به صفحهی گوشی خیره شدم و چند بار کف دستم رو روی شمارهش کشیدم. دونه انارم!
چی میشد اگه فقط یه لحظه صوتش رو میگوش دادم؟
سرم گرم شده بود. فقط یه لحظه در حد یه دم و بازدم…
کمی نفس و لمس واژهای که از لبهای اون به گوشم میرسید.
حتی فکروخیالش هم ضربان دلم رو دستکاری میکرد.
بیهوا انگشتم روی دکمهی تماس کشیده شد.
نفسم رو حبس کردم و به صفحهی گوشی خیره موندم.
همیشه در رابطه با اون با احساسات متناقضی درگیر بودم.
نمیدونستم اینکه تا این حد دوسش دارم شادم میکنه یا غمگین…
نمیدونستم اینکه علاقهای نداره توی زیستنش باشم خوشحالم میکنه یا دلگیر…
نمیدونستم اینکه الان گوشی رو جواب بده یا نه، خرسندم میکنه یا ناراحت.
من در رابطه با اون هیچگونه حس عادیای نداشتم. کمی شیفتگی بههمجاده عاشقی و غم ترکیب دیوونهواری بود که نگاهم به اون رو تعبیر میکرد.
– بله؟
با متوجه شدن آوای آروم و گحرکت کردهش از دنیایی که توش غرق بودم بیرون پرت شدم.
نفسم رو حبس کردم و نگاههام رو بستم.
– الو؟ جواب بدید!
نفسم رو رها کردم و یه دم دیگه گراهی شدم.
آوای گوشنوازش زیباترین نوایی بود که توی زیستنم متوجه شدم.
شاید توی حیات بعدیم این آوا تبدیل به لالایی مادری بشه که هیچوقت نداشتم، همینقدر زیبا و پرحسرت.
– چرا حرف نمیزنی؟
آواش هر بار آرومتر و گرفتهتر میشد.
بازهم جوابی ندادم و دیده بستم تا اون رو کنار خودم تصور کنم.
منتظر موندم حرف بزنه، اما سکوت کرد.
خیال کردم قطع کرده تا اینکه صوتی نفسهای آرومش رو متوجه شدم.
خاموشیش انقدر طولانی شد که دلواپس شدم.
اصلاً چرا باید پشت گوشی برای کسی که نمیشناسه انقدر خاموشی کنه؟
اگه یه غریبه به جای من از آوای نفسهاش لذت میبرد چی؟!
آه بیصوتیی کشیدم، بیشک تا جنون فاصلهای نداشتم.
کاش حداقل میتونستم حرفی بزنم.
تمایل داشتم گوشی رو از خودم دور کنم که صدای لرزون و پر بغضش باعث شد همهی وجودم بیحرکت باقی بمونه.
– امیر… امیرعلی؟
حتی صدای ضربان دلمم نمیمتوجه شدم.
تنم همه گوش شده بود تا صحت این واقعه رو تایید کنه.
کسی که اینجوری با عجز و ناله اسمم رو صوت زد دونه انار من بود؟!
تکرار بار دیگری اسمم و شنیدن آوای ناراحتش باعث شد بهخودم بیام.
– امیرعلی؟
سر جام نشستم و بیطاقت و ناباور دستی به صورتم کشیدم.
کاش کنارش بودم و صاحب این صدای پر از بغض و خسته رو به آغوش میکشیدم.
جملات جاده خودشون رو پیدا کردن و بیهوا از بین لبهام بیرون پریدن.
– جان… جانِ امیرعلی، دونه انارم؟
چی شده، چرا صوتت گراهی شدهست، آهو؟ ضجه زدی؟!
آروم زمزمه کرد: از کجا فهمیدی؟
آواش انقدر ضعیف بود که بهسختی به گوشم رسید.
دستم رو مشت کردم و لبهام رو بههم فشار دادم. بیقرار شده بودم.
– مگه میشه من جنس این آوا رو نشناسم، انار؟ مگه میشه تو نفست بلرزه و من نفهمم؟ چی شده، کی اذیتت کرده، شوکا؟ حرف بزن!
دوباره آوای هقهقش بلند شد.
– امیرعلی؟
ازجا بلند شدم و با اخمی که روی پیشونیم قرار گرفته بود شروعبه قدم زدن کردم.
اگه قبلاً بود از شوق شنیدن اسمم با آواش نمیدونستم چیکار کنم، ولی الآن تنها حسی که داشتم کلافگی بود.
– بیان کردم جانِ امیرعلی، ناضافه کردم شوکا؟
چی شده؟ حرف بزن با من… میخوای نصفشامگاهی پا شم مسیر بیفتم بیام اونجا، عالم و آدم رو بکشم بیرون که بفهمم چهت شده؟!
صداش لرزید.
– فقط باورم نمیشه این دفعه تنهام نذاشتی. فکر میکردم مجدداً برای همیشه رفتی!
سر جام ایستادم و از پنجره به شهر زیر پام خیره شدم.
چه ترسهای پوچ و پر از عقدهای توی وجود جفتمون جولان میداد.
– من هیچوقت با پای خودم از زیستنت بیرون نمیرم، شوکا. دفعهی قبل هم قرارمون برگشتن بود! من برگشتم، اما تو نبودی…
آروم اظهار کرد: من مرده بودم، علی. یادت نیست؟ آدم مرده که پای راهی شدن نداره، رو دستهاشون میبرنش.
فکم منقبض شد و با ناراحتی به چراغهای کمسوی شهر خیره موندم.
– زندهت میکنم، دونه انارم. من همهچیز رو درست میکنم، فقط بگو چی شده.
نفسش بریدهبریده بیرون اومد.
– این دفعه یهجوری خراب شده که دیگه هیچوقت درست نمیشه، علی!
با هر بار علی گفتنش قلبم میلرزید، اما حجم دلواپسیم ییشتر بود.
– امیرعلی؟
پلکهام رو بههم فشار دادم.
– این مرد رو زیادی درمونده نکردی؟ قلبم خون شد. حرف بزن، انارم.
آروم هق زد: امیرعلی، من زخمیت کردم؟ نفرینم کردی و نمیبخشیم، نه؟ باشه نبخش… ولی من رو ببین… من از جنگ برگشتهم، علی. زخمام تازهس، داره خون میآد. امونم بده، اول زخمهام رو ببند بعد من رو نبخش، باشه؟
بیهوا مشت محکمی به حفاظ پنجره کوبیدم. تنم خیس عرق بود.
آوام بالا حرکت کرد.
– این مزخرفات چیه میگی، شوکا… کی زخمیت کرده، ها؟ از چی حرف میزنی؟
بهطرف اتاقم مسیر افتادم و عصبی ادامه دادم: من دارم میآم اونجا.
هولشده اظهار کرد: این وقت شب کجا بیای؟ تو رو خدا صبر کن.
در اتاق رو باز کردم و بهسمت کمد حرکت کردم.
– وقتی حرف نمیزنی باید بیام اونجا ببینم کی جرئت کرده کاری بکنه از گریه نفست درنیاد! به خدا که…
– نگو علی، قسم نخور…
سر جام توقف کردم.
– پس درست بگو چی شده، شوکا… آخ من کف دستم به اون تیمور برسه، پدرش رو درمیآرم.
– تیمور کیه؟
بیحوصله جواب دادم: همونی که گذاشتم مثلاً مواظبت باشه!
کمی مکث کرد.
– واسه من بپا گذاشتی؟
کلافه نچی کردم.
– ول کن اینا رو. میگی چی شده یا راه بیفتم بیام دم خونه…
– میخوان بهزور من رو ببرن زنجان و مجبورم کنن ازدواج کنم!
دستم روی در کمد خشک شد. حس کردم اشتباه گوش دادم.
– مجبورت کنن چیکار کنی؟
زمرمه کرد: آروم باش، امیرعلی. میخوان مجبورم کنن ازدواج کنم، چراکه یه خانوادهی سنتی با عقاید احمقانه دارم که به نظرشون بیرون موندن من از خونه، اونهم دو شب یعنی راهی شدن آبرو و حیثیتم، میفهمی؟!
تکیهم رو به در دادم، بازم تقصیر من بود!
انگشت اشاره و شستم رو روی نگاههام فشار دادم.
– معطلشون کن، زود میآم دنبالت.
تند بیان کرد: چی داری میگی؟ کجا میآی؟ من که نمیتونم…
– کاریت نباشه، شوکا. اضافه کردم میآم تو رو از اونجا می برم، فقط آماده باش و همهچیز رو بسپار به من!
– آخه…
– به من اعتماد نداری؟
کمی مکث کرد.
– باوجود سابقهی درخشانی که داری آخرین نفری که بخوام بهش اعتماد کنم تویی، جناب فرهان!
با لحن جدی و شاکی صداش زدم: شوکا…!
نفس تندی کشید
– من بلد نیستم حرفهای شیرین بزنم و قلبت رو خوش کنم. من به امیرعلیِ یاکانشده اعتمادی ندارم، فقط میدونم حیاتم بار دیگر داره نابود میشه!
صداش مجدداً ملتهب و بیقرار شده بود.
بهسمت کمد لباسها حرکت کردم و ساکی بیرون کشیدم.
– منتظرم باش، انار. این دفعه یاکان نمیذاره کسی اذیتت کنه.
تماس رو قطع کردم و تند مشغول جمع کردن وسایلم شدم.
سرم هنوز کمی داغ و گیج بود، اما ترسی که به قلبم افتاده بود نمیذاشت لحظهای مکث کنم.
اینهمه سال برای پیدا کردنش عذاب نکشیدم که همهچیز اینجوری تموم بشه!
ساک رو از روی زمین برداشتم و بهسمت خونهی نوید راه افتادم.
چند بار محکم به در کوبیدم. دقایقی طول کشید تا نوید با صورت خوابآلود دم در حاضر بشه.
– چی میخوای این وقت شامگاه؟
لبم رو تر کردم.
– من دارم میرم، نوید.
نگاهش به ساک توی دستم افتاد و خواب از سرش پرید.
– چی شده؟ کجا میری، یاک؟ لو راهی شدیم؟
سرم رو به دو طرف تکون دادم.
– یه مشکلی واسه شوکا پیش اومده، من باید برم پیشش.
سریع بازوم رو گراهی شد.
– بیا تو تعریف کن ببینم چی شده. مگه قرار نبود کسی از وجودش خبردار نشه؟
وارد خونه شدم و ساک رو روی زمین پرت کردم.
– داستان داره، نوید. میخوان ببرنش زنجان اونجا شوهرش بدن، زیرا دو شامگاه پیش من بوده… باید برم سراغش، خودش ازم میل داشت!
– کی رو میخوان شوهر بدن؟ چی شده؟
با دیدن ندا و شبنم که تازه از اتاق بیرون اومده بودن نفس سریع و بیقراری کشیدم.
– انقدر بیخودی سؤالجواب نکنید. این چند وقت همهچیز رو میسپارم دست شما، من باید زودتر برم!
نوید بهسرعت بازوم رو گرفت.
– چهته یاک؟ آروم باش ببینم، برنامهای داری؟
کمی مکث کردم.
– نه.
ندا روی مبل قرار گرفت.
– یاکان مگه بدون برنامهریزی کاری میکنه؟ تا دختره صدات کرد عقلت رو انداختی زیر پات، بدوبدو داری میری که چیکار کنی؟ نکنه بار دیگر میخوای بدزدیش؟
گیج و کلافه نگاهش کردم. واقعاً قرار بود چیکار کنم؟
نوید روی کاناپه نشست و سیگاری روشن کرد.
– بهمحض رفتنت همه میفهمن اونجا یه خبراییه. با این کار جونش رو بهخطر میندازی، یاک!
کنارش جای گرفتم و سعی کردم تمرکز کنم.
– چیکار کنم؟ بشینم نگاه کنم جلوی دیدههام ببرنش؟ از من تمایل داشت برم پیشش. گفت نجاتش بدم، میفهمین؟
نوید با تاسف نگاهم کرد.
– با یه کلمه حرف اون الان به این روزگار افتادی؟ امون از عشق و عاشقی، ببین با یاکان چیکار کرده.
شامگاهنم نگاهی بهش انداخت.
– عشق واقعی آدم رو جیگردار میکنه نه بزدل!
نوید نگاهکی بهش زد.
– جیگرتو بخورم!
ندا زد زیر خنده و شامگاهنم با چندش نگاهش کرد.
با تأسف سر تکون دادم.
– جای این مسخرهبازیا بگید الان باید چیکار کنم.
هرسهتاشون گیج بههم چشم دوختن.
– نمیدونم والا، همیشگی همهی نقشهها رو تو میچیدی. من زیاد وارد نیستم.
آهی کشیدم. ندا بعداز چند لحظه اظهار کرد: اول و آخر که همه میفهمن، فرقی به حالت نمیکنه. به نظرم بریم میل داشتگاری اسمش بره تو شناسنامهت، با خیال راحت بهعنوان زنت دستش رو بگیر بیار!
نوید چپچپ نگاهش کرد.
– شعر نگو، نیما. بیاره اینجا و چشم مرید و بقیه بهش بیفته که کارش تمومه. ازطرفی هم یاک پا شه بره میل داشتگاری؟ با کی، چهجوری؟ استاد رو میخواد ببره جای باباش؟
جدی و متفکر به ندا خیره موندم.
– بدم نمیگه!
نوید دیدههاش رو گرد کرد.
– تو جدیجدی عقلت رو ازکف دست دادی، فرمون رو دادی دست این گیج؟
تکیهم رو به پشتی مبل دادم.
– یه سیگار آتیش کن.
نگاه خیرهم رو به آینهی وسط هال دادم.
من نمیتونستم ناامیدش کنم و اجازه بدم اونجا عذاب بکشه.
اگه عالم و آدم هم میفهمیدن خودم رو بهش میرسوندم.
از اونجایی که قرار بود همهچیز دربارهی اون رو بشه چرا برای همیشگی کنار خودم نگهش نمیداشتم؟
اگه بهم نزدیک بود راحتتر میتونستم ازش محافظت کنم تا کسی جرئت نزدیک شدن بهش رو نداشته باشه. فقط باید هویتش رو مخفی نگه میداشتم، وگرنه کنترل مرید سخت میشد.
سرهنگ شایسته توی یه عملیات برادر مرید رو کشته بود و عملاً نصف گروهکش رو تخریب کرده بود!
مرید بهخاطر ضعیف شدنش مجبور به شراکت با استاد شده بود… اگه قدرت قبل رو داشت هیچوقت جلوی من سر خم نمیکرد.
این کینه انقدر توی قلبش مونده بود که به ترور سرهنگ بسنده نکرد و دربهدر دنبال خانوادهش بود. بهطوریکه شوکا و مادرش مجبور شدن با یه اسمورسم جمشاهده کرد یه جای دورافتاده نزدیک به مرز پنهون بشن.
مرید کل آرزوهای من رو بهباد داده بود و الان نگاهش دنبال دختری بود که جونم به نفساش گره خورده بود!
باید یه نقشهی درستوحسابی برای نگه داشتن شوکا کنار خودم و محافظت ازش میکشیدم. ازطرفی هم باید برنامهی سربهنیست کردن مرید رو جلو مینداختم تا دیگه خطری شوکا رو تهدید نکنه.
– سیگار خاکستر شد! یه ساعته به چی زل زدی، یاک؟
نگاهم بهسمت نوید چرخید و سیگار رو از کف دستش کشیدم.
– بلند شید جمعوجور کنید میریم میل داشتگاری!
ندا جیغ پرهیجانی کشید و ازجا پرید.
شبنم تند گفت: وای من چی بپوشم؟
نوید لبش رو تر کرد.
– چهارتا لشولوش رو میخوای ببری میل داشتگاری بگی اینا کیان؟ مگه نمیگی خانوادهش از این آدمهای خشک و سنتی هستن؟
سرم رو تکون دادم.
– من با هویت خودم میرم جلو، امیرعلی فرهان!
کمی مکث کردم و به تکتکشون خیره شدم.
– شما هم تنها خانوادهم هستید.
ندا لبخندی بهم زد.
– نمیدونم از خوشحالی چیکار کنم، یاک.
نوید با دیدههایی که میخندید اخم کرد و گوشیش رو برداشت.
– حالم رو بههم نزنید دیگه… توی میل داشتگاری باید یه بزرگتر باشه، ما که کسی رو نداریم. بذار زنگ بزنم راشد.
گوشی رو روی پخش گذاشت. چندتا بوق خورد تا بالاخره صدای گرفتهش توی گوشی پیچید.
– چیه نوید، چی میگی این وقت شب؟
نوید بهسرعت اظهار کرد: پا شو کارت دارم، ضروریه!
کمی مکث کرد.
– اتفاقی افتاده؟
نوید نگاهی بهم انداخت و گفت: اتفاقی که نیفتاده، راستش مادرت رو واسه فرداشامگاه میخوایم.
چشمهام گرد شد. ندا و شبنم یههو باهم پقی خندیدن.
آوای عصبی راشد کشیده شد.
– زهرمار! به ننهی ما چیکار داری؟ نصفشامگاه زنگ زدی شوخی ناموسی میکنی؟ مگه من با…
نوید که تازه متوجه شده بود چی اظهار کرده بلند زیر خنده زد و بریدهبریده گفت: آروم باش، راشد. سوءتفاهم شده بابا، واسه خودم نمیخوامش که. میخوایم بریم میل داشتگاری، اضافه کردم بیاد واسهمون مادری کنه.
راشد چند لحظه مکث کرد.
– خب مثل آدم حرف بزن. راستی تمایل داشتگاری کی، شامگاهنم؟ استاد بله داده؟
نوید لبخند کجی زد.
– اون بله بده هم من بگیر نیستم!
میخوایم بریم تمایل داشتگاری اون دخترهی دیوونه که یاکان خاطرش رو میتمایل داشت!
با هشدار اسمش رو صدا زدم.
– آدم باش، نوید.
صوتی بهتزدهی راشد کشیده شد.
– چی اضافه کردی؟ آخه مگه قرار نبود…
– داستان داره، بعداً واسهت میگم. کف دست مادرت رو بگیر فردا بیا آدرسی که میفرستم.
راشد خمیازهای کشید.
– باشه، باهاش حرف میزنم. صبح مسیر میافتیم، شامگاه خوش.
تماس رو که قطع کرد شامگاهنم با اخم به نوید خیره شد.
– که بگیر نیستی، نه؟
ندا کف دست رو شونهی شامگاهنم گذاشت.
– ناراحت نشو، عزیزم. گربه دستش به گوشت نمیرسه میگه بو میده، وگرنه خودش میدونه استاد جنازه تو رو هم روی دوشش نمیذاره.
نوید چشمغرهای بهش راهی شد.
– تو رو دارم باید روی دشمنام رو ببوسم!
سیگاری که دستم بود رو توی جاسیگاری خاموش کردم.
– حاضر شید، باید کمکم مسیر بیفتیم.
ندا نچی کرد.
– حالا نمیشه فردا…
جدی نگاهش کردم.
– نه نمیشه! بهش نزدیک باشم خیالم راحتتره. فردا کلی کار و خرید داریم، باید حرفا رو باهم هماهنگ کنیم. نوید، یه سوئیت درستوحسابی اجاره کن. ندا و شبنم، شما هم باید بیفتید دنبال وسایل تمایل داشتگاری، وقت تنگه!
هرسه با قیافههایی نزار ازجا بلند شدن و بهسمت اتاقهاشون راهی شدن تا وسایل رو جمع کنن.
بعداز راهی شدنشون گوشی رو از جیبم بیرون کشیدم و به ناشناس همیشگی پیام دادم. «نقشه عوض شد باید شوکا رو بیارم پیش خودم. پروندهم رو پاک کن، هویت قبلیم رو میخوام، امیرعلی فرهان!»
فصل چهارم: هوژین
(بهمعنای زیستنبخش، کسی که با اومدنش زندگی رو بار دیگر تازه میکنه.)
شوکا
بالشم رو بغل کردم و روی تخت دراز کشیدم.
مولین درحال جمع کردن وسایل خونه بود و آقاجون و بقیه هم چهاردیدهی مواظب بودن که من پام رو از خونه بیرون نذارم.
آهی کشیدم و به صفحهی گوشی و شمارهی ناشناس خیره شدم.
دیشامگاه تو اوج ناامیدی و بیکسی وقتی وسط اتاق جنینوار خودم رو تکون میدادم و با عکس بابا حرف میزدم بهم زنگ زد.
چیزی نمیاظهار کرد، اما یه نفر از ته دل بهم نهیب میزد خودشه! بهم امید میداد که این دفعه نرفته و برگشته تا پشتم باشه، اما میوحشت کردم صوتش کنم…
اگه صداش میکردم و جواب نمیداد چی؟
امید بستن به چیزی و ازدست دادنش میتونه از دردناکترین اتفاقات دنیا باشه! خاموشیش انقدر طولانی شد که دلم رو به دریا زدم.
آوام بغض داشت. انگار همون شوکا کوچولوی درونم بود که با عجز اسمش رو آوا میزد. اسم مردی که یه مدتی عاشقش بود.
جواب که داد وسط اشک ریختن لبخند زدم.
نمیدونستم چی بگم. مجدداً و مجدداً صوتش زدم و هر بار با بیطاقتی جواب داد!
اضافه کرد میآد اینجا، اظهار کرد امونم میده. نمیدونستم میخواد چیکار کنه و چه نقشهای داره، اما از حسوحال عمیق و حالت بیتابش وحشت کردم. نکنه بار دیگر میمیل داشت من رو بدزده!
صبح از خواب که کشیده شدم اامان کارم چک کردن شمارهش بود! میخواستم مطمئن بشم که خواب نبوده.
باورم نمیشد بعداز بابا توی این جهان برای یه نفر انقدر عزیز بودم!
کف دستی به صورت ورمکردهم کشیدم و ازجا کشیده شدم. سرماخوردگیم هنوز خوب نشده بود و کمی بیحال بودم.
بهسمت آشپزخونه جاده افتادم. مامان و خاله درحال جمع کردن وسایل بودن.
آقاجون توی اتاق استراحت میکرد و بهرام روی مبل سرش توی لپتاپ بود.
بیتوجه به همهشون به آشپزخونه حرکت کردم.
نگاه بهرام رو روی خودم حس میکردم و حسی جز تنفر بهم کف دست نمیداد.
قرصی از یخچال بیرون کشیدم و یه لیوان آب برداشتم.
– چیه باز خودت رو بستی به قرص؟
میخوای مجدداً مغزت تاب برداره که بمونی اینجا و نیای؟
حتی برنگشتم تا نگاهش کنم، صوتی منفورش برای بد کردن حالم کافی بود.
– به تو ربطی نداره!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن