نفساش سنگین و نگاههاش افسرده شد.
– من از آدمی که از خودت ساختی میترسم… ما دیگه اون آدمای قدیم نیستیم. فقط ولم کن برم، به کسی چیزی نمیگم!
نگاههاش رو بست و سرش رو پایین انداخت.
هر کلمهای که روی زبونم مینشست علاوهبر اون خودم رو هم نابود میکرد، ولی همهش حقیقت بود.
– دختر ظالم… تو از هیچی خبر نداری. من نه میتونم از این منجلاب بیرون بیام و نه از تو کف دست میکشم. من همهچیز رو بار دیگر میسازم، فقط صبر کن…
سرش رو بالا گراهی شد و مستقیم به دیدههام خیره شد.
– از من نترس. باشه؟ فکر اینکه ازم میترسی من رو میکشه… من همون مرد پنج سال پیشم، حتی عاشقتر از قبل. هیچوقت اذیتت نمیکنم، انارم… هیچوقت!
به صورت جدی و محکمش خیره موندم.
– تو همین الانش هم بهم آسیب زدی! تو اون حفاظ شیشهای رو که دورم کشیده بودم شکستی و بار دیگر زخمیم کردی… دو روزگاره من رو زندانی کردی. تو میدونی من چه خانوادهای دارم و تا الانش هم قبرم رو کندهن. اصلاً خبر داری من چهجوری پام به اینجا کشیده شد؟
سرش رو عقب کشید.
– برام مهم نیست… حق نداری جایی بری!
وجودم پر از ترس و اضطراب شد. بیمنطق شده بود، امیرعلی هیچوقت انقدر خودخواه نبود.
– سرهنگ عقیلی، دوست صمیمی بابا پیگیر پروندهی ترورشه. وقتی بهم زنگ زمتوجه شد خبرش کردم. نتونست رد گوشیت رو بگیره و مشکوک شد. اون به هر دری میزنه تا قاتل بابا رو پیدا کنه و الان فکر میکنه کسی که من رو دزدیده ازطرف همون گروهک تروریستی اجیر شده! اگه هرچهزودتر من رو تحویل ندی پای اطلاعات رو میکشه وسط و اونوقت کاری از کف دست هیچکس برنمیآد.
نگاهش گیج و حیرون شد.
– پس برای همین انقدر زود ردمون رو زدن؟ تو رو تعقیب میکردن؟ دراصل از همون اول از وجود ما خبر داشتن؟
آروم سر تکون دادم.
– با نگه داشتن من اینجا به چیزی نمیرسی. ولم کن بذار برم، جفتمون رو بیشتر از این تو این منجلاب نکشون!
لبهاش رو بههم فشار داد و زیرلب زمزمه کرد: با این وجود خودم باید محموله رو لو بدم، پای قضیه ترور وسط کشیده بشه دردسر میشه!
ازجا قد بلند شد و شروعبه قدم زدن وسط اتاق کرد.
تمرکز نداشت و مدام گوشی بیسیمی رو که توی جیبش بود چک میکرد.
– میخوای چیکار کنی؟
با کمی مکث نگاهم کرد. وقتی بیشتر از چند ثانیه بهم خیره میموند بدنم ناخودآگاه شروعبه لرزیدن میکرد.
– هر کاری بهجز رها کردن تو!
خودم رو بغل کردم و لبهام رو بههم فشار دادم.
حالم بد نشده بود، ولی در ذهنش گذراندن به وضعیت الآن خونه ترس به قلبم مینداخت.
مامان معصوم و دایی بهرام حتماً تا الان دیوونه شدهن، کاش به آقاجون خبر ندن!
– میتونم زنگ بزنم؟
سرش رو به دو طرف تکون داد.
– الان نه… بذار یه نقشه بریزم. بیفکر پیش بریم همهچیز بههم میریزه. نمیتونم اجازه بدم از جلوی دیدههام دور بشی… این بار دیگه امکان نداره!
با تردید و قلبهره نگاهش کردم. میتمایل داشت با من چیکار کنه؟
اون توی یه باند کار میکرد. مردی بود که همه ازش حساب میبردن و من دختر سرهنگ شایسته بودم. اصلاً میتونست ببینه در آینده قراره چی سرمون بیاد؟
من نمیمیل داشتم به گذشته برگردم و نمیتونستم با اون آیندهای داشته باشم.
دلم کشش هیچ چالشی رو نداشت، چراکه تازه ترمیم شده بود.
– من باهات هیچجا نمیآم. تو عملاً من رو دزدیدی و اینجا حبسم کردی! حتی خودتم نمیدونی میخوای چیکار کنی. تو یه خلافکاری و من دختر سرهنگ. متوجهی؟!
اخم پررنگی روی پیشونیش قرار گرفت. گوشی رو توی جیبش سر داد و بهآرومی نگاهم کرد.
– منظورت از اینکه ولت کنم بری چیه؟ ها؟ به من نگاه کن، شوکا…!
سرم رو بالا گرفتم. صورتش بار دیگر جدی شده بود.
– من عادت کردهم مثل مجسمهی بودا روی دیدهم بذارمت، واسهت خم و راست شم، قربونصدقهی خیالت برم و از دور دوست داشته باشم! پنج ساله عادت کردهم و دو برابرش باید درد بکشم تا ترک این عادت، مرض رو از قلبم دور کنه! میخوای اینهمه سال از عمر یه آدم رو تباه کنی؟ من بهت این اجازه رو نمیدم، بسمه حسرت کشیدن! از کی انقدر ظالم شدی؟ بعد از اونهمه خاطره، یه لحظه هم دلت نلرزید؟
دندونهام رو بههم فشار دادم، ما عوض شده بودیم. هیچچیز مثل قبل نمیشد و من تحمل این اتفاقات رو نداشتم. باید به محیط امن خودم برمیگشتم.
– گاهی آدم لازم داره خودخواه باشه، مغرور باشه، ظالم باشه، بار یهعالمه صفات بد رو بهدوش بکشه تا فقط بتونه لحظهای حیات کنه! من تبدیل به چنین آدمی شدم تا دیگه زخم نخورم. تو نمیتونی زیستنم رو نابود کنی!
قفسهی سینهش سنگین بالا و پایین میراهی شد. کمی بهسمتم خم شد و شمردهشمرده و آروم اظهار کرد: هرچهقدر هم بد باشی هنوز انار منی! جوشش این سینه زیر سر عشقیه که ناکام موند. تو کسی بودی که دل من رو ترک کرد و باعث شد روحم رو تقدیم اون بیشرف کنم… حسرت تمام روزگارهای گذشته من رو به حال مرگ انداخت و من تقاص تکتک دفعههایی رو که مردم ازت پس میگیرم، دونه انارم… تو اسیر زندون بازوهای منی و تا وقتی حسرت این سالها رو جبران نکنی اجازهی نفس کشیدن نداری، چه برسه به رفتن!
لبهام ازهم باز موند و تنم لرزید. اون جدی بود، مغرور و خودخواه، برعکس امیرعلی!
اون تبدیل به یکی مثل خودم شده بود و کنار اومدن باهاش سخت بود من از آیندهی پیش رو میوحشت کردم.
– فکر میکنی بهاندازهی کافی توی زیستنم تقاص پس ندادهم؟
نگاهش سوز داشت و لرز کردم.
– این یکی جنسش فرق میکنه، من اومدهم تا دونه انار امیرعلی رو زنده کنم!
سرم رو به دو طرف تکون دادم.
– تو من رو نابود میکنی… هیچوقت نباید پیدام میکردی!
میدونستم هر بار که این حرف رو تکرار میکنم نگاههاش خاموش میشه، اما اون نمیدونست قراره بعد از امروز چه بلایی سر من و زیستنم بیاد.
– سوپت رو دوباره گرم میکنم، اگه چیزی نخوری حالت بدتر میشه. فقط کمی بهم وقت بده، شوکا. من همهچیز رو درست میکنم.
دستی به صورتم کشیدم.
– میخوام برم سرویس، کجاست؟
بهطرف در راهی شد و بازش کرد.
– تو این خونه میتونی هرجا که قلبت بخواد پا بذاری، فقط فکر تماس گراهی شدن با کسی رو از سرت بیرون کن، شوکا…
توی سکوت با بدنی پر از ضعف بهسمت سرویس جاده افتادم.
تا آخرین لحظه نگاهش بهم خیره بود.
آبی به صورتم زدم و توی آینه به خودم خیره شدم.
قیافهم فاجعهی محض بود و من درعجب بودم چهطور انقدر دلنشین و عاشقانه نگاهم میکرد! درست مثل روزگارایی که برای همه دوستداشتنی بودم، برعکس امروزگار…
آبی به صورت رنگپریدهم زدم و اجازه دادم سرما روی تنم بشینه.
عین یه عروسک خیمهشامگاهبازی گوشهای افتاده بودم و هرکسی از راه میرسید مسیر حیاتم رو تغییر میداد.
حتی اون هم تمایل داشتهی من واسهش مهم نبود و انگار تنها میخواست حسرت پنج سال عاشق بودنش رو سرم خالی کنه. پنج سالی که من از زندگی فقط نفس کشیدنش رو بهارث بردم و قرار بود بار دیگر و دوباره تاوان بدم.
انگار خدا همین نفس کشیدنم واسهم زیادی میدید.
از سرویس بیرون اومدم و بهسمت آشپزخونه راه افتادم.
از سروآوایی که بهپا کرده بود معلوم بود داره واسهم غذا گرم میکنه.
دم در توقف کردم و نگاهی به قامت کشیده و ورزیدهش انداختم.
پوستش سبزهتر از قبل بهنظر میرسید و موهاش تیرهتر. نمیدونم از عوارض بالا رفتن سن بود یا هرچیزی که زیادی پخته و جدی بهنظر میاومد.
انگار همون امیرعلی قدیم جلوم ایستاده بود، منتها کمی غریبهتر… همونی که باهاش اماعصر رو پا میزدم و کل کافهها و خیابونهای شهر رو یواشکی میگشتم… ببین حالا جفتمون به کجا رسیده بودیم.
اولین حسی که از مشاهده کردنش داشتم ترس و وحشت بود… خفگی و شوک عصبی!
قلبم نه لرزید و نه پایین ریخت! نه من شوکای قدیم بودم و نه اون امیرعلی خوشقلب سابق. این تلخترین آیندهای بود که تاریخ میتونست بهمون تقدیم کنه…
چشمش که بهم افتاد قدمی بهسمتم برداشت و صنقلبی رو جلو کشید.
– بیا بشین. چرا اونجا توقف کردی؟
بیحرف روی صنقلبی جای گرفتم. بالای سرم توقف کرد و چند لحظه با مکث نگاهم کرد.
– سوپت رو که خوردی زنگ میزنم از بیرون غذا سفارش میدم.
به کف دستهام که روی میز بودن خیره شدم.
روی صنقلبی روبهروم جای گرفت، زیر نگاهش معذب بودم.
بعد از چند لحظهی طولانی با صدای سنگینی سؤال کرد: هنوز هم همون حس رو به من داری؟
نگاهم بهسمتش کشیده شد. «خدایا، چهطور تونستی توی این چهرهی جدی و سرد، این چشمهای زیادیمظلوم رو جا بدی؟ برای عذاب دادن من حتی طبیعت رو هم بههم میریزی؟!»
– چی؟
اخم کمرنگی روی پیشونیش قرار گرفت.
– مثل اون اوایل که توی بیمارستان بستری بودی فکر میکنی مسبب حالوروزگارت منم؟ اگه حماقت من نبود چیزی از شوکا باقی میموند. مگه نه؟
آهی کشیدم.
– نه، تو مقصر نیستی. من فقط دنبال یه دستآویزی بودم که خودم رو نجات بدم بعد از اون روزگارها دیگه بهت فکر نکردم، یعنی قرصهایی که مصرف میکردم بهم اجازهی در ذهنش گذراندن نمیداد! منم با تمام قوا هرچیزی که مربوط به گذشته بود رو دور انداختم!
چند لحظه بهم خیره موند، بعد بیحرف بلند شد و بهسمت گاز راهی شد.
نگاهش پر از حرف بود، ولی چیزی نمیاظهار کرد. خودش رو خالی نمیکرد تا من رو بههم نریزه و این یعنی امیرعلی هنوز توی وجودش زنده بود.
دلم برای هردومون میسوخت… کاسهی سوپ رو جلوم گذاشت و قدمی به عقب برداشت.
– این دفعه نذار سرد بشه، از دهن میافته…
متوجه بودم از وقتی بههوش اومدم بهم کف دست نمیزد. نمیدونم، شاید میوحشت کرد فروبریزم!
یاکان (امیرعلی)
روی مبل وسط خونه قرار گرفتم و شیشهی مشروبی رو که نوید واسهم گذاشته بود توی کف دستم تکون دادم.
آروم و بیحس بودم، انگار که هیچکدوم از این اتفاقها نیفتاده.
من از عرش آسمون به قعر چاه سقوط کرده بودم و دستی برای نجاتم نبود…
بهش چی میبیان کردن؟
هویان، کلمهای بهمعنای از بالا به زیر افتادن…
سقوط دردناکی بود، اما دیدهم رو به همهچیز باز کرد.
مستقیم نمیاضافه کرد، ولی میدونستم من رو نمیخواد. گوشهام میشنید و باور نمیکردم.
توی این جهان هیچ نگاهی بهاندازهی نگاه من نمیتونست اون رو قشنگ ببینه. هیچ دلی بهاندازهی دل من نمیتونست اون رو دلبسته شده باشه و اون این رو بهشدت دیر متوجه میشد، اما من منتظر میموندم تا روزی که بفهمه باید روی قسمش بایسته و روحش تنها با پیوند خوردن به من به ملایمش میرسه.
نه مغزم یاری میکرد و نه دلم مدارا…
دلم میخواست بهاندازهی کل این پنج سال داد بزنم و دنیا رو به آتیش بکشم، اما اون با حرفاش خفهم کرده بود.
حالا علاوهبر درد خودم، زجری که اون توی پنج سال کشید هم روی قلبم سنگینی میکرد.
انار من عاشق باباش بود و همهی اون صحنهها رو بهچشم دیده بود. دستاش سوخته و بهجای من با قرص و سرم آروم گراهی شده بود.
از همهچیز وحشت داشت. همواره درحال فرار بود و من با وجودم بار دیگر ترس به جونش انداختم.
تکتک کسایی رو که باعث شدن شوکای من به این روزگار بیفته با دستهای خودم میکشتم.
من یاکان شدم برای سوزوندن و به هیچکس رحم نمیکردم.
تنها شانسی که آوردم این بود که کسی قبل از من پیداش نکرد.
حالا این درد شعله میکشه و تنها کسی که کنار این شعله، امن میمونه شوکای منه!
اون افسرده و سردرگم بود، نمیدونست از زندگی چی میخواد.
اون عاشقی و امید رو فراموش کرده بود. تنها چیزی که توی این سالها من رو سرپا نگه داشت همین بود و من مجدداً میساختمش!
به آسمونی که تاریک میشد خیره شدم و فکرم به عقب کشیده شد.
بعد از راهی شدنش تکتک کافهها و پارکهایی رو که با هم گشتیم پا زدم.
صبح از خونه بیرون میراهی شدم و بهخودم که میاومدم وسط اماعصر زیر بارون با دو بسته سیگار تمومشده غرق گذشته بودم!
من برای برگشت به این جهان نیاز به هدف و کمی امید داشتم و بعد از پیدا کردنش یاکان متولد شد…
یاکان پسموندهای از تباهی امیرعلی بود… همونقدر عاشق، همونقدر بیرحم و همونقدر جسور!
اجازه نمیدادم کسی بهش آسیب بزنه؛ حالا دیگه نوبت من بود.
خبری از اون دختربچهی بازیگوش و خجالتی که با مشاهده کردنم چشمهاش از خوشی برق میزد نبود… خبری از ذوق صداش و خندههای کشیدهش نبود و من اینجا بودم تا همهچیز رو مجدداً بسازم!
شاید برای من از همهچیز دردناکتر این بود که سالها منتظر کسی بودم که خبر نداشت منتظرشم!
محبتی که سالها برای من ارزشمندترین بود، برای اون حتی ارزش بهیاد موندن هم نداشت!
این عشق زیادی مظلوم بود!
با گوش دادن آوای پاهاش بهسمت آشپزخونه برگشتم.
قد کشیده و هیکل لاغرش باعث شده بود نقشی که از گذشته توی ذهنم داشتم پاک بشه. حتی صورتش هم استخونی و باریکاندام بهنظر میرسید.
– به چیزی نیاز داری؟
با قدمهایی آروم بهسمتم اومد.
– قراره بعد از این چه اتفاقی بیفته؟
شیشهی مشروب رو روی میز گذاشتم و بادقت نگاهش کردم.
– حالا که من اینجام از چی میترسی، شوکا؟
از حرکت ایستاد و خیره نگاهم کرد.
– از وجودت میترسم… قلبم گواهی بد میده. هر اتفاقی که من رو به گذشته وصل کنه شومه!
لبهام رو بههم فشردم و کف دستم رو بهطرفش گحرکت کردم.
انتظاری نداشتم، اون هم بهتبع ذاتش قدمی به عقب برداشت.
آهوی گریز پای من!
– تو از من، از وجود و دل من گم شدی، شوکا و من هر کاری میکنم تا تو رو به وطنت برگردونم، جایی که بهش تعلق داری! تو فقط با من آروم میگیری و این رو بهت ثابت میکنم. بهم اعتماد کن، من ازت در برابر بقیه محافظت میکنم.
آروم گفت: پس کی از من در برابر تو محافظت میکنه؟ تو مردی که یه روزگاری تنها دغدغهی حیاتش این بود آخر هفته پول کم نیاره تا من رو به کافه ببره نیستی… تو یاکانی، کسی که مخفی کردن بار هروئین پشت اسناد قاچاق سادهترین کارته!
حرفهایی که میزد من رو میترسوند.
امیرعلی تقلا میکرد از زیر خاک بیرون بیاد، ولی یاکان این اجازه رو بهش نمیداد.
– اونا به امیرعلی ظلم کردن و تو ازش گذشتی. امیرعلی زیستن رو باخته، انارم. الان تنها کسی که میتونه از هردومون محافظت کنه یاکانه! فقط کمی دوسش داشته باش، شوکا. اون تشنهی محبته…
با قدمهایی آروم از کنارم گذشت و بهسمت در اتاق حرکت کرد.
– از آدمی که عاشق شدن رو فراموش کرده چیز ترسناکی میخوای، یاکان… بهت که گفتم، تو برای من خطرناکی. روحم رو ضعیف میکنی، درست مثل گذشته. منم شوکای قدیم نیستم، این رو هیچوقت یادت نره!
سکوت کردم و به رد قدمهاش خیره موندم.
هیچکدوم از حرفهای یاکان و شوکا بوی حیات نمیداد.
اولویت اول من تأمین امنیتش بود و بعد دلبسته شدنش!
باید برای همهچیز نقشه میکشیدم… زیستن مجدداً طلوع کرده بود و من اون را با خودم همجاده میکردم!
فکرم مشغول بود که صدای زنگ گوشی باعث شد یکه بخورم.
متعجب نگاهی به اطراف انداختم. گوشی قدیمیم شکسته بود و غیر از اون گوشی دیگهای توی خونه نبود.
ازجا قد بلند شدم و بهسمت میز رفتم. با متوجه شدن گوشی غیرقابلردیابیای که ندا برام گذاشته بود نفس عمیقی کشیدم.
همیشگی این کار رو میکرد، زیرا میدونست با اون گوشی داغون کاری ازم برنمیآد.
گوشی رو کنار گوشم گذاشتم و جواب دادم: بله؟
– یاکان؟!
با گوش دادن آوای مرید، جاخورده گوشی رو از خودم دور کردم و نگاهی بهش انداختم، کد خارج بود!
– این شماره رو از کجا گیر آوردی؟ چرا بهم زنگ زدی؟
صوتش سرد و آروم بود.
– تماس رو به دوربین وصل کن!
صوتی بوق آزاد که تو گوشم پیچید سریع صفحه رو وصل کردم.
برای لحظاتی همهجا تاریک شد. فقط چندثانیه طول کشید، با چیزی که روی صفحه دیدم خون توی رگهام خشکید!
– میفهمی داری چه غلطی میکنی، بیشرف؟ تو به چه حقی…
– هیشش! کسی که اینجا گروکشی و تهمشاهده کرد میکنه منم، یاکان. تو که نمیخوای تکتکشون رو به درک بفرستم!
فکم منقبض شد، شقیقههام نبض میزد و دستهام مشت شده بود. اون سند مرگ خودش رو امضا کرده بود!
هرسهتاشون با صورتی زخمی و خونی روی صنقلبی نشسته بودن و کف دستها و پاهاشون بسته بود.
– به شرفم قسم بلایی سرشون بیاری مثل سگ میکشمت، مرید! به چه جرئتی دستت به افراد من خورده؟!
صدای آشنایی از اون طرف خط باعث شد مکث کنم.
– به همون جرئتی که تو همهمون رو بازی دادی و محموله رو برای خودت برداشتی! فکر کردی من احمقم، یاکان؟
با شنیدن صدای سرکان دندونهام رو با خشم بههم فشار دادم.
– محموله دست من نیست، امشامگاه تحویلش میدن. لو رفتم، نمیتونم کاری واسهش انجام بدم!
روی صنقلبی نشست و لبخندی زد.
– میتونی یاکان… اگه بهکف دستش نیاری مشخص میشه برای خودت نگهش داشتی و این یعنی خیانت!
عصبی و کلافه گوشی رو توی دستم فشار دادم.
– استاد کدوم گوریه؟
گوشی رو کمی چرخوند. با مشاهده کردن استاد که با فنجون قهوهای توی کف دستش در کمال خونسردی روی مبل جای گرفته بود خونم به جوش اومد.
کلمات بهسختی از دهنم بیرون پرید.
– تو… چرا؟
– بیزینس یعنی همین، یاکان. تو نتونستی روی قولت بمونی، افرادت تاوانش رو پس میدن! فقط چهل و هشت ساعت وقت داری، وگرنه…
مرید موهای ندا رو محکم از پشت گراهی شد و انگشت اشارهش رو روی گردنش کشید.
– کار همهشون تمومه، یاکان…
خون با تمام قوا به سرم هجوم آورد.
– میکشمت مرید! به والله خون کثیفت رو با کف دستای خودم میریزم، حرومزاده. تو…
با صدای باز شدن در اتاق و مشاهده کردن صورت وحشتزدهی شوکا صدام قطع شد.
– چی… چی شده؟
قبلاز اینکه مرید متوجه حضورش بشه گوشی رو قطع کردم و محکم به دیوار کوبیدمش…
همهی تنم از عصبانیت میلرزید. وای نوید، ندا، راشد! اون بیشرفا با چه جرئتی این بلا رو سرشون آوردن.
میدونستم هیچی قرار نیست خوب پیش بره، ولی فکر میکردم حداقل تا موقع برگشت مدت دارم!
– یا… یاکان؟
برای لحظهای حضور شوکا رو از یاد برده بودم.
سرم بهسرعت بهسمتش برگشت و اخمی روی پیشونیم جای گرفت.
– چرا از اتاق اومدی بیرون؟ اگه میمشاهده کردنت…
لبهام رو بههم فشار دادم و خاموشی کردم.
– کیا؟ راجعبه چی حرف میزنی؟ چی شده؟
نفس تندی کشیدم. ازجا کشیده شدم و شروعبه جاده راهی شدن وسط خونه کردم.
هیچ راهی برام باقی نداشته بودن.
مرید دنبال این بود من رو خائن جلوه بده و سرم رو زیر آب بکنه، ازطرفی هم امکان نداشت کف دستم به اون محموله برسه.
هیچوقت نباید اجازه میدادم اون بیهمهچیزها از وجود شوکا توی زندگیم باخبر بشن!
صداش باعث شد دوباره به مدت حال برگردم.
– داری من رو میترسونی!
بیحرف بهطرفش رفتم و روبهروش ایستادم.
به چشمهای آروم و بیاحساسش خیره شدم. سرمای نگاهش باعث میشد تنم یخ بزنه.
قدش بهسختی تا گردنم میرسید، کمی بهسمتش خم شدم.
– میتونی بهخاطر من مواظب خودت باشی؟
لبهاش از هم فاصله گراهی شد.
– من تا حالا بهخاطر کسی مواظب خودم نبودم. چهجوریه؟
نگاهی به طرهی بازیگوش موهاش که روی صورتش بود انداختم. کاش اجازه داشتم با این کف دستهای خطاکار نوازشش کنم.
– دستت رو بده به من. قراره دوباره باهم مسیر رفتن رو یاد بگیریم، زر طلای من… یادمه قبلاً یه بار گفته بودی داییت پلیسه، نه؟
توی صدم ثانیه ترس توی نگاههاش قرار گرفت.
– آره… چهطور مگه؟
بادقت نگاهش کردم.
– بهش اعتماد داری؟
آروم سر تکون داد. چند لحظه مکث کردم، اولویت اول من تو حیات حفظ امنیت شوکا بود.
باید یه تصمیم منطقی میگحرکت کردم. یه جای امن براش مهیا میکردم و به کمک افرادم میحرکت کردم. توی این جاده باید از زدن هر آسیبی به شوکا جلوگیری میکردم.
اون بهاندازهی کافی زخمی بود. روح و کالبدش نیاز به مرهم داشت. انقدر درمونده و آسیبمشاهده کرده بود که هیچ حسی توی چشمهاش خونده نمیشد.
انگار نه درد میدرک کرد و نه محبت. نه ترس و نه ذوقوشوقی برای ادامه دادن!
نمیتونستم سرزنشش کنم. اون پنج سال درد کشید و من پنج سال حسرت خوردم.
نمیتونستم یه درد تازه روی دردهاش باشم. ترجیح میدادم تنم با این حسرتها خاک بشه تا بخوام بهش آسیب بزنم.
الان دوری از اون تنها مسیر بود.
– باید برگردی خونه!
توی خاموشی بهم خیره موند. انتظار داشتم ازم قلبیل بخواد، ولی چیزی ناظهار کرد. انگار که واسهش مهم نبود. شاید هم انتظار داشت همونطور که اومدم، بیآوا از زندگیش بیرون برم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن