رمان یاس از مریم پیروند یک رمان در ژانرهای رمان آسیب اجتماعی|رمان درام|رمان رئال|رمان عاشقانه می باشد که سال ۱۳۹۹ در اپلیکیشن رمان کلوب منتشر شده است.
مقداری از متن رمان:
بیایید نگاهی بندازیم به شروع رمان یاس اثر مریم پیروند :
با باز شدنِ در هال کتابم رو روی میز گذاشتم و از روی مبل بلند شدم.
خان جون تازه از مسجد برگشته بود خونه.
از دیدهای خیس و دماغ سرخش فهمیدم بازهم مثل تمام مدتی که برای ولیم حسین عزاداری کرده همجاده عزاداریش به یاد کیانوش و داغِ جوونمرگیش مرثیه کرده و به سوگ جای گرفته.
بدون اینکه متوجهم بشه چادر رو از سر کشید و به آویز زد.
بیحال جلو اومد و نیم نگاهی بهم انداخت. هر بار که نگاهم میکرد برقی از اشک ، هاله نگاهاش رو پر میکرد.
سلام زیر لبی گفتم. خودمم به خاطر دیدنِ حال و روزگارش بغض داشتم.
– یه لیوان آب میدی عروس؟
– نگاه الان میارم.
سریع راهی شدم براش آب آوردم که همون لحظه صدای زنگ خونه کشیده شد.
لیوان رو روی کف دسته مبل ، کنار خانجون گذاشتم و به سمت آیفون راهی شدم.
با مشاهده کردنِ پرهام و مادرش پشتِ در ، ترمشاهده کرد بزرگی به دلم چنگ زد، اما چارهای نداشتم و در رو باز کردم.
وقتی برگشتم خانجون لیوان آب رو نصفه خورد و توی بشقاب گذاشت.
با دستمال دهنش و رد اشکاش رو تمیز کردو جویا شد :
– کی بود مادر ؟
آهی کشیدم و لیوان و پیشکف دستی رو برداشتم و بیان کردم :
– آقا پرهام و زهره خانمن.
– میشه بیزحمت یه چایی دم بدی؟ سرم داره منفجر میشه، کاش میتونستم یکم بخوابم.
– شما بخوابید خانجون من با اجازهتون شامم درست کردم، موقع شام که شد میام صوتتون میکنم.
قدرشناسانه نگاهم کرد.
– کف دستت درد نکنه مادر.
از جا کشیده شد و به سمت اتاقش رفت.
بعد از مرگ کیانوش انگار درد به استخونش رسیده بود که پا درد و زانو درد و هزار درد لاعلاجِ دیگه به سراغش اومده بود.
وقتی مشاهده کردم لنگون لنگون راه میره پیش دستی رو روی میز گذاشتم و به طرفش حرکت کردم.
– بذارید من کمکتون کنم خانجون.
دستش رو آروم کنار زد و با مهربونی اضافه کرد :
– نمیخواد مادر، خودم میتونم برم.
لیوان رو گذاشتم توی آشپزخونه؛
صوتی باز شدنِ در هال متوجهم کرد که پرهام و مادرش اومدن داخل.
حوصلهشون رو نداشتم، این شامگاههای تعزیه و محرم خونهی خانجون همواره شلوغ میشد.
نوههاش و دخترهاش و آقاداریوش و زهرهخانم همه بخاطر هیئت و عزاداریِ مسجد محلمون که با مدیریت آقاداریوش برگزار میشد اینجا جمع میشدن و همین بهانهی خوبی برای اومدنِ وقتوبیوقتِ پرهام بود…
بیاختیار یاد پیامک دیشامگاهش افتادم که با چند بیت شعر معنادار حرفاش رو توی لفافه بهم گفت.
“درست از اامان باری که حرکت کردی
درست از اامان باری که مُردم
درست از آخرین برگی که باختی
درست از آخرین کف دستی که بردم
درست از روزگار اول راهی شده بودی
همون روزی که من از کف دست حرکت کردم
عزیزم دلدادگیِ تو بنبست من بود
منم تا آخرِ بنبست راهی شدم…
چشمام رو محکم بستم. صدای واضحش توی خونه پیچید.
– آهای اهل خونه ، کسی خونه نیست ؟
مادرش آروم تشر زد :
– هیس یواشتر داد بزن، شاید خانجون خواب باشه.
– الان چه وقته خوابه، هنوز که غروبم نشده.
– خانجون حالش خوب نیست، این توضیح داره پرهام؟
گره روسریم رو محکمتر کردم و چادرِ گلدارِ روی ماشین لباسشویی دوقلو رو برداشتم و روی سرم انداختم.
تناقضِ چادرِ رنگیم با لباسهای مشکیم برای خودمم تمسخرآمیز بود، شاید من تنها عروسی بودم که به حجله نراهی شده و درست در شامگاه عروسیش، دامادش رو از کف دست داده و بیوه شده.
لحظهای که کیانوش با خرسندی به ماشین سرعت میداد و بیخیال از بوقهای پشت سرمون حرفای بیپرده بهم میزد و من از شرم و خجالت ، سرخ و سفید میشدم و هر بار که کیانوش نگاهم میکرد با قهقهه کشیدهی بهم میاضافه کرد :
– جوووون.
همون لحظهای که…
با سوال مجدداًی پرهام و صدای نزدیکش از اوهام بیرون پریدم.
– خانجون، یاسخانوم ؟
کسی به در آشپزخونه ضربه زد و منو از اوهام بیرون کشید.
نگاهم خیس شده بود. یادآوریِ بخت سیاهم مثل لباسهای تنم بودن و گواه میدادن قلبمم سیاهپوشه.
اما متأسفانه پرهام اینو نمیمتوجه شد که بعد از پنج ماه با اون پیام سعی داشت منو از پیلهی غمم بیرون بکشه.
پیلهای که سفت و محکم دورمپیچیده بود و این روزها اونقدر باهاش انس گرفته بودم که نمیتونستم رهاش کنم.
برگشتم به طرفش.
نگاهش آزارم میداد و همین طور اعتمادبهنفسش که کافی بود با نگاه خیرهاش آدم رو از پا دربیاره.
– خوبی شما ؟
رسمی حرف زدنش به خاطر وجود مادرش بود نگاهم رو پایین دوختم:
– ممنون.
– پرهام خانجون اونجاست ؟
صوتی زهرهخانم بود که از هال صدا میزده.
پرهام در حالیکه به من خیره بود قد بلند بیان کرد :
– نه مولین اینجا نیست.
آرومتر پرسید :
– خان جون نیست ؟
با منمن و کف دستپاچه گفتم :
– یکم ناخوش بودن راهی شدن تو اتاقشون دراز بکشن.
ولی هنوز اونجا توقف کرده بود و به من نگاه میکرد.
از زیر نگاهش فرار کردم و اضافه کردم :
– بفرمایید بشینید الان براتون چای میارم.
پیچیدم و چند تا لیوان از توی کابینت برداشتم. نفهمیدم کی پا به آشپزخونه گذاشت و از پشت سرم اضافه کرد :
– خودت چی خوبی ؟
آب دهنمو قورت دادم. اولین باریه که توی این خونه این حریم شکسته شده و اون از کلمات خودمونیتری استفاده میکنه.
جا خوردم و برای اعتراض به لحنِ صمیمیش، اصلا جوابش رو ندادم.
از گوشه نگاه دیدم که تکیه داد به کانتر و خیره نگاهم میکرد.
نمیدونم چطور موفق شدم زیر نگاههای خیرهاش چند تا چای بگیرم و بدون اینکه ناشیبازی در بیارم یا خودمو بسوزونم لیوانها رو توی سینی بذارم.
شاید چون اونقدر غرق غمهای ناتمومم بودم که حضور پرهام رو فراموش کرده بودم.
بدون اینکه نگاهش کنم آروم اظهار کردم :
– بفرمایید چایی آوردم.
منظورم این بود که بره توی هال و کنار مادرش بشینه تا ازش پذیرایی کنم، اما اون جلو اومد و دستش رو برای گراهی شدنِ سینی دراز کرد و بیان کرد :
– من میبرم.
سینی رو از کف دستم گحرکت کرد و دستاش لحظهای انگشتام رو لمس کردن.
نگاهم بیاختیار بالا راهی شد و توی دیدهاش جای گرفت.
زیر لب با صدای آرومی بیان کرد :
– به خودت بیا یاس.
نگاه خیرهاش بالاخره ازم کنده شد و از آشپزخونه بیرون راهی شد.
دیدهام به سرعت نور سوزش گرفتن و حس کرختی توی پاهام احساس کردم.
واراهی شده قدمی جلو راهی شدم و روی صنقلبی گوشه میز نشستم.
صداش مثل زنگ بلندی توی گوشم بود “به خودت بیا یاس”
بار دیگر شروع شد… انگار قرار نیست گذشتهها دست از سرم بردارن.
اشکی ناتمایل داشته از نگاهام پایین چکید.
اگه بخاطر درسم نبود اینجا نمیاومدم، یا حداقل بعد از اینکه عروسیم به شیون تبدیل شد برمیگشتم خونمون پیش برادرام، مامانم و آقاجونِ همیشگی خستهم که کارگری رُسش رو توی تمام این سالها کشیده بود.
ساعتی بعد همه دور میز برای شام جای گرفته بودیم.
پرهام دقیقاً روبروی من قرار گرفته بود و مثل همیشه زیرکانه نگاهم میکرد.
خانجونم هنوز حال درست حسابی نداشت. هر وقت گریه میکرد نگاهاش اونقدر قرمز میشدن که اثراتش تا روزگار بعد هم توی صورتش مشهود بود.
شام هویج پلو درست کرده بودم همجاده با سالاد.
از نگاههای خیرهی زهرهخانمم اصلاً خوشم نمیاومد، از همون اول با ازدواج منو کیانوش مخالف بود و سعی میکرد سنگ جلوی راهمون بندازه…
برعکس خودش، شوهرش آقا داریوش پسر ارشدِ این خانواده مرد کاملا شریف و محترمی بود و جدای از هر بحثی برای من قابل احترام بودن.
فیس و شامگاهاهتِ پرهام بیشتر شبیه مادرش بود.
چشمای موربش، دماغ تقریبا گوشتیش و پوست روشنی که داشت و همینطور لبهاش که کمی باریک بودن.
اما رنگ چشماش بیشتر به آقاداریوش شبیه بود.
ذغالی با مژههای پرپشت و قد بلند.
از خانجونهای مکرری که زهرهخانم برای خودشیرینی میگفت شک به دلم مسیر افتاد.
خانجون بیمیل کمی غذا خورد و بشقابش رو کنار زد.
– کف دستت درد نکنه عروس.
تبسم ریزی زدم.
– نوش جان.
زهرهخانم نگاه غضبناکی به من انداخت.
هیچوقت از من خوشش نمیاومد و باهام همکلام نمیشد، مگه اینکه غیر مستقیم باهام حرف بزنه.
نگاهی به خانجون کرد و اظهار کرد :
– میگم مادر…
نگاه خانجون ریز شد. همه میدونستیم وقتی زهره خانم کار مهمی داره یا میخواد تمایل داشتهی عجیبغریب خودش رو به کرسی بنشونه خان جون رو مادر آوا می زنه.
نگاهی به من کرد و آروم به خانجون اضافه کرد :
– میگم تا کی قراره اینجا بمونه؟
منظورش با من بود ! مگه بجز منم کس دیگهای با خانجون حیات میکنه ! من جای کسی رو تنگ کردم زهرهخانم ؟
شوهرم که حرکت کرد، خودمم توی بیست و چهارسالگی بیوه شدم پس جای کیو گحرکت کردم ؟!
پرهام تکسرفهای به نشونهی اعتراض از حرفِ مادرش زد و به من خیره شد.
به هیچکس نگاه نکردم. غذا کوفتم شده بود. از جا قد بلند شدم و بشقاب خودم و خانجون رو که دیگه میلی به غذا نداشت برداشتم و توی سینک گذاشتم.
نه آوایی از خانجون میاومد و نه صدای برخورد قاشق و چنگالی.
نگاه خیره کسی هم این وسط بود که سخت آزارم میداد.
زهره که خاموشی اطراف رو دید با پررویی بیشتری اضافه کرد :
– بهتر نیست دیگه برگرده شهرِ خودشون، ما که تو بیوه بودنش تقصیری نداشتیم، به نظرم صلاح نیست دیگه اینجا بمونه، ما پسر مجرد و جوون زیاد داریم، همین پرهام، جواد، ساتیار…
خانجون- بسه زهره.
زهره- من به خاطر خودش میگم خانجون، خودشم اینجا راحت نیست، هر وقت ما یا بقیه میایم اینجا مجبوره خودشو تو اتاق حبس کنه تا کسی پشت سرش حرف نزنه، اینجوری که نمیشه، والا منم به فکر پسرامونم، بودنِ یه زنِ بیوهی جوون تو این خونه به صلاح هیچکس نیست.
ظرفها از دستم افتادن و صوتی شکستنشون توی آشپزخونه منعکس شد.
برگشتم و با نگاهی به خانجون بیان کردم :
– ببخشید الان جمعشون میکنم.
آهی کشید و از جا بلند شد و با نگاه مستبدی به زهره از آشپزخونه بیرون رفت.
از اینکه خانجون در جواب زهره خانم چیزی ناضافه کرد قلبم شکست. اندیشیدم اینجا امنیت دارم حتی اگه کیانوش مرده باشه. به جای شوهرم اینجا زیر سایه خان جون میمونم و درس و حرفهام رو ادامه میدم و برای خودم کسی میشم.
اما حالا انگار دوباره باید برگردم توی همون خونه نموره باباجونم که توی دورافتادهترین شهر استان قرار داشت.
آهم تلخ و سوزناک بود.
زهره خانم از پشت سرم اضافه کرد :
– به خاطر خودت گفتم عروس، این چیزیه که به صلاح همهست، اینجا موندنت اشتباهه، درس اینقدرا هم ارزش نداره که تو به خاطرش از خونوادت دور باشی یا حرفای پشت سرتو به جون بخری، نمیشه بیشتر از اینم بمونی اینجا، آیندهی خودتو تباه نکن، هنوز جوونی، شوهرت شب عروسیتون فوت کرده قبول، ولی تا کی میخوای بمونی ور قلب مادرشوهرت عزای بخت سوختهی خودتو شوهرتو بگیری ؟
حرفهای نیشدارش آزارم میدادن. چون چیزی جز حقیقت نبودن.
بیاختیار نیم نگاهی به پرهام انداختم. با پرویی زل زده بود بهم و چیزی نمیخورد.
اگه به من بود بسیار قبلتر از اینا میراهی شدم، حتی قبل از آشناییم با کیانوش…
چیزی نگفتم و در خاموشی شیشه هارو جمع کردم که اونم از پشت میز بلند شد و با یه تشکر ساده “دستت درد نکنه” از آشپزخونه بیرون رفت، حتی ظرف غذاش رو برنداشت تا توی سینک بذاره.
چادر رو به زور دور خودم جمع کرده بودم و آروم خرده شیشههارو جمع میکردم.
کسی با جارو اونارو از زیر کف دستم کنار زد و با آوای دورگه و خشدارش محکم گفت :
– تو بلندشو من جمع میکنم، الان کف دستتو زخمی میکنی.
از پایین با نفرت به هیبت مردانه و صورت زمخت و ته ریشدارش چشم دوختم.
برخلاف آقاداریوش و حتی زهرهخانم از این آدم بیزارم.
هیچی از درونِ این آدم شامگاهیه پدرومادرش نیست.
شاید چراکه فقط من اونو بهتر از تمام آدمای دوروبرش میشناسم.
مادرش از بیرون بلند اظهار کرد :
– پرهام شامتو خوردی بعد بیا برو پیش آقاجونت الان دستههای هیئت میرسن آقا جونت کف دست تنهاست.
بعد با چاپلوسی برای خانجون از کارای خیرِ آقا داریوش و خیرات کردنش برای کیانوش میاضافه کرد.
بغض کرده خودم رو عقب کشیدم که پرهام آروم بهم توپید :
– نمیتونستی چیزی بگی ؟ بجای جواب دادن ساکت موندی تا هرکی هرچی دلش تمایل داشت بارت کنه ؟
– حق دارن.
پوزخندی زد و با عصبانیت شیشههارو کنار کشید و اظهار کرد :
– حق یا هر چی، قرار نیست از این خونه بری، منم با خانجون حرف میزنم.
بیشتر بغض کردم. عقب رفتم و به میز تکیه دادم.
قلبم میتمایل داشت از اینجا برم قبل از اینکه خودشون منو بیرون کنن، اما نمیشه، نمی تونم…
خان جون مهربونه اما حرفهای زهره و یا آقا داریوش یا شایدم از حرفهای دختراش سلیمه و نعیمه تحت تاثیر قرار بگیره و یه روزگاری منو از این خونه بیرون کنه.
دیدهام سوزش گرفتن و قطره اشکی با سمجی از چشمم چکید.
پرهام تا نگاهم کرد و اشکم رو دید با حرص نفس قد بلندش رو بیرون داد و زیرلب غرید :
– دیگه دارم دیوونه میشم از کف دستت.
از بیرون صوتی یاالله بیان کردنِ ساتیار رو متوجه شدم. با حرص و اخم غلیظی اظهار کرد :
– چادرتو جمع کن، اشکاتم پاک کن برو تو اتاقت.
همواره همین بوده، اون برای من تعیین میکنه من چه غلطی بکنم.
زهره خانم کشیده اضافه کرد :
– پرهام بیا ساتیارم اومد، آقات اظهار کرده قندوشکرارو بفرستین مسجد.
شامگاههای محرم به خاطر نزدیکی خونه خانجون به مسجد، همه اینجا جمع میشدن و من میون این آدمها غریب و معذب روزگارم رو سپری میکردم، حتی اگه اسمم عروس این خانواده بود.
اگر رمان یاس رو توی اپلیکیشن مطالعه کردید، خرسند میشیم که نظرتونو درمورد آثار خانم مریم پیروند برای بقیه رمان خوانها پایین همین مطلب بنویسید.
رمان یاس
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن