اما با دیدن او که تنها از حرکت ایستاده ابروهایم بالا میپرند. با لیوانی که در هوا آن را میگیرد دندانهایش را به هم میسابد و باز غر میزند:
-تا بیدارش نکنی ول کن نیستی نـــــه؟!
قدمی به جلو برمیدارم و میخواهم چیزی بگویم که سر بالا میآورد و مرا میبیند؛ غر زدن یادش میرود و کمر صاف میکند.
یکی از ابروهایش بالا رفته و از بالا به پایین ریخت و قیافهام را از نظر میگذراند. نگاهش باعث میشود سر پایین میاندازم.
-سلام.
لیوانی که در هوا گحرکت کرده بود را روی کانتر میگذارد و میگوید:
-سلام… چرا اینقدر زود بیدار شدی؟! برو بخواب… هنوز هفت صبحه!
شانهای بالا میاندازم و اول چیزی نمیگویم. اما وقتی چشمانش خیلی روی من زوم میشوند، به زور میگویم:
-خوابم نمیاد دیگه.
نگاه نادمی به سمتم میاندازد. با مکثی نسبتاً طولانی میگوید:
-با سر و صوتی من بیدار شدی؟!
بعد نگاهی به قابلمهای که در کف دست دارد و سپس لیوانی که روی کانتر گذاشته است میاندازد.
-از دستم افتاد…
به زور جلوی خندهام را میگیرم که نترکم. قیافهاش طوری شده که ترجیح میدهم همینطور مظلوم و پشمان باقی بماند.
اصلاً آنطور که هست به نظر نمیرسد!
پارت_دویستوشصتوچهار
در ظاهر ابداً شبیه به کسی نیست که برای بیدار کردن کس دیگری اینطور ناراحت باشد و بخواهد از قلبش در بیاورد.
برخلاف چیزی که نشان میدهد اهل آشپزیست و حتی زودتر از من بیدار شده که آشپزمنزل را تمیز کند.
برعکس تمام مردهاییست که من در زیستن شناختهام. آن کف دسته از افرادی که حتی یک قدم هم در آشپزخونه نمیگذاششتابزده!
با خندهای که سعی در کنترلش دارم ، سری تکان میدهم و در جواب حرفش صادقانه میگویم:
-آره!
چهرهاش نادمتر از قبل میشود و با پشیمانی خاصی میگوید:
-ببخشید.
بیاختیار چشمانم خیره به صورت جدی ولی پشیمانش میماند. در نظرم اینکه اشتباهش را گردن میگیرد و مهمتر از آن معذرت خواهی میکند ، بهشدت برایم ارزش دارد.
لحظهای چشمانش از آن حالت پشیمانی بیرون میآید و نگاهش روی تن و بدنم میچرخد. مخصوصاً روی موهایم که بدون هیچ پوششی مقابل اوست.
تازه به یاد میآورم که من قبل از آن ، تقریباً هیچوقت اینقدر راحت لباس نپوشیدهام. همیشه چیزی بوده که مانع باشد!
غیر از آن وقتی که فاصلهمان به کمترین حالت ممکن رسیده بود دیگر وقتی نبود که اینقدر کنارش راحت باشم!
معذب دستی روی موهایم میکشم و برای اینکه از زیر نگاه خیرهی میراث فرار کنم ، به سمت یخچال قدم برمیدارم.
آنقدر عمیق و پر نفوذ خیره شده که حس میکنم زیر این نگاه در حال ذوب شدن هستم!
پارت_دویستوشصتوپنج
سرفهی کوتاهی میکنم و برای اینکه همه چیز را عادی نشان دهم ، با باز کردن یخچال ، نیم نگاهی به سمت میراث میاندازم.
با لبخند محوی میگویم:
-حالا تونستی چیزی هم کف دست و پا کنی یا فقط سر و صوت کردی؟!
وقتی خاموشی میکند به سمتش سر کج میکنم و میگویم:
-هــــوم…کدومش؟!
بعد دوباره نگاه میگیرم و دیدهم را داخل یخچال میچرخانم. هر شامگاه که میخوابم انگار که در خواب پشت سر هم غذا هوا میکنم.
طوری که خودم را شتابزده شتابزده به یخچال میرسانم و دنبال چیزی میگردم تا هوسی که سر صبح به وجود وارد شده است را بخوابانم.
وقتی چیزی نسیبم نمیشود ، با دلخوری در را میبندم و برمیگردم که با دیدن میراث کمی بالا میپرم.
حواسم به او نبود و حالا او ، دقیقاً مقابلم توقف کرده و فاصلهاش نزدیکتر از هر وقت دیگریست! بیحرکت همانجا میایستم تا به خودم بیایم.
در نهایت آب دهانم را به سختی پایین میدهم و به در یخچال میچسبم. نگاهم مستقیم به تبسم مهربان میراث است.
به نظرم حرکاتش امروزگار عجیب و غریب شده است. کف دستهای میراث جلو میآید و دو طرف تنم ، روی یخچال مینشیند.
ضربان دلم تا آخرین حد ممکن بالا میرود و آب دهانم را به سختی پایین میدهم و زیر نگاهی نگاهش میکنم.
آرام لب میزنم:
-چیکار میکنی؟
به روی خودش نمیآورد. از خجالت میخواهم سر پایین بیندازم ولی اجازه نمیدهد و دلم را بیشتر به تب و تاب میاندازد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن