رمان گنج میراث پارت ۹۴

پارچ آب را از دستش می‌گیرم و منتظر نگاهش می‌کنم تا برود. نگاه دو دلی به سمتم می‌اندازد و با مکث قد بلندی از اتاق بیرون می‌رود.

با بیرون راهی شدنش نفس عمیقی که در سینه حبس کرده بودم ، راه خود را پیدا می‌کند. انگار بار سنگینی از روی دوشم برداشته شده است.

ولی بیشتر از همه می‌ترسم که بار دیگر بخواهد برگردد. ترجیح می‌دهم که شامگاه را نخوابم اما این ترس را هم نداشته باشم.

دنبال کلید می‌گردم اما چیزی نیست که در را از پشت سر قفل کنم. بالاجبار روی تخت می‌نشینم و لباس‌های اضافی را از تنم می‌کنم.

روی تخت دراز می‌کشم و در خودم جمع می‌شوم. ساعتی می‌گذرد و من به جز فکر و استرس چیز دیگری نکرده‌ام!

روی نوک پا بلند می‌شوم و به سمت در می‌روم. ملایم لای در را باز می‌کنم که همه جا را تاریک می‌بینم. نفس آسوده‌ای می‌کشم.

برای این‌که خیال خودم را راحت‌تر کنم ، چند قدم بیرون می‌روم و وقتی مطمئن می‌شوم که میراث روی کاناپه خوابیده ، به اتاق برمی‌گردم.

-خداروشکر.

دوباره روی تخت دراز می‌کشم و این بار با خیال راحت‌تری دیدهانم را روی هم فشار می‌دهم. حداقل موقع خواب نگرانی ندارم!

پشت پلک‌های بسته‌ام بچه‌ای را می‌بینم که موهای مشکی شامگاهیه به میراث دارد و دیده و ابروهایش شبیه به من شده است.

یعنی من آنقدر در این منزل می‌مانم که بتوانم بچه‌ام را بغل بگیرم؟! فکرش هم باعث می‌شود با تبسمی عمیق به خواب بروم.

با وجود این‌که می‌دانم شاید هیچ‌وقت اتفاق نیفتد!

پارت_دویست‌و‌شصت‌و‌دو

باد سردی روی صورتم می‌نشیند و باعث می‌شود که در خودم جمع شوم. بوی پاییز زیر بینی‌ام پیچیده و نوید از تمام شدن تابستان می‌دهد.

صدای به هم خوردن ظرف و ظروف باعث می‌شود که گیج شوم. لحظات طولانی طول می‌کشد که موقعیت را به یاد بیاورم.

با گیجی پتو را از روی تنم کنار می‌زنم و نگاهم را در اتاق می‌چرخانم. اول صبح مغزم کار نمی‌کند و همین باعث می‌شود که گیج بزنم.

هیچ‌چیز از وسایل دور و اطرافم آشنا نیست و همین ترسم را برمی‌انگیزد. حتی آوایی که از بیرون می‌آید ، تنم را سر می‌کند.

ولی با یادآوری این‌که میراث دیشب اینجا بوده است ، ترسم می‌ریزد. نگاهم به سمت ساعت روی دیوار کشیده می‌شود.

تازه ساعت هفت صبح است و نمی‌دانم آن مرد چه جنگی با ظرف‌ها دارد که آن‌طور محکم به هم می‌کوبدشان.

از روی تخت کشیده می‌شوم. سرم کمی گیج می‌رود که به خاطرش می‌ایستم و کف دستم را به دیوار تکیه می‌دهم که حالم خوب شود.

تیشرتی که به تن دارم را کمی مرتب می‌کنم و دو قلب می‌مانم که شالم را روی سرم بندازم یا نه! با وجود فرزندی که در شکم دارم…

آخر سر خودم را یک قلب می‌کنم و همان طور که موهایم را از بالا بسته‌ام در را باز می‌کنم و بیرون می‌روم.

هر چند قدم که به آشپزخونه نزدیک می‌شوم ، سر و صدا بیشتر می‌شوند و یک دفعه قابلمه‌ای محکم روی سینک می‌افتد.

صوتی میراث در حالی که دارد غر می‌زند گوش‌هایم را پر می‌کند. بسیار جدی و انگار که کسی پیشش باید می‌گوید:

-پـــوف…یه کار رو نمی‌تونی آروم انجام بدی!

اخم‌هایم در هم می‌رود و کمی دیگر جلو می‌روم. می‌خواهم کسی که در این خانه است و میراث با او حرف می‌زند را ببینم.