چنان کشش عجیبی نسب به این گربه ی ملوس دارم که وسوسه ی لمسش دیوانهام کرده. اینکه هیچکاری برای فرار از این وضعیت نمیکند مرا به نحوی امیدوار میکند که با کام گرفتن از لبهایش از خودم دورش نمیکنم.
باید امیدوار باشم به این موضوع ولی دیگر نمیتوانم خودم را کنترل کنم و قلبم میخواهد قلب به دریا بزنم!
اگر نزم ، این خواستن مرا روانی میکند. سر بلند میکنم و چشمان خمارش را روی خودم میبینم. تن ظریفش بین بازوهایم پر شده است.
اینقدر عمیق با دیدهان درشتش به من زل زده که کف دستانم بیاذن خودم ، کمرش را چنگ میزند. لبش را گاز میگیرد و مجدداً صوتیش را خفه میکند.
سرم را جلو میبرم. حالا متوجه تغییر حالاتش هستم. نگاهش به لبهایم خیره بود که با نزدیک شدنم ، روی دیدهانم مکث میکند.
از خجالت سرخ میشود و بار دیگر نگاهانش این مسیر را میگردند. دستم صورت نرمش را در بر گرفته و کامل روی تنش خیمه میزنم.
نزدیکیام را حس کرده که نگاهانش دو دو میزند اما همچنان ملایم است و هیچ واکنشی نسبت به پس زنم ندارد.
من هم هیچقصدی برای عقب کشیدن ندارم! قلبیلی به این کار نمیبینم و فقط میخواهم که او را داشته باشم. به هر قیمتی که شده!
میفهمم که با احساسات عجیبم درگیرم. هیچ نسبتی با او ندارم و در عین حال بچهی مرا در شکم دارد اما… ولی تمایل داشتن که شاخ و دم ندارد که حرف حالیاش شود. میخواهد و باید به کف دست بیاورد. هیچ مانعی نیست و…
کف دست دیگرم بالا میآید و صورتش را قاب میگیرم. تبسمی نرم روی لبهایم جای گرفته و اصلاً قلبم نمیخواهد از این لحظه حس بد بگیرد. دوست دارم اندازهی من بخواهد و حس خوب داشته باشد.
نزدیک به لبهایش زمزمه میکنم:
-همه چیز رو به من بسپر! من درستش میکنم.
پشت بند این حرفم ، خم می شوم تا به لبانش هجوم ببرم و کار را تمام کنم…!
درست وقتی که تنها به اندازهی خم کردن یک سر با غنچههای صورتش فاصله دارم ، صوتی زنگ موبایلِ بد محلم همه چیز را به هم میزند.
کژال با ترس تکانی میخورد و من نزدیک صورتش متوقف میشوم. انگار منتظر یک تلنگر بود که بار دیگر تبدیل شود به آن دختر خجالتیای که مدام عینِ ماهی از دستم سر میخورد.
درست وقتی که چند لحظه صبر میکنیم و صوتی موبایلم قطع نمیشود ، خیلی تند کنار میکشد و با کف دستپاچگی مشهودی مِن و مِن کنان میگوید:
-من… من… میرم توی اتاق…
با نیرویی عجیب مرا پس میزند و تا بخواهم حرفی بزنم و یا واکنشی نشان دهم ، به سرعت برق و باد از جلوی متوجه شدهام فرار میکند.
عین آهوی گریز پایی میماند که با فرارش مرا بیشتر تشنه و مشتاق میکند که طعم لبهایش را دوباره بچشم!
نمیدانم خودش از این بیقراری خبر دارد یا نه اما این موضوع کار را تنها برای خودش سخت میکند و روزگاری را که بتوانم به کف دستش بیاورم ، داغتر!
مثل کسی که مدت زمان زیادی را روی تردمیل دویده و به جایی نرسیده ، روی مبل میافتم و نفس نفسم انتها ندارد.
صوتی زنگ گوشیام قطع میشود و بعد دوباره از سر گرفته میشود. کلافه قد بلند میشوم و خود را به جیب کتم میرسانم.
با دیدن اسم مادرم روی صفحهی گوشی ، پوفی میکشم و صبر میکنم تا کمی ساکت شوم. هر کس دیگری به جای او بود ، قطعاً اعصاب خردی و عطشم را با فریاد سر او خالی میکردم!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن