حس میکنم تنش میلرزد و من هنوز خیلی کارها برای انجام دادن دارم. مخصوصاً با آن مردک که با پولها خوش است!
-تکلیف چی میشه؟! میخواید چیکار کنید؟!
دیدههایش شفافِ شفاف است. طوری که انگار عمق وجودش را به راحتی نشان میدهد و هیچ حسی را پنهان نمیکند.
سری با اطمینان تکان میدهم و هولش میدهم تا کامل روی صندلی بنشیند. او نباید اینجا باشد! مخصوصاً الان که دارم عصبی میشوم!
-حلش میکنم تو نگران چیزی نباش.
-تو رو خدا خودتون رو توی دردسر نندازید. بیاید بریم اصلاً… من وسیلهها رو نمیخوام.
خودش عکس پدر و مادرش را آنطور دو کف دستی چسبیده و زبانش میگوید که آن چند تکه وسیله را به امان خدا رها کنم؟!
-اضافه کردم که مضطرب چیزی نباش. وقتی من اینجام و یه مرد باهاته، دیگه چه اصراریه که اینقدر به خودت ترس مسیر بدی؟!
سرش پایین میافتد. متوجه میشوم که نوک انگشتان کشیدهاش را روی صورت پدرش میکشد و قلبم برایش میسوزد.
سرش را بلند میکند و با نگاههای پر از بغض و اشک خیرهی من میشود.
-لطفاً دعوا نکنید باهاش. ارزشش رو نداره… من چند تا وسیله برمیدارم و بعدش میریم.
آوای پچ پج خاله زنکها تا به اینجا میرسد اما حاضر نیستم به خاطر همین های دو من یک قرونی او را تنها بگذارم.
شیشهها دودیست و مطمئنم که چیز زیادی نمیتوانند از ما ببینند. اگر حتی ببینند هم مهم نیست… مهم راحتی این دختر است.
-منو ببین کژال!
ارت_صدونودوسه
سرش را بلند میکند. صورتش بسیار نزدیک به صورتم است. لبهایش میلرزد و سرخ شده… چیزی شهوتانگیز و بوسیدنی!
هر کس دیگری بود، حتی شده مجبورش میکردم که هر کاری من میخواهم را انجام دهد. حتی شده به زور میبوسیدمش.
اما او اولین دختریست که به زور جلوی خودم را میگیرم تا لبهایش را نبوسم. باید احساس ملایمش و امنیت کنارم داشته باشد!
-تا وقتی که من اینجام و بالا سرتم، لازم نیست به خاطر اینکه اتفاقی نیفته از چیزهایی که دوستشون داری بگذری…
لبهایش بیشتر میلرزد و اشک از دیدهش پایین میریزد. صوتی شهرام روی مخم زنگ میزند و دوست ندارم این حال را از این دختر ببینم!
-چیزایی که من دوستشون دارم خجالت آورن. بیاید بریم… بخدا نمیخوامشون دیگه.
بیاختیار دستم بالا میآید و روی نیمرخ او مینشیند. انگشت شستم اشکی که روی صورتش دویده را کامل پاک میکند.
شوکه شده و با بهت نگاهم میکند. توضیحی بابت کارم نمیدهم و تنها میگویم:
-بسه… زیاد حرف زدی به نظرم. تا همینجا هم کافیه. الان زنگ میزنم سلیم بیاد، میبرتت خونه. استراحت میکنی، تا وقتی که من برگردم. فکر و خیال هم ممنوعه!
دستم را عقب میکشم. از حالت شوک زدگی بیرون میآید و با صوتی ساکتی میگوید:
-من… نمیدونم چطور تشکر کنم.
-لازم نیست تشکر کنی، فقط کافیه مراقب خودت و بچه باشی!
نگاهش حرف زیادی دارد اما خاموشی میکند. کمر صاف میکنم و در را میبندم. میبینم که پچ پچها بالا رفته و نگاهها روی ماست. از این محلهها متنفرم که شرایط حیات را برای خودشان و دیگران همواره در حال سخت کردن اند!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن