با فکری درگیر از حمام بیرون میزنم که میراث را روی تخت میبینم. ساعتش را روی نگاههایش گذاشته و نفسهایش ساکت است.
نفس راحتی میکشم. خدا خدا میکنم که تند به خواب برود و من نیز با خیال راحت بتوانم سر روی بالشت بگذارم!
چراغ را خاموش میکنم و با قدمهای آسه به سمت تخت میروم. پتو را بالا میدهم و با فاصلهی زیاد روی تخت دراز میکشم.
دلم تند شتابزده میزند و از شدت استرس تمام تنم یخ زده است. با وجود اینکه میدانم آسیبی به من نمیرسد ولی باز هم استرس و ترس رهایم نمیکند.
میراث بیحرکت دراز کشیده و صدای نفسهایش تنها چیزیست که گوشهایم را پر میکند. نفسهای مرتب و آهستهاش…
به نظر نمیرسد که بیدار باشد اما من حس میکنم که بیدار است… حسی به من میگوید که او نمیتواند به این زودی به خواب برود!
از ترس اینکه به تنش بخورم و یا فاصلهمان کمتر شود ، خودم را تا کنارهی تخت کشیده و دیدههایم را محکم به هم فشار میدهم.
تا به حال با هیچمردی اینقدر نزدیک نبودهام.
صدای دلم را کم کم میشنوم. هماهنگ با نفسهای کشیده میراث در گوشهایم میپیچد و کم کم آرامم میکند.
وقتی مطمئن میشوم که کاری به کارم ندارد ، امنیت دوباره برمیگردد و حس آهستهش را با تک تک سلولهایم حس میکنم.
دیدههایم را محکم به هم فشار میدهم و سعی میکنم به جای فکر و خیال کردن ، بخوابم تا فردا عروسکهایم را تمام کنم.
اما مدت زمان زیادی طول میکشد تا میان و فکر و خیال ، از همه مهمتر آوای نفسهای میراث ، نفهمم که چه وقتی خود را اسیر خواب کردهام.
خواب خوبی میمشاهده کردم. خواب میمشاهده کردم هنوز بزرگ نشدم و پدرم نیز زنده است. روی پایش قرار گرفته بودم و او نوازشم میکرد.
نمیدانم چطور ولی چهرهی او را کامل به یاد میآوردم. حتی میتوانستم انگشت روی چین و چروکهای صورتش بکشم ، آن هم دقیقاً وقتی که میاطلاع داشتم پدرم هیچوقت پیری را به خود ندیده.
مطمئنم که تبسم از این سو تا آنسوی صورتم را پوشانده بود. هنوز کامل مطمئن نبودم که خوابم یا بیدار…
کودکی انگشتانش را روی صورتم میکشید و هر بار صورت جمع میکردم ، میخندید. گریه میکردم و او میریز خندید.
نگاههایم خودکار باز میشوند. کودکی نیست… پدرم را هم ندارم که برای آخرین بار بوسه روی صورتش بزنم.
تنها دیوار کاغذدیواری شدهی روبهرویم را میبینم و سنگینی خاصی سینهام را پوشانده است. طوری که نفسم را بند میآورد.
بار دیگر چشمهایم را روی هم میگذارم تا وضعیت را کمی تجزیه و تحلیل کنم و بدانم که این سنگینی برای چیست.
قفسهی سینهام به سختی بالا و پایین میشود و نفسم نیز سنگین بیرون میآید. باز دیگر دیده باز میکنم.
سعی میکنم به یاد بیاورم که کجا هستم. خوابی که متوجه شدهام کامل مرا از آنچه که هستم دور کرده است و نمیدانم دقیق دارم چه کار میکنم.
دستم را بالا میآورم که تازه انگشتانم به موهای دست میراث میخورد و میتوانم بفهمم این سنگینی از چیست!
من و او دیشب روی یک تخت خوابیده بودیم و الان… دست اوست که روی سینهام جای گرفته و مرا محکم از پشت به خود چسبانده است.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن