رمان گلاویژ پارت ۹۸

کف دستم به کف دستگیره نرسیده بود در بازشد وعزیز اومد داخل…
بادیدن نگاه های خیسم بهت زده وپر تعجب نگاهم کرد..

_چی شده مادر؟ چرا گریه میکنی؟
تبسمی اجباری زدم ولی هموقت نگاه های نفهم ورسواگرم بارید..

_چیزی نیست عزیزجون.. با اجازتون من برمیگردم خونمون!
اومدم ازکنارش رد بشم که دستمو گحرکت کرد و اضافه کرد:

_صبرکن.. صبرکن ببینم اینجا چه خبره!
_عزیزخواهش میکنم..
اخم هاشو توهم کشید و میون حرفم پرید واضافه کرد؛

_تا نفهمم اینجا چی شده و شما دوتا چتونه هیچ جا نمیری!
روبه عماد کرد و باهمون اخم و بدخلقی ادامه داد:

_چتونه؟ هان؟ واسه چی اشک بچه رو درآوردی؟ ازکی تاحالا یادگراهی شدی یواشکی و زیرزیرکی کسی رو بچزونی؟

_عزیز بذار بره خودم بعدا باهات حرف میزنم الان حوصله ندارم میخوام استراحت کنم!
_این چه طرزحرف زدنه عماد؟ حوصله ندارم یعنی چی؟

کف دست عزیز رو آروم فشاری دادم و با التماس نالیدم:
_توروخدا عزیزجون.. ولش کن الان عصبیه تازه از بیمارستان اومده..

بعدا میشینیم حرف میزنیم! الان من برم عمادم آروم میشه..

باقلبخوری نگاهی به عماد کرد و قلبخورتر گفت:

_نه دیگه.. فقط تونباید بری که.. عمادخان حوصله نداره.. بهتره که منم برم..
عماد با چشم های گردشده به مادربزرگش خیره شد وناباور گفت:

_عزیز؟ این حرفا چیه؟ منظورم شما نبودی قربونت برم.. من فقط…
حرفشو قطع کرد و بیان کرد:
_توفقط فراموشی گراهی شدی..

توی تصادف سرت ضربه خورده و مغزت آسیب متوجه شده.. کوچیک بزرگی رو که هیچ!احترام به حرف بزرگ ترهم پاک فراموش کردی..

عماد بلند شد وبه طرفمون اومد.. بی اراده کف دست عزیزرو ول کردم و یه کم عقب کشیدم ویه جورایی پشت عزیز پناه بردم…

واین کارم از چشم عزیز دور نموند.. خجالت زده سرمو پایین انداختم.. کاش میمردم واینجا نمیومدم..
کف دست عزیز رو گراهی شد و با شرمندگی اظهار کرد:

_منظوری نداشتم دردت به سرم.. من غلط بکنم اگه ازگل نازکتر به شما بگم..
اگه حرفمو بد متوجه شدی معذرت میخوام!

عزیز زیرنگاهی نگاهی به من انداخت واظهار کرد:
_اونقدر ارزش دارم واستون که تعریف کنین منم بفهمم چه اتفاقی افتاده که بینتون شکرابه؟

بی اختیار به عماد چشم دوختم.. ترس همه وجودمو گرفته بود.. ترس از بیگناه رسوا شدن.. ترس از محکوم شدن به جرم گناه نکرده!

نفرت تودیدهاش اذیتم میکرد.. کاش حرفی نزنه.. کاش آبروم رو نبره!
کلافه پلک هاشو روی هم فشاری داد واظهار کرد:

_یه کاری کرده ازکف دستش عصبیم.. اونقدر عصبی که دیگه نمیخوام این رابطه ادامه دار بشه!
عزیز یه تای ابروشو بالا انداخت و رفت روی کاناپه تک نفره اتاق قرار گرفت

من باخجالت و عماد با گیجی نگاهش کردیم…
_جفتتون بیاین بشنین اینجا (به تخت اشاره کرد)

توقلبم بیان کردم: یا ولیم حسین آبرومو بخر..
نذارعماد اون عکس هارونشون بده.. تومیدونی من بیگناهم.. نذار رسوابشم!
عماد کلافه رفت لبه ی تخت نشست

من هم باید میرفتم.. آخرخط بود.. خواسته یا ناتمایل داشته باید تموم میشد.. باقدم های لرزون راهی شدم بافاصله کنار عماد نشستم…
_گوشم باشماست..

_عزیزجان قربونت برم میخوای به چی گوش بدی آخه؟ توهر رابطه ای ازیه جایی به بعد هیچ چیز خوب پیش نمیره و فقط با تموم شدن درست میشه

رابطه ی من وگلاویژ هم به اینجا کشید..
_یعنی چی؟ باید توضیح بدی.. اینجوری که نمیشه یه روز بگی میخوامش و فرداش بگی نمیخوام!

مگه شما دوتا بزرگ تر ندارید؟ الکی که نیست.. همینجوری کشکی کشکی که نمیشه نامزدی رو بهم زد…

به‌شدت خب دعواتون شده، ازهم دلخورین، قهرین، غمگینین قبول.. ولی بایکبار دعوا کردن که نباید بگین همه چی تموم شد وخدانگهدار!

حیات هزارجور بالاوپایین داره.. دعوا داره غم داره شادی داره.. اگر مشکلی هم پیش اومده باید بشینین حلش کنین نه اینکه تبر بردارین و از ریشه قطعش کنین!

_درسته مادرمن ححرکت کردون رو قبول دارم.. ماهم همینجوری به این نتیجه نرسیدیم که! تلاشمون رو کردیم و نشد.. قسمت نبود..

اخلاق هامون سازگارنبود یا هرچیزی دیگه.. مهم نتیجه اس که به نقطه ی پایانش رسیده!
باهرکلمه ای که عماد میگفت یک خنجر تودلم فرومیکرد..

قلبم میمیل داشت بمیرم.. نگاه عزیز رنگ غم گراهی شده بود.. مثل نگاه من..
_ولی شما که باهم خوب بودین!
هردفعه نگاهتون میکردم تودیدهاتون ‌محبت رو میمتوجه شدم!

میخوای بگی بعداز این همه سال اشتباه کردم؟ تومگه تونگاهام نگاه نکردی و ناظهار کردی عاشق گلاویژ شدم؟
عماد نفس سنگینی کشید و جواب نداد..

زیرنگاهی نگاهش کردم..
کف دستش مچ شده اش رو مشاهده کردم…
ازشدت محکم بودن خون توی دستش نبود وبه سفیدی میزد!

_چرا.. خودم بودم.. بیان کردم.. دروغ هم نگفتم اما….
عزیز مجدداً حرفشو قطع کرد وبیان کرد:
_ولی چی؟ عمر خوشی های منه پیرزن کوتاهه؟

گناه من چیه که تموم عمرم باید توحسرت سروسولین گحرکت کردن تو بمونم؟
تاکی انتظار متوجه شدن تشکیل زیستنتو باید بکشم؟هان؟