بی اراده ترس توی وجودم نشست و قلبم به سرعت نور شروع به شتابزده تپیدن کرد!
عماد باید کلید داشته باشه و این زنگ و توی این ساعت از شامگاه نمیتونه کار عماد باشه چراکه اون میدونه که میترسم!
دوباره زنگ زدن و من وحشت زده باقدم های سست به طرف آیفون حرکت کردم..
خونه به این مجهزی چرا آیفونش تصویری نبود، خدامیدونه!
اومدم آیفون رو بدارم که صوتی زنگ های پیاپی باعث شد کف دستمو پس بکشم و جیغ خفه ای بکشم!
_ وای خدایاکمکم کن..
وقتی دیدم قصد نداره کف دستش رو از روی آیفون برداره بادست های لرزون آیفون رو برداشتم و باگوش دادن صدای عماد نفس رفته ام برگشت..
_گلاویژ؟
بدون حرف قفل در روباز کردم و کنار آیفون جای گرفتم!
_چرا در رو بازنمیکنی؟ ترسوندی منو!
بامتوجه شدن حالم اومد سمتم و جلوی پام قرار گرفت..
_چی شده؟ حالت خوبه؟
_ترسوندی منو! فکر کردم کلید داری!
موشکافانه نگاهم کرد و بادیده های ریزشده گفت:
_بازم فکر کردی اون یارو پشت دره؟ آره؟
_انگار این ترس تا قیامت تو وجودمه!
عصبی شد.. باحرص مشتش رو به دیوار کنارم کوبید واضافه کرد:
_وقتی من باهاتم توحق نداری از هیچی بترسی!
_وقتی توپیشمی از هیچی نمیترسم عماد چون میدونم وایمان دارم ازم محافظت میکنی! اما وقتایی که تنهام بخدا دست خودم نیست!
_دست خودته! اینقدر ضعف و ترس اصلا دلنشین نیست! از آدم هایی ضعیف خوشم نمیاد! اصلا به فرض که اون آشغال هم پشت در بود!
انگشت اشاره اش رو با تاکید تکون داد ودادمه داد:
_تو نباید ازش بترسی! هرچی وهرکی میخوادباشه! باید محکم درمقابل ترس و آدم های بیخود بِایستی!
_عماد من…
میون حرفم پرید و کف دستم رو گراهی شد و کشیدهم کرد..
_پاشو.. اینجوری فایده نداره به محض اینکه برگردیم تهران باید بری دکتر
درحالی که هنوزم ته مونده های ترس توی دلم مونده بود، شام خوردیم و من عرق رویای دخترانه ام شدم..
تصور کردم که همه ی مراحل به هم رسیدنمون رو پشت سرگذاشتیم و حالا سر خونه وزندگی خودمون هستیم و…
همونطور توی فکر بودم و نگاهم بی اجاده قفل عماد شده بود که صوتی پرشیطنت عماد رشته ی افکارم رو پاره کرد..
_بجای من غذاتو بخور!
گیج سؤال کردم چی؟
نگاهکی زد و گفت:
_بیان کردم بجای اینکه با دیدهات منو بخوری غذاتو بخور!
به پرروییش خندیدم وزیرلب دیونه ای اظهار کردم و یه تیکه مرغ برداشتم که فقط هممسیریش کرده باشم!
لیوان نوشابه اش برداشت و جرعه ای نوشید واظهار کرد:
_فکرنمیکردم دست پختت خوب باشه، همواره خودم فکرمیکردم که از اون کف دسته دخترهای لوس که آشپزی بلد نیستن باشی!
چنگالمو جلوش به صورت تهدید تکون دادم و ادامه دادم:
_آدما رو از روی ظاهرشون قضاوت نکن عماد خان..
و همینطوری بحث ادامه داشت تا مرور کردن روزگار های اول آشناییمون و بلاهایی که سرهم میاوردیم!
بایادآوری روزگاری که ساعت یازده شامگاه وسط اتوبان پیاده ام کرده بود یه حرصم گراهی شد.. یادم اومد بخاطر کفش های پشنه بلندم تا چند روزگار نمیتونستم خوب راه برم و لنگ میزدم ولی جلوی عماد به روی خودم نمی آوردم!
عماد وقتی متوجه شد حرصی شدم بغلم کرد وبا خنده بیان کرد:
_حرص نخور عشقم گذشته دیگه.. توهم اون همه بلاسرمن آوردی!
بااخم گفتم:
_آخه خبرنداری که چقدر سختم بود تا خودمو عادی نشون بدم و نفهمی داغون شدم که!!
گاز ریزی از گونه ام گحرکت کرد و با پررویی ولی جدی اظهار کردم:
_ولی من میدونستم لنگ میزنی و از طریق دوربین ها حواسم بهت بود و زیر نظرت داشتم!
یه دفعه با این حرفش دیده هام گرد شد وبا بهت نگاهش کردم!
بامتوجه شدن حالت چهره ام پقی زد زیرخنده و گره ی کف دست هاشو دور کمرم محکم تر کرد و به خودش چسبوندم!
_بهشدت لوسی!!!
_هیچ چیز از متوجه شد من پنهان نمیونه وروجک!
خلاصه تا آخرشامگاه یادگار بازی کردیم و عمادم یه چیزایی رو میبیان کرد که اون موقع ها توی خیال خودم فکرکرده بودم اصلا متوجه نشده ولی انگار فقط من خنگ بودم وبس!
وقت خواب رسید و مجدداً خجالت کشیدن های من شروع شده بود..
اصلا قلبم نمیتمایل داشت ازش دوری کنم و راستش ازتنها خوابیدن هم می هراسیدم اما نمیدونستم واکنش عماد چیه و میترسیدم نکنه فکر اشتباهی راجع بهم بکنه!
روی کاناپه کنار عماد قرار گرفته بودم و چرت میزدم که انگار متوجهم شد و حرفی که منتظرش بودم رو زد..
_پاشوبریم بخوابیم محبتم معلومه که خوابت میاد!
با چشم هاش خیره شدم وبا خجالت پرسیدم:
_پیش هم بخوابیم؟
_نکنه میخوای منو جاده ندی توی اتاق؟
شرمزده نگاش کردم و گفتم
_من مشکلی ندارم، پرسیدم شاید تو مشکل داشته باشی!
_پاشو جوجه… مشکل منو بیخیال..
ازجام بلند شدم واومدم استکان های چایی رو بردارم که کف دستمو گراهی شد و مانعم شد..
_ولشون کن دیر وقته.. فردا تمیز میکنیم!
آب دهنمو باصدا قورت دادم و اظهار کردم:
_پس من برم مسواک بزنم!
اامان بارم بود کنار جنس مذکر میخوابیدم و آشفتگی حال اون لحظاتم رو نمیتونم به تصویر بکشم..
بعداز مسواک زدن که حسابی هم طولش دادم برگشتم به اتاق و مشاهده کردم که عماد روی تخت دراز کشید و ساعدش رو روی نگاه هاش گذاشته..
ازش خجالت می کشیدم ولی باخودم اظهار کردم ما به هم محرم هستیم وفکر نمیکنم کنارش خوابیدن بالاتراز بوسیدن و توبغل هم بودن نیست!
پس خجالت رو کنار گذاشتم و موهامو باز کردم و حرکت کردم کنارش روی تخت دراز کشیدم…
فکر میکردم خوابیده باشه با آوای ارومی گفتم
_خوب بخوابی زندگیم…
اماحرفم هنوز تموم نشده بود بدون اینکه کف دستشو از روی چشم هاش برداره اضافه کرد:
_باآوای خسته تمنا میکنم رحم کن…
حرف که میزنی به باد بگو ساکت تر شاخه های گندم چشم هایت را این سو وآنسو تکان دهد…
کشاورزها گناه نکرده اند که باران دیگر سمت مزرعه شان، کبوترها دیگر روی درخت هایشان ونسیم دیگر سمت موهایشان نمی رود..
حرف که میزنی رحم کن..
حرف که میزنی به باد هیچ ، به آفتاب بگو ملایم تر بتابد ، به ابر ها، به هدهد ها که پیام واژه هایت را روی شهد گل ها می نشانند تا زنبورها عسل را با چاشنی تودر کندو هایشان زخیره کنند…
باصدای خسته تمنا میکنم….. حرف که میزنی رحم کن
بعداز اینکه شعر زیباش تموم شد، دست هاشو از روی دیدهش براشت و بهم خیره شد…
تبسمی بی اختیار روی صورتم نقش بسته بود!
_بسیار قشنگ بود!
دستشو به نشونه ای اینکه برم توی بغلش دراز کرد و بیان کرد:
_من عاشق شعرم!
بدون خجالت خودمو توی بغلش غلت دادن وسرمو روی بازوهای مثل سنگش گذاشتم!
_هوم.. منم عاشق شعرم اما زیاد حفظم نمیشه.. ولی اعتراف میکنم، اینو دیگه نشنیده بودم!
خندید و پیشونیمو بوسه زد وبیان کرد:
_بخواب خانومم! مزاحم خوابت نمیشم!
_مثل عقب افتاده ها شتابزده و صریح اظهار کردم
_من خوابم نمیاد!
خب یکی نیست به بگه احمق جان،! توخوابت نمیاد وشاید اون خوابش میاد!
همونطور که کف دستش زیر سرم بود، روشو به سقف کرد و بیان کرد:
_نخوابیم شیطون پادرمیونی می کنه دلدادگیم.. شامگاه بخیر!
بدون اینکه جواب شامگاه بخیرش رو بدم توی خاموشی به نیم رخش نگاه کردم!
چقدر خوش قیاقه و دلپذیر بود!
اصلا نمی شد توی صورتش عیب پیدا کنی!
وقتی متوجه نگاه خیره ام شد جشم هاشو باز کرد ونگاهم کرد!
_چیه خب؟ نگاهتم نکنم؟
_نه! بخواب جوجه! فق بخواب!
با اینکه گیج خواب بودم با شیطنت اضافه کردم:
_از مشاهده کردنت سیر نمیشم که!
_ای بر شیطون لعنت! دختر قلبت میخواد بلایی سرت بیارم؟ باجون کندن دارم خودمو کنترل میکنم که اذیتت نکنم اون وقت تو کرم می ریزی؟
نگاه هامو توکاسه چرخوندم وبیان کردم:
_بهشدت خب میخوابم! توام یادت باشه بوس شب بخیر ندادی ها!
_بوس بمونه واسه بعدا
_چرا؟
_چی چرا
_چرا بوس بمونه واسه بعد؟
خندید
_چراکه اگه بوست کنم دیگه کنترلم دست خودم نیست و تا مولین شدنت پیش میرم!
باحرفی که زد احساس کردم کل بدنم گر گراهی شد وبدون شک تا گوش هامم سرخ شده بود!
ترجیح بعداز اون جمله خاموشی کنم و حرفی بینمون رد وبدل نشه!
قلبم میتمایل داشت خودمو به خواب بزنم اما این دفعه نوبت عماد بود که خیره نگاهم کنه!
_چی شد محبتم؟ ازخیر بوسه ی شامگاه بخیر گذشتی؟
نگاه عاقل اندرسفیهانه ای بهش انداختم واظهار کردم:
_نتمایل داشتم اصلا.. بگیر بخواب من قصد مادر شدن ندارم!
نگاهشو شیطون کرد و با شیطنت اظهار کرد؛
_اما من دلم باباشدن میخواد! اونم دو قلو!
_دیونه!! میرم رو زمین میخوابما!
ریز خندید ومحکم تر به خودش چسبوندم واظهار کرد:
جای تو فقط اینجاست بغل من
اونقدر آغوشش بوی امنیت و حس ملایمش داشت که چند دقیقه بعد خوابم برد!
صبح باصوتی زنگ موبایل عماد ازخواب بیدار شدم!
درحالی که یک نگاهم هنوز خواب بود و قصد باز شدن نداشت، تکون آرومی به عماد دادم وگفتم؛
_گوشیت داره زنگ میخوره!
عمادم مثل من باچشم های نیمه باز نگاهی به صفحه گوشی انداخت وگفت؛
_بهاره!
مثل فنر توی جام قرار گرفتم وگفتم:
_ای وای حتما متوجه شده خونه عزیز نحرکت کردیم!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن