بانفرت نگاهمو از نگین که ازهمین الان میتونستم حدس بزنم چطور دختریه، گرفتم وکیفمو برداشتم وازجام کشیده شدم!
طبق عادت همیشه واسه خداحافظی تقه ای به در اتاق عماد زدم و در رو باز کردم!
_آقای واحدی من دارم میرم.. کاری بامن ندار…….
بادیدن عماد توی اون حالت هین بلندی کشیدم و حرکت کردم داخل واسمشو صوت زدم!
_عماد؟؟؟
سرش روی میزش بود و کف دست هاش از میر آویزون شده بود و لیوان قهوه اشم توی سینی افتاده و ریخته بود…
هراسیده تکونش دادم وگفتم:
_آقا عماد؟ توروخدا یه چیزی بگید من میترسم… مجدداً تکونش دادم ولی بیدارنشد!
یا امام مدت نکنه مرده؟؟ وای خاک برسرم خدا نکنه…
کیفمو انداختم روی میزو سعی کردم سرشو بلند کنم!
_آقا عماد؟ من دارم از ترس میلرزم.. خواهش میکنم بیدار شید!
سرشو به صندلیش تکیه دادم و با خنگ بازی بجای اینکه نبضشو بگیرم سرمو روی سینه اش گذاشتم ببینم قلبش میزنه یانه!
میزد! دستامو دوطرف صورتش که توی تب داشت میسوخت گذاشتم وبا عجز بیان کردم:
_تو تب داری میسوزی آخه! عماد؟؟؟ آوامو میشنوی؟ توروخدا حرف بزن الان سکته میکنم..
سرشو تکون داد و چشم هاش پلک خورد..
بی توجه به اینکه ممکنه بشنوه اظهار کردم:
_وای الهی قربونت برم.. خدایا شکرت.. الان میبرمت دکتر.. الان به آمبولانس زنگ میزنم!
گوشیمو از توی کیفم بیرون کشیدم و شماره ی رضا رو گراهی شدم..
اول به اون باید میاضافه کردم..
جواب نداد.. دوباره گراهی شدم وبازم جواب نداد!
_جواب بده دیگه لعنتی…
بار دیگر شماره رو گرفتم وهممدت کف دستمو روی گونه ی عماد گذاشتم..
جواب داد:
_جانم گلاویژ؟
_آقا رضا لطفا برگردید.. عماد.. یعنی آقا عماد حالشون خوب نیست.. انگار بی هوش هستن!
_چی؟؟؟ عماد؟
کف دستمو که روی گونه اش بود بانوازش تکون دادم وبا گریه اضافه کردم:
_من میترسم.. توروخدا زود بیا…
_باشه باشه اومدم.. نزدیکم.. نترس.. دارم میام!
گوشی رو قطع کرد و به صورت عماد نگاه کردم..
دیده هاش باز بود..
هراسیده کف دستمو پس کشیدم و فورا اشک هامو پاک کردم
بالکنت و خجالت اضافه کردم:
_بیدارشدین؟ نگرانتون شدم.. من.. بهشدت ترسیدم.. من.. فکرکردم…
اونقدر بی جون بود که دیدهاشو بار دیگر بست اما آروم اظهار کرد:
_چیزی توی قهوه ریخته بودین؟
شک زده از حرفش چشمام گرد شد…
_چی؟؟؟
_قهوه حالمو بدکرد ….
باعجله گفتم:
_قهوه رو من درست کردم.. اما.. ولی به ارواح خاک مادرم من چیزی توش نریختم.. دارید اشتباه میکنید…
دستمو گرفت و بیحال بیان کرد:
_قسم نخور.. میدونم.. کارتونیست!
داغی دست هاش چشمای وحشت زده مو گرد ترکرد…
اومدم چیزی بگم که رضا حراسون وارد اتاق شد!
تند کف دستمو کشیدم و باترس به رضا خیره شدم..
_چی شده؟
_من.. نمیدونم بخدا…
به طرفمون اومد و کف دست هاشو غالب صورت عماد کرد…
_عماد؟ خوبی داداش؟ چی شده؟ دیدهاتو باز کن ببینم!
بسیار ترسیده بودم.. نکنه واقعا چیزی توی قهوه بوده؟
نکنه کار اون باشه؟ چرا باید این کارو بکنه؟
آوای بلندو ترسیده ی رضا باعث شد به خودم بیام!
_بیا کمک کن ببریمش توی ماشین!
باهمون لکنت گفتم:
_به آمبولانس زنگ بزنید.. ممکنه مسموم شده باشن..
ای خدا… من چیکار کنم آخه؟ توقع داشت عمادو بغل کنم؟ با عجز و خجالت رفتم بازوی عمادو گرفتم و تا سوارشدن ماشین کمکشون کردم…
اومدم برم صنقلبی عقب سواربشم که رضا گفت:
_توبرو خونه.. کف دستت دردنکنه.. خودم میبرمش!
چطوری برمیگشتم؟ مگه میتونستم خودمو آروم کنم؟ باید میفهمیدم حال بد عماد بخاطر قهوه بوده یانه.. اگه میراهی شدم نمی فهمیدم و ازهمه مهم تر، چطور قلبم طاقت میاورد عمادو توی این وضعیت ول کنم؟!!!
نذاشتم حرفشو ادامه بده و گفتم:
_منم میام.. نمیتونم اینجوری برم خونه.. شاید به کمک من نیاز شد!
_مطمئنی؟
_اوهوم.. میتونم بیام؟
_اوکی عجله کن.. بریم!
توماشین رضا از عماد سوال می جویا شد که چرا حالش اینجوری شده ولی عماد چیزی از قهوه نمیاضافه کرد!
قلبم طاقت نیاورد.. خودمو از صندلی عقب جلو کشیدم و به عماد که رنگش پریده بود نگاه کردم!
هزارتا سوال تا نوک زبونم میومد ولی همه رو قورت دادم وچیزی ناظهار کردم!
سرعت رضا اونقدر زیاد بود که اگرتو هرشرایطی بجز امروزگار بودم از ترس سکته میکردم!
ده دقیقه بعد به بیمارستان رسیدیم و رضا عمادو برد داخل و من موندم توی سالن انتظار…
خجالت کشیدم همجادهشون برم… بسیار تابلو می شد اگه مضطربیمو بروزگار میدادم..
ترجیح دادم همونجا منتظرشون بمونم!
یک ساعت دیگه هم همونجوری توی بی خبری گذشت وتلفن های بهار شروع شده بود!
چندبار بیخیال جواب دادن شدم اما بعدش وحشت کردم دلواپسم شده باشه و به اجبار جواب دادم
_الو سلام…
_سلام خوبی؟ کجایی؟ چرا گوشیتو جواب نمیدی؟
_ببخشید نشنیدم.. بیمارستانم.. عماد حالش بدشده بود با رضا آوردیمش بیمارستان!
_واسه چی؟ چی شده مگه؟ رضا حالش خوبه؟
_آره عزیزم… رضا خوبه.. عماد ازحال رفته بود با کمک رضا رسوندیمش اینجا!
_واسه چی ازحال راهی شده آخه؟ کدوم بیمارستانید؟ منم میام!
_نمیخواد بابا.. چیزی نیست.. همینجوری منم اینجا زیادیم.. یک ساعت بیشتره توی سالن انتظار نشستم خبری هم از اون دونفر نیست!
_الان به رضا زنگ میزنم!
بهسرعت اظهار کردم:
_نه نه! زنگ نزنیا! صبرکن خودش بهت میگه دیگه! منم یه کم دیگه برمیگردم خونه.. گفتم که چیز مهمی نبود!
_باشه عزیزم.. خداحافظ….
_گلاویژ؟
_جانم؟
_قلبم شور میزنه.. مرگ بهار اتفاقی واسه رضا نیوفتاده؟
_دیونه شدی؟ یعنی اگه چیزی باشه من نمیگم؟ بخدا چیزی نشده اگه میخوای بهش زنگ بزن ولی چیزی ازاین موضوع نگو!
_حواست هست همیشه بی موقع قهر میکنی؟
_الان وقت معاخذه اس؟
خندیدم واضافه کردم:
_نه وقتش نیست… با مشاهده کردن رضا که تنها برگشته بود ادامه دادم:
گوشی روقطع کردم وازجام قد بلند شدم!
_چی شد؟ حالش چطوره؟
اخم هاش توهم بود.. باصوتیی که از ته چاه درمیومد گفت:
_سرم زدن بهتره.. دعا کن کف دستم به اون دختره ی ه.ر.زه نرسه.. وگرنه خودم گردنشو میشکنم!
_کدوم دختر؟ چرا؟ میشه واضح بگید؟
_خواب آور ریخته توی قهوه اش!
وقتی منو تو توی اتاق بودیم راهی شده توی اتاق عماد وگفته فال گوش وتوقف کرده و گوش داده که ما داریم پشت سرش حرف میزنیم.. عمادم میزنه تو برجکش و میگه ازفردا نیاد اونم انگار تمایل داشته تلافی کنه!
باگوش دادن حرف های رضا قیافه ی مظلومی که نگین به خودش گرفته بود جلوی دیدهم تداعی میشد!
پس واسه همون خودشو به موش مردگی زده بود و اصرار داشت قهوه رو من درست کنم!
دختره ی عوضی میتمایل داشته همه چی رو گردن من بندازه وزهر خودشم ریخته باشه..
_خداروشکر عماد یه ذره از قهوه خورده!
_من قهوه رو درست کردم!
_ما به تو اعتماد داریم گلاویژ لازم نیست خودتو مقصر چیزی بدونی!
_حالش خوبه الان؟
_آره فقط یه کم بی حاله… اومدم بهت بگم توبری خونه.. بقیه شو من هستم.. بریم واست آژانس بگیرم..
_نه ممنون.. خودم میرم!
_نمیشه.. هواتاریکه.. تامطمئن نشم آروم نمیشم!
چیزی نمیتونستم بگم.. فقط به بیان کردن “مرسی” اکتفا کردم.. بسیار حالم بدبود.. ممکن بود بلایی سرش بیاد و این وسط منم توی دردسر میوفتادم!
اصلا دردسر من به درک.. اگه بلایی سرش میومد چی؟؟؟
تارسیدم خونه بهار ده بار دیگه هم زنگ زد و باسوال های تکراریش کلافه ام کرد.. تازه اونجوری قانع نمیشد وباید وقتی رسیدم با جزئیات واسش تعریف میکردم و همین بلاهم سرم آورد..
بانگاه هایی که ازشدت خستگی باز نمیشد روبه بهار کردم وگفتم:
_آجی مرگ من بیخیال شو بذار برم بخوابم دارم می میرم…
_وا مگه من جلوتو گحرکت کردم برو بخواب خب!
چپ چپ و با حرص نگاهش کردم که لبخند زد ادامه داد:
_حالا چندسوال جواب دادی ها!
باهمون لحن خودش جواب دادم
ابرویی بالا انداخت وبیان کرد:
_تا نیاد منت کشی از این خبرها نیست! الانم پاشو بروقبل ازخواب بهش زنگ بزن بیا اطلاعات دقیق بده!
_وای نه! من غلط بکنم اطلاعات بدم.. فردا میرم شرکت همه چی معلوم میشه دیگه!
_خنگ خدا فردا جمعه اس کدوم شرکت برو زنگ بزن بهت میگم!
ای وای.. فردا واقعا جمعه بود.. چطوری دل بی صاحب شده مو آروم کنم؟
پووف کلافه ای کشیدم وراهی شدم که به رضا زنگ بزنم…
به بهونه ی بهار میتونستم حال عمادم بپرسم!
_کجا؟
بازم چپ چپ نگاهش کردم….
_مگه نمیگی به رضا زنگ بزنم؟
_چه زود قبول کردی!
_میخوای نرم؟
نیششو باز کرد و با صدایی بچگونه گفت: نه نه میخوام.. برو!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن