با یادآوری دور بودن مسیرم تا دفتر خدماتی خریدن سیم کارت رو به روزگار دیگه ای موکول کردم..
بااینکه حقوقمو گحرکت کرده بودم و پول داشتم اما زورم اومد پول واسه تاکسی بدم.. قدم زنان به طرف ایستگاه اتوبوس حرکت کردم…
به عماد در ذهنش گذراندم.. به این همه عذابی به امروزگار به من داد… به توضیحی که واسه زن نداشتنش به من داد و به کاری که توی آسانسور میخواست بکنه و رسیدن اون مرد….
امروزگار یه روزگار سخت و پرحاشیه شد واسم.. کاش میتونستم حدس برنم که چه دروغی ممکنه گفته باشم ویادم نمیاد!!
خداکنه چیزی نگفته باشم و آبروم نراهی شده باشه!
سوار اتوبوس شدم و روی یکی ازصنقلبی های خالی نشستم و مجدداً تلاش کردم به یادم بیارم تموم حرف هایی که توی این مدت بین ومن وعماد رد وبدل شده اما هرچقدر تلاش میکردم کمتر از دفعه های قبل حرف هام یادم میومد!
بهار بود… جواب دادم؛
_جانم بهار؟
_کجایی تو دختر؟
_کارم طول کشید.. دارم میام خونه..
_من باید برم مزون… میخواستم قبلش ببینمت انگار نمیرسم. شب زودتر میام نخواب تا من بیام باشه؟
_اگه بدونی چقدر خسته ام… حتی ناهارم نخوردم جون ندارم تا دیروقت بیدار بمونم.. توبرو به کارت برس وقت واسه حرف زدن زیاده…
_اوکی بعدا حرف بزنیم… واسه خودت پیتزا سفارش بده بی شام نخوابیا..
_باشه میام یه فکری میکنم.. به من فکرنکن…
_قربونت.. کاری نداری؟
_نه فداتشم.. از همین الان خسته نباشی!
_توهم همینطور خداحافظ!
گوشی رو قطع کردم و گذاشتمش داخل کیفم..
به خیابون پر ترافیک چشم دوختم وتا به خونه رسیدم هزارجور فکر وخیال به سرم زد
حوله ی حمومو دور موهام پچیدم و به حالت هندی روی سرم بستمش..
دلم ضعف میرفت و انگار جون توی بدنم نمونده بود…
واسه خودم نیمرو درست کردم و با ترشی وخیار صفایی به معده ام دادم..
ساعت ده دقیقه به یازده بود و دیده هام داشت گرم خواب میشد تلفن خونه زنگ خورد…
بهار بود.. مثل همیشه عمدا به تلفن خونه زنگ میزنه تا منو کشیدهم کنه.. زیرلب به مردم آزاریش چندتا فوش دادم و ازجام قد بلند شدم…
بانگاه های بسته تلفنو جواب دادم وگفتم:
_مرض داری مگه؟
_بله؟
بامتوجه شدن آوای مردی که بسیار هم آشنا میزد نگاه های بسته ام به شدت گرد شد و خواب از سرم پرید..
هراسیده گوشی رو قطع کردم و اومدم به شماره نگاه کنم که مجدداً تلفن زنگ خورد!
شماره هم آشنا بود ولی ازاونجایی که من هیچوقت نتونستم شماره ای رو حفظ کنم نتونستم بفهمم کیه..
آوامو صاف کردم و جواب دادم:
_بله..؟
_پشت تلفن هم باید ازکف دستت حرص بخورم؟
این که عماده… خاک برسرم.. این چرا به خونه زنگ زده؟ اصلا چرا به خونه زنگ زده؟؟؟ شماره رو ازکجا آورده؟
_سلام.. آقای واحدی شما هستید؟ عذرمیخوام اشتباه گرفته بودم.. شرمنده!
_باکی؟
گیج جویا شدم:
_بله؟
_با رضا کار فوری داشتم جواب تلفن نداد.. غروب گفت میاد اونجا مجبور شدم به خونه زنگ بزنم…
_اما آقا رضا اینجا نیستن.. قرار نبوده بیان.. زیرا بهار هم خونه نیست!
_آهان… یه کم مکث کرد و ادامه داد؛
_حتما من اشتباه متوجه شدم! اوکی ببخشید بدموقع مزاحم شماهم شدم!
خوب میدونم این حرفش از روی متلک و حرف های ظهربود…
بخاطر حرف های اون شیر برنج احمق معلوم نیست تاکی باید توضیح بدم که اشتباه متوجه شده.. البته قلبیلی واسه توضیح دادن هم نبود!
_نه اصلا.. داشتم میخوابیدم.. زیرا بهار از این کارها زیاد میکنه که اذیتم کنه شمارو با “بهار” اشتباه گرفتم ببخشید!
عمدا اسم بهار رو باتاکید بیان کردم که بفهمه متوجه منظورش شدم!
_اوکی.. شامگاه خوش!
_خداحا….
صوتی بوق ممتد نشون میداد که این مردک لنگ دراز شعور نداره و قبل از تموم شدن حرفم گوشی رو قطع کرده بود…لب هامو با حرص قنچه کردم و به تلفن دستم نگاه کردم!
کاش اونقدر قدرت داشتم میتونستم زبونشو از جا دربیارم!
خواب ازسرم پریده بود و هرکاری کردم دیگه خوابم نبرد…
این روزها تموم حیاتم شده فکرکردن به عماد…
حتی وقتی خوابم، میاد توی خوابم!!
تا اومدن بهار که ساعت یک ونیم شامگاه بود بیدار موندم…
بهارکه فکرمیکرد خوابم خیلی آروم و محتاط وارد خونه شد..
ازاونجایی که من شعورشو نداشتم مصمم شدم پشت در اتاقم قایم بشم و بترسونمش!
ریز خندیدم و روی پنجه ی پاهام مسیر راهی شدم و پشت در قایم شدم ومنتظرشدم بیاد توی اتاق…
دودقیقه بعدصوتی قدم هاشو شنیدم..
خودمو آماده کردم و تا وارد اتاق شد پریدم جلوش…
چنان جیغ قد بلندی کشید که خندیدن رو فراموش کردم و سعی کردم جلوشو بگیرم جیغ نکشه…
_منم منم.. نترس… منممممم!
بادیدنم کف دستشو روی دلش گحرکت کرد واضافه کرد:
_ای خدا بگم چیکارت بکنه.. ای درد بی درمون بگیری.. ای بمیری من ازکف دستت راحت شم.. نمیگی دلم میگیره؟ نمیگی میمیرم؟
بهار فوشم میداد، گاهی هم میون فوش ها کتکم میزد ومن از خنده ریسه میحرکت کردم!
_زهرمار بیشعور.. منو باش مثل مورچه اومدم داخل یه وقت نترسی!
باخنده بغلش کردم و گفتم:
_توعاشقیمی.. لنگه نداری که نفسی… ببخشی.. منو که میشناسی یه دفعه کرمم میگیره.. ببخشی دیگه!
_برو کنار ببینم.. نمی بخشم!
شتابزدهسریع گونه شو بوس کردم واضافه کردم:
_ببخشی دیگه بخشییی!
باحرص کف دستشو روی صورتش کشید وبیان کرد:
_آی بسه.. آب پاشیم کردی.. باشه بخشیدم!
لپشو گاز گرفتم وکه جیغش بار دیگر درامد..
_اما حسابی وحشت کردیا!!
چپ چپ نگاهم کرد که اظهار کردم:
مجدداً لبخند زدم…
_تومگه خوابت نمیومد؟ واسه چی این موقع شامگاه بیداری؟
_دیدهم گرم خواب شده بود که عماد خان زنگ زد، دیگه خوابم پرید!
_به تو زنگ زد؟ چیکارت داشت؟
مشمایی که ازکف دستش زمین افتاده بود رو برداشتم، داخلشو نگاه کردم وهمزمان بیان کردم:
_به من زنگ نزد به خونه زد. با رضا کارداشت… وایییی بهار اینا عکس های منه؟؟؟؟؟
_فضول جان هر چیزی دستت بیوفته باید بازکنی نگاهش کنی؟ آره واسه افتتاحیه مزون نارسیسه! عماد شماره خونه منو از کجا آورده بود؟ چرا تو خونه ما دنبال رضا میگشت؟
_وای خدا.. این عکساش کی بوده؟ چه لعبتی ازم ساخته… خدایی من کجا این عکس کجا! دم عکاس خانوم جون درد نکنه! من اینارو بردارم؟
_دو دقیقه بازی گوشی رو بذار کنار جواب منو بده! میگم عماد شماره خونه منو از کجا آورده؟
_چه بدونم خب؟؟؟ رضا داده شاید.. یاشایدم از روی پرونده من برداشته.. رضا قراربوده بیاد اینجا؟؟
_نه!!! امروزگار باهاش قهربودم اصلا.. خودش اضافه کرد رضا گفته میاد اینجا؟
_پس چرا نیومده؟ نکنه اتفاقی واسش افتاده؟
_وا خدانکنه.. خب حتما کارمهمی پیش اومده!
_دیده هامو گرد کردم وگفتم:
_حالت خوبه؟ ساعت ۲نصف شامگاهه ها!
_هنوز دو نشده پاشو گلاویژ استرس گرفتم!
_زشته بهار من زنگ نمیزنم! بذار فردا میرم شرکت خبرمیدم دیگه!
ازجاش کشیدهشد و رفت توی حال…
باتعجب نگاهش میکردم که گوشیشو از جیب مانتوش درآورد و شماره ای رو گحرکت کرد!
حرصم گرفت.. بازاین عقب افتاده ها دعواشون شد من شدم تلگراف!!
آروم اظهار کرد:
باحرص گوشی رو گحرکت کردم ومیون دندون های کلیدشده اضافه کردم:
_دارم برات!
_الو سلام!
رضا که انگار خواب بود باآوای ۲رگه ای جواب داد:
_سلام.. گلاویژ تویی؟ چرا حرف نمیزنی دلواپسم کردی!
_بعله!!!! ببخشید بد موقع مزاحم شدم نمیمیل داشتم بیدارتون کنم!
_نه نه اشکالی نداره… چیزی شده؟ بهار خوبه؟
_نه چیزی نشده.. بهارم خوبه.. شما خوبی؟ چه خبر؟
یه دفعه یادم اومد چی بیان کردم زدم توی دهنم و با غضب به بهار چشم دوختم…
ای خدا بگم چیکارت کنه بهار الان بگم واسه چی زنگ زدم!
_سلامتی.. مطمئنی چیزی نشده؟
_هان؟ اره بابا.. چی بشه.. راستش بهار نگران شده بود زنگ زدم تا خیالشو راحت کنم!
این دفعه نوبت بهار بود که با خشم نگاهم کنه!
_دلواپس چی؟
_سرشامگاه اقا عماد به خونه زنگ زدن و سراغ شمارو گحرکت کردن واضافه کردن جواب تلفن ندادین وقرار بوده بیاید اینجا.. ماهم نگران شدیم!
_عماد زنگ زد؟ اصلا عماد به من زنگ نزده!!!
_واقعا؟؟؟
چشم هامو ریز کردم وموشکافانه سؤال کردم؛
_من؟؟ نه!
یه تای ابرومو دادم بالا…
رضا که انگار فهمیده بود گاف داده هول کرده گفت؛
_آهان منظورت امشبه؟ آره به عماد اظهار کرده بودم اما خب دیگه با بهار بحثمون شد کنسل شد.. حتما کار واجبی داشته.. خودم بهش زنگ میزنم ممنون نگرانم شدین، الان بهار پیشته؟
بهار اشاره کرد بگو نه. ولی واسه تلافی کارشم که شده اضافه کردم:
_بله میخوای باهاش صحبت کنی؟
_نه مرسی.. سلام بهش برسون!
_چشم حتما. ببخشید بازم بد موقع زنگ زدم!
_خواهش میکنم.. فردا می بینمت.. شامگاه بخیر!
_شامگاه بخیر
پارت عیدی😉
عیدتون پیشاپیش مبارک سال خوبی داشته باشین♥️✨
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن