تموم بدنم میلرزید و موقع راه رفتن تسلطی روی پاهام نداشتم…
ذهنم درگیر عماد وکاری که کرده بود، بود… چرا اون اومده بود توی آب؟ چرا عماد بهم کمک کرده بود؟ خیلی ذهنم گراهی شدارشده بود و پریشونم کرده بود!
به خونه رسیدیم… لباس هام خیس بود وحموم واسه فرارکردن از بهار بهونه ی خوبی بود!
حوله رو ازچمدونم برداشتم و به طرف حموم حرکت کردم!
_کجا؟ بذار یه کم حالت جا بیاد بعد برو..
_نه دوش بگیرم حالم بهتر میشه.. ممنون!
خودمو به آب داغ وحموم دلنشین آینه کاری سپردم..
توی وان قرار گرفتم و آب داغ رو باز کردم..
اونقدر داغ بود که بدنم قرمز شده بود…
اما به این آب احتیاج داشتم.. باید یه جوری به خودم میومدم…
یک ساعتی توی وان بودم که آوای در حموم وبعدشم بهار به گوشم رسید…
_گلا؟ اونجایی؟
_جانم؟
_خوبی؟ چرا نمیای بیرون؟ الان رضا اینا میان!
_اومدم اومدم!
باعجله اومدم بیرون و موهای بلندمو سشوار کشیدم…
با احتیاط آرایش کردم و لباس سرهمی قرمزمو با مانتوی سفید پوشیدم…
شال سفید کشیده روی موهام انداختم و به خودم عطر زدم!
توی آینه به خودم چشم دوختم…
عالی شده بودم… ولی…
ازخودم بدم اومد.. من چه مرگم شده خدایا؟؟ چرا با اومدن عماد باید این همه تغییر کنم؟
دستمال مرطوب رو با حرص از کیفم بیرون کشیدم واومدم آرایشمو پاک کنم که دراتاق باز شد و بهار اضافه کرد:
_تو برو درو باز کن منم یه چیزی تنم کنم!
بانارضایتی به طرف در حرکت کردم و هممدت گفتم:
_مثلا قرار شد یه سفر دونفره باشه!
دیگه منتظرجواب بهار نشدم و رفتم در رو باز کردم…
رضا بامتوجه شدنم خندید وگفت؛
_می بینم که جون سالم به در بردی!
تبسمی اجباری زدم وسلام کردم..
عماد هم مثل همیشگی اخم هاش توهم بود!
خجالت زده سلام کردم و سردتراز همیشه جواب داد! تعارفشون کردم بیان داخل!
بهار هم اومد و همگی به طرف پزیرایی راهی شدیم!
رفتم توی آشپزخونه و چهارتا فنجان توی سینی گذاشتم…
انگار عادت کرده بودم همه جا آبدارچی عماد باشم!
داشتم توی فنجان ها چایی میریختم که آوای خندون رضا توی فاصله نزدیک به گوشم رسید؛
_چی به دریا دادیم وچی تحویل گرفتیم.. عماد پری دریایی گرفته!
بااین حرفش ریز خندیدم و به طرفش برگشتم…
_بیشتراز این خجالتم ندین دیگه
_شوخی میکنم.. خودت خوبی؟ حالت تهوع نداری دیگه؟
یه جوری که صداشد فقط من بشنوم گفت:
_نمیدونستم عماد هنوز شماله.. ببخشید سفرتونو خراب کردم!
بهشدت پسر فهمیده ای بود و واسه ی درک بالاش بود که مثل یه برادر بهش احترام میذاشتم..
_نه اصلا.. خواهش میکنم اینجوری نگید.. خونه ی خودتونه من اصلا با حضور آقا عماد مشکلی ندارم!
شام کته کبابی خریده بودن و من واسه اینکه توی جمعشون نباشم خودمو باچیدن میز سرگرم کرده بودم..
اخلاق عماد هیچ جوره توی کتم نمیرفت.. بد اخلاق و ساکت بود.. همیشگی اخم هاش توهم بود وانگار هیچوقت تصمیم نداشت گره ی اخم هاشو باز کنه!
بهار عمادو تعارف کرد که بیاد سر سفره ومن خودمو واسه تشکر از کار امروزگارش ولیده کردم…
همه نشستن سرسفره و من، با کف دستپاچگی فقط سعی میکردم چیزی رو خراب نکنم!
رضا با خنده و سر خوشی از خرابکاری هاشون با عماد تعریف میکرد و بهار ازخنده ریسه میراهی شد ولی عماد گاهی فقط با تبسمی کج اتکفا میکرد…
انگار اصلا توی این جهان نبود…
یا شایدم دنیاش با ما فرق میکرد و ما آدم های نرمالی نبودیم…
اونقدربهش نگاه میکردم که متوجه نگاه سنگینم شد و سرشو قد بلند کرد وبهم خیره شد!
هول شدم و تمایل داشتم نگاهمو ازش بگیرم ولی اونقدر دلنشین و با نفوذ بهم زل زد که بی اراده محو چشم هاش شدم!
لعنتی… توچی داری که دلم به سمتت کشیده میشه!
نفهمیدم چی شد که فرصت رو واسه تشکر کردن مناسب متوجه شدم وگفتم:
_ممنون که جونمو نجات دادین… ببخشید امروزگار بخاطر من توی دردسر افتادین!
بی تفاوت و سرد بیان کرد:
_خواهش میکنم.. هرکس دیگه ای هم بود همین کارو میکردم!
همین حرفش کافی بود که اشتهام کاملا بسته بشه و کف دست از غذا خوردن بکشم!
خوب حرف هاشو میزد.. خوب به آدم میفهموند نباید فکرهای اشتباهی در موردش بکنی!
بعداز شام عماد تلفنش زنگ خورد و بایه تشکر ازجاش بلند شد و راهی شد توی حیاط!
تلفنش طولانی شده بود و ازاونجایی که آدم بی طاقتی هستم نتونستم جوی خودمو بگیرم ورفتم یواشکی از پنجره اتاقم توی حیاطو چشم دوختم!
روی پله قرار گرفته بود و دست هاشو توی موهاش چنگ زده بود وگوشی هم دستش نبود!
یعنی حالش خوب نیست؟ چرا توحیاط جای گرفته؟
فضامام به نهایت رسیده بود ودست خودم نبود کارهایی که میکردم…
حرکت کردم توی آشپزخونه که چایی واسش ببرم وسرازکارهاش در بیارم که متوجه شدم بهار قهوه درست کرده و بسیار هم دلنشین با کف شیر تزئینشون کرده!
_ع خوب شد اومدی میای این قهوه هارو ببری من میوه هارو بشورم!
ازخدا خواسته و با احترام قبول کردم و قهوه هارو بردم توی پچراکهیی!
رضا با لبتابش کارمیکرد و بادیدن سینی دست من با تبسم اظهار کرد:
_اینجا هم زحمت چایی وقهوه افتاده گردنت.. دستت دردنکنه خواهرجان!
_خواهش میکنم نوش جان.. البته من درست نکردم دست پخت بهاره!
_به!! پس دیگه خوردن داره!
تبسم زدم وگفتم؛
_نوش جونتون! میگم… یکیشو واسه آقا عماد ببرم تو حیاط جای گرفتن!
_کف دستت دردنکنه کار خوبی میکنی!
اصلا قلبم نمیتمایل داشت سمت عماد برم و دور وبرش باشم ولی نمیدونم چرا یه حسی منو به طرفش میکشوند و کنترل کارهام کف دست خودم نبود..
یکی از سینی های مستطیلی شکل سفید رو برداشتم وفنجان و یه کمم شکلات کنار فنجان گذاشتم و به طرف حیاط حرکت کردم!
بی آوا و آروم سینی رو کنارش گذاشتم که متوجهم شد!
اخم هاشو که توی هم بود رو یه کم باز کرد وگفت:
_اینجا دیگه وظیفه ای نداری واسم قهوه بیاری!
_نوش جان!
اومدم برگردم داخل که بیان کرد:
_صبرکن!
مثل برق گرفته ها توی جام خشکم زد.. یه دفعه از اومدنم پشیمون شدم!
بدون حرف نگاهش کردم ولی اون به روبه روش ودرخت ها نگاه میکرد…
_بشین یه کم حرف بزنیم!
وای خدا… قلبم.. چیکارم داره یعنی؟ کاش نمیومدم… الان میگه چرا اینقدر فضاما میکنی.!
آب دهنمو باصوت قورت دادم و بدون حرف با فاصله روی پله نشستم…
_بفرمایید.. گوشم باشماست!
به قهوه اش نگاه کرد واظهار کرد:
_واسه خودت نیاوردی….
_اوم…. اقا رضا اضافه کردن واسه شما بیارم اینجا!
ابرویی بالا انداخت وگفت:
_هوم! فکرکردم میل خودت آوردی!
ای بابا… این چه مرگشه؟ هرچی من جمع حرف میزنم و افعال جمعی به کار می برم این مفرد حرف میزنه!
سکوت کردم و به روبه رو خیره شدم!
قسم میخورم که صدای دلم اونقدر قد بلند بود که صداش به گوش عماد میرسید!
قلبم میخواست فرار کنم و از اومدنم اونقدر پشیمون بودم که توی هر ثانیه صد بارخودمو لعنت میکردم!
لیوانشو برداشت و مثل من به روبه رو خیره شد…
_مادر بزرگ داری؟
گیج به نیم رخش نگاه کردم….
منتظر جواب بود…
_نه….
_خدارحتمش کنه!
_نمیدونم زنده هستن یا مرده… در هرصورت ممنون!
باهمون اخم های توهم برگشت و بهم چشم دوخت..
هول کردم.. فورا نگاهمو دزمشاهده کردم که قلوپی از قهوه اش خورد وگفت:
_فرار؟ یا قطع رابطه؟
بهم برخورد... این همه اعتماد به نفس و سراحت حالمو بد میکرد…
_هیچدوم.. سرنوشت من مثل مردم عادی نیست! بهتره درموردش حرف نزنیم!
یه تای ابروشو بالا انداخت واضافه کرد:
_هرطور راحتی! اما من یه مادر بزرگ دارم که اگر نبود با وجود داشتن پدرو مادر تنها ترین بودم!
مثل خودش یه تای ابرومو بالا انداختم و منتظر ادامه ی حرفش شدم!
_یه دروغ بزرگ بهش بیان کردم.. نمیدونم چرا دارم اینارو به تو میگم ولی حس میکنم میتونی کمکم میکنی!
این چرا اینقدر توی لفافه حرف میزنه؟ چرا عادت داره جون آدمو به لبش برسونه…
باجون کندن جلوی زبونمو گرفتم تا ادامه ی حرفشو بزنه!
_پیرشده، دیگه وقت استرس ونگرانیش نیست! واسه اینکه دلواپسم نباشه اظهار کردم کسی توی زیستنم هست…
متاسفانه چند روزگاره که اومده تهران وبه شدت مشتاقه متوجه شدار معشوقه ی منه!
نفسم داشت با حرف هاش بند میومد. این عوضی باخودش چی فکرکرده؟ یه دفعه حس انزجار بهم دست داد…
هزارتا فکر باهم توی ذهنم اومده بود.. اصلا دلم نمیتمایل داشت معشوقه ی احمقشو به من معرفی کنه!
خاک برسرمن کنن که اونقدر حرکت کردارم زشت بوده که این یارو داره بهم میفهمونه معشوقه دارم!
_نیلوفر قرار بود بیادو عزیز رو ببینه اما یه مشکل هایی پیش اومد که پشیمون شدم!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن