_پاک بودن یا نبودنش رو دیگه رو شما تصمیم نمیگیری و خودم خوب میدونم طرف حسابم کی بوده و کی هست!
دلم نمیخواد راجع بهش حرف بزنم!
_خیلی خب حرف نزن.. تا وقتی که با این دیدگاه زندگی میکنی نه من ونه هیچکس دیگه نمیتونه تورو قانع کنه!
فقط میدونم جادهی که انتخاب کردی آخرش ناکجا آباده!
گذروندن و هدر دادن وقتت با زن های جمشاهده کرد و توبغل زن های مختلف زندگی کردن عاقبت وپایان خوشی نداره دوست عزیز.. ازما اضافه کردن بود!
_پرت وپلا نگو دوست عزیز.. من تاروزی که بمیرم دیگه به هیچ زن وجنس مونثی نزدیک هم نمیشم چه برسه که هدر دادن وقتم!
ریز خندید.. باخنده وکنایه اظهار کرد:
_آره آره.. میدونم چی میگی..! حتی امروزگار هم یک نمونه اش رو بادیده خودم مشاهده کردم!
_رضا میدونستی اگه جلوم بودی واینجوری باهام حرف میزدی چیکارت میکردم دیگه مگه نه؟
_آره داداشم آره.. میخواستی بزنی شتکم کنی! ولی توهم میدونستی اگه امروز گلاویژ همجادهم نبود با اون زنه که متوجه شدمت چیکارت میکردم مگه نه؟
_احمق اون زن دختر آقای زنگنه اس و من حتی خبر نداشتم که بجای خودش دخترش رو میفرسته و قرارما فقط کاری بود وهیچ زنی توی زیستن من نیست ونخواهد بود!
باحرفی که زدم چندثانیه مکث کرد و بعدش با تن صدای ناباور اظهار کرد:
_چی؟؟ زنگنه کیه؟ همون که قرار بود…
بی حوصله میون حرفش پریدم:
_آره همون! دخترهمون آقا.. حالا درک کردی تو فقط لب و دهنی وفقط ادعات میشه که منو میشناسی؟ تو هیچوقت منو نشناختی و نخواهی شناخت!
_خب چرا نمیگی؟ معلومه که نمیتونم بشناسم والا اونقدرکه هرروزگار یک رنگی و یک تصمیم میگیری نه تنها من بلکه پدرومادرخودتم نمیتونن بشناسنت!
وقتی خاموشی میکنی من علم غیب دارم بفهمم زنی که باهاش میری رستوران کیه و رابطه اش باتو چیه؟ واسه چی همون صبح ناظهار کردی؟
پوزخندی زدم وبا کنایه بیان کردم:
_زیرا میتمایل داشتم یه بی لیاقتی رو سوپرایز کنم اما خودم سوپرایز شدم.. کاری نداری؟
_چی چی واسه خودت زر زر میکنی مرتیکه من کار اشتباهی نکردم که اینجوری با نیش و کنایه حرف میزنی ها!
_میخوام قطع کنم رضا کاری نداری؟
_کار دارم! کجایی؟ میخوام ببینمت!
نگاهی به اطرافم انداختم.. من کجام؟ واسه چی اومدم محله ی گلاویژ اینا؟؟
خدایا من اینجا چه غلطی میکنم؟! چرا من آدم نمیشم؟ چرااا؟؟؟؟
_جایی هستم فعلا کار دارم بعدا حرف میزنیم خداحافظ
پشت بند حرفم، بدون اینکه منتظر جواب بشم قطع کردم وسرعتمو بیشتر کردم..
یه کم که جلوتر حرکت کردم گلاویژ رو متوجه شدم که داشت پیاده به سمت خونشون میراهی شد!
قلبم میتمایل داشت زیرش بگیرم.. قلبم میتمایل داشت زیر چرخ های ماشینم لهش کنم و بمیره.. اونطوری حداقل خیالم راحت می شد کف دست هیچکس بهش نمیخوره و برای کسی جز من نمیشه!
وقتی به خودم اومدم مشاهده کردم جدی جدی زیرش میگیرم.. فورا فرمون رو چرخوندم و باسرعت بیشتری ازکنارش ردشدم..
من دارم چه غلطی میکنم؟ چرا اینجوری شدم؟ چرا هرکاری میکنم، هرجایی میرم تهش به گلاویژ ختم میشه؟ چرا نمیتونم این دختر روفراموش کنم خدایا؟ چرا؟؟؟
وقتی مطمئن شدم کاملا ازش دور شدم توی یه کوچه ماشین رو نگهداشتم و سرم رو به فرمون چسبوندم!
دیده هامو بستم و باخودم فکرکردم..
به کارهام فکرکردم به رفتارهای غیرقابل کنترلم.. به حیاتِ که به معنای واقعی ازهم پاشیده شده بود.. به جهانم که بعداز درک کردن اون حقایق لعنتی، سیاه و تار شده بود
بعد از اون روز هیچ چیز شبیه قبل نشد..
انگار بعداز گلاویژ عماد هم دیگه اون آدم سابق نشد..
قبل از گلاویژ تجربه ی شکست رو داشتم..
ولی انگار ایندفعه بسیار فرق داشت.. محبت اون لعنتی چنان قلبمو تصاحب کرد که بارفتنش دیگه دلی نموند.. دیگه چیزی ازعماد باقی نموند
نمیدونم چقدر گذشته بود که باصدای زنگ گوشیم رشته ی افکارم پاره شد..
عزیز بود.. یاد مهمونی شامگاه افتادم.. به ساعت چشم دوختم.. هنوز خیلی مونده بود..
_جانم عزیز؟ سلام.
_سلام پسرم. خوبی؟ کجایی مادر؟
_ممنون. سرکارم. چطور؟
_هیچی خواستم یادآوری کنم که زودتر برگردی خونه!
باحسرت آهی کشیدم و بیان کردم:
_یادمه قربونت برم.. نیاز به یادآوری نیست. الکی به خودت استرس نده زود میام عاشقیم قول میدم!
_باشه دورت بگردم.. مواظب خودت باش. فعلا خداحافظ!
بی حوصله گوشی رو روی صندلی انداختم و ماشین رو روشن کردم و به جاده افتادم!
ولی کجا میمیل داشتم برم؟ حوصله ی هیچی رونداشتم.. کف دست ودلم به هیچ کاری نمیرفت.. از اون شرکت و تمام خاطراتش متنفر بودم.. اونقدری که قلبم نمیمیل داشت پامو توی شرکت بذارم!
بی هدف توخیابون ها میچرخیدم وهرچقدر بیشتر فکرمیکردم، بیشتر به نتیجه میرسیدم که بدون گلاویژ نمیتونم زندگی کنم!
ته قلبم دنبال یه بهونه بودم واسه اینکه گذشته اش رو فراموش کنم!
واقعا هم هرچه بیشتر بهش فکرمیکردم به حرف های رضا می رسیدم..
حس میکردم زیادی بزرگش کردم.. هرکسی میتونه تو زندگیش خطاهایی داشته باشه و هیچ انسانی بی خطا نیست!
هرچند شواهد درباره ی گلاویژ اینطور نشون میده که بی گناه باشه اما نمیدونم چرا نمیتمایل داشتم باورشون کنم!
توی همین فکر ها، پشت چراغ قرمز توقف کردم که نگاهم به دختربچه ای فال فروش افتاد..
شیشه رو پایین کشیدم و کف دستمو به نشونه ی بیا واسش تکون دادم..
_سلام عمو.. فال میخری؟
آره فال میخواستم.. دلم دنبال یه نشونه بود.. دنبال یه بهونه واسه نرم شدن..
_سلام عموجان.. آره یه دونه از فال هاتو به من بده ببینم جهان کف دست کیه!
_جهان که دست خداست عمو..فال هم بهونه است زیرا همه چی تو دل خودمونه.
پاکت فال هارو سمتم گحرکت کرد و اضافه کرد:
_یه دونه انتخاب کن..
باحرفش قلبم یه جوری شد! همون جمله کافی بود واسه پیداشدن بهونه مگه نه؟؟
_میشه خودت واسم انتخاب کنی؟
چراغ داشت سبز میشد.. باعجله یه دونه فال درآورد کف دستم داد..
تروال پنجاه تومنی بهش دادم که بیان کرد:
_من خُرد ندارم میشه…
چراغ سبزشد.. میون حرفش پریدم واضافه کردم:
_باقیش واسه خودت.. بجاش واسم دعا کن سرعقل بیام..
پشت بند حرفم پامو روی گاز گذاشتم و ازش دورشدم!
پاکت فالم رو باز کردم.. واسه قلبی که دنبال بهونه بود،
نوشته های روی اون کاغذکاهی قشنگ ترین نوشته بود!
من بدون اون دختر نمیتونم زیستن کنم.. باید این موضوع رو به خودم و ذهن بیمارم حالی میکردم
یه کم دیگه توخیابون ها گشتم وآخرین تصمیم خودمو گحرکت کردم..
نمیتونستم بیشتر ازاون کف دست کف دست کنم و منتظر بمونم زیستنم تباه بشه..
نمیتونستم درمقابل نابودی حیات نظاره گر باشم وحرکتی نکنم..
قصد کردم به خودم و حیاتم یه فرصت تازه بدم..
به گلاویژ که معنای زندگیم شده بود فرصت بار دیگر بدم!
ولی همینجوری، بی مقدمه و شرط و شروط امکانش نبود..
باید یه راهی پیدا میکردم که بتونم بار دیگر بهش نزدیک شم..
باید یه جوری ماجرا رو پیش ببرم که گلاویژ خودش ازم بخواد ببخشمش و همونو بهونه کنم واسه بخشیدنش
نمیتونستم خودم برم و ازش بخوام برگرده.. تمایل داشته یا ناخواسته.. گناهکار یا بیگناه اون مقصر بوده واگه خودم برای رفاقت پا پیش میذاشتم، دیگه هیچی ازغرورم باقی نمیموند
واسه همونم باید یه برنامه یا نقشه ی تمیز ودرست حسابی میکشیدم که درکنار بخشیدن، غرورم رو حفظ کنم!
فکرمیکنم رضا میتونه توی این شرایط کمکم کنه و باید رابطه ام رو با رضا هم درست میکردم
قبل ازاینکه عزیز مجدداً زنگ بزنه و برنامه وتکالیف شامگاهم روبهم گوشزد کنه، خودم برگشتم خونه و سعی کردم یه شامگاه،
هرچقدرم واسم اگه سخت و کسل کننده باشه طبق خواسته ی عزیز پیش برم و بذارم هرجور که قلبش میخواد، حال قلبش خوب باشه
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن