دیگه واقعا داشت اشکم درمیومد.. حتی اگه دروغم رو قبول میکردم و میفهمید به هردلیلی بهش دروغ اظهار کردم ناراحت میشد..
خدایا کمکم کن من نیتم خیر بوده نمیخوام خواهرم رو ازخودم برنجونم…
_بهار؟؟؟ دورت بگردم خواهر زیبام چرا اینقدر روی این موضوع حساس شدی؟ بابا شاید بخوام یه کارهایی کنم که بعدا سوپرایزت کنم!
توروخدا.. جون گلاویژ اینقدر بهم گیر نده به مرگ مادرم من کار اشتباهی نمیکنم و کاری نمیکنم بعدا پیشمون بشم یا تورو دلخور کنم!
_یعنی نمیخوای بگی دیگه؟
_میگم! دورت بگردم بخدا میگم.. ولی صبرکن به موقع اش میفهمی دیگه! چرا اینقدر عجله میکنی؟ تویه کم به من زمان بده.. قول میدم وقتی بفهمی شاد میشی!
بادلخوری و پر از شک وترمتوجه شد نگاهم کرد…
_انجوری نگام نکن خب! بابا دارم واست قسم مادرم رو میخورم دیونه! به جون مولینم جز خوشحال کردنت هیچ غلطی نمیکنم!
_خیلی خب! امیدوارم که فردا پس فردا گند بالا نیاری وبندازی گردن من!
بغلش کردم وگونه اش رومحکم بوسیدم وبیان کردم:
_گندبالانمیارم.. توبه من اعتماد کن، من قول میدم از اعتمادت سو استفاده نکنم!
_باشه.. امیدوارم.. برو لباس هاتو عوض کن بیا بریم ناهار درست کنیم!
بامسروری از اینکه از یه دردسر بزرگ نجات پیدا کرده بودم، یه باردیگه گونه اش رو بوسیدم و به طرف اتاقم راهی شدم…
هنوز وارد اتاق نشده بودم که با صوتی بهار سرجام میخکوب شدم!
_ این قایم باشک بازی ها که ربطی رضا نداره؟هان؟
منو میگی؟ مثل مجرم هایی که کف دستشون رو شده بود به سرعت رنگم پرید..
آب دهنم رو قورت دادم و به طرفش برگشتم!
_این دیگه از در اومد؟
_نمیدونم.. یه لحظه حس کردم پای رضا وسط باشه!
_دیونه شدی؟ من با اون خائن چیکار دارم؟ واسه چی از هر فکری راجع به من، بدترین نوعش به ذهنت میرسه؟
_چه میدونم خب.. یه لحظه اومد توذهنم اضافه کردم بپرسم زیرا اگه اونجوری باشه هرگز نمی بخشمت!
یه لحظه از اینکه بهار بفهمه ترس برم داشت..
ولی فورا خودمو جمع کردم و ادای عصبی شدن رو درآوردم وگفتم:
_میشه این فکرهارو از ذهنت بیرون کنی؟
من با اون آدم به ظاهر محترم هیچ کاری ندارم اینقدر حرصم رو درنیار!
_اوکی برو به کارت برس حوصله ام ته کشید حال ندارم بحث کنم!
_زیادی کنجکاوی نکن بهارخانوم.. من شانس ندارم کنجکاوی های جنابعالی به جاهای خوبی نمیرسه..
پشت بند حرفم وارد اتاق شدم وفورا شماره ی رضا رو از همه جای گوشیم حذف کردم..
خداروشکر چیزی ندرک کرد وداستان دارنشد..
لباس هامو عوض کردم و گوشیم رو اول روی سایلنت کامل گذاشتم بعدش خاموش کردم..
داشتم توی آینه آرایشم رو با کف دستمال مرطوب پاک میکردم که دوباره تصویر عماد و اون دختر توی ذهنم تداعی شد..
مجدداً قلبم بی تاب شد.. کاش قدرتش رو داشتم بزنم نابودش کنم
عماد:
باصوتی زنگ گوشیم پلک هامو که به شدت بهم چسبیده بود باز کردم و به شماره نگاهی انداختم…
بامتوجه شدن شماره مثل فنرتوی جام جای گرفتم..
آقای زنگنه یکی سرمایه دارهای بزرگ بود که چندین پروژه ی عمرانی به کف دست داشت و کارکردن باهاشون میتونست بهشدت برای شرکت ما مفید و پر پول باشه..
باچندتا سرفه صدامو صاف کردم و جواب دادم…
دوهفته پیش قبل از اینکه تصادف کنم دستم چلاق بشه پیشنهاد همکاری به چند شرکت بزرگ داده بودم
وازشانسم امروز آقای زنگنه برای قرار ملاقات پیش قدم شده بود ونمیمیل داشتم به هیچ عنوان کنسلش کنم..
البته میتونستم مثل همواره به رضا بسپرمش ولی قلبم میمیل داشت خودم شخصا حضور داشته باشم.. پس بیخیال مرخصیم شدم و برای ساعت دوازده ویک ظهر،
داخل شرکت خودمون باهاشون قرار گذاشتم!
کف دستمو مشمبا پیچ کردم وسخت ترین دوش عمرم رو گرفتم، لباس مرتب پوشیدم و کم کم راهی شرکت شدم..
نیم ساعت بعد رسیدم و با اظهار کردن بسم الله وارد شرکت شدم..
رضا بامتوجه شدنم شوکه شد.. نمیدونم چرا ولی حس کردم نگاهش بجای تعجب بیشتر به ترسیدن بود!
_عه! عماد؟؟؟ تواینجا چیکار میکنی؟
_علیک سلام. منم خوبم توچطوری؟ ببخشید مزاحم شدم، فکرکردم اینجا محل کارم باشه!
_سلام.. منظورم این بود بااوضاع چرا اومدی مگه مرخصی نبودی تو؟
دهنمو بازکردم که خبر خوش و قرار آقای زنگنه رو بهش بگم که فورا پشیمون شدم وتصمیم گرفتم سوپرایزش کنم..
_هوم.. توخونه حوصله ام میره.. خوشم نمیاد زیاد خودمو توخونه حبس کنم.. ترجیح میدم کار کنم و خودمو سرگرم کنم!
_دیونه ای بخدا..
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن