واسه اینکه باهام آشتی کنه و قلبش رو به دست بیارم واسش غذای مورد علاقه اش رو درست کرده بودم.. ولی اونقدر سکوتش سنگین بود که نمیدونستم چطوری به صرف شام دعوتش کنم..
دلم میتمایل داشت بایه بهونه ای سر حرف رو باهاش باز کنم
ولی انگار گندکاری های من اونقدر زیاد بوده که کاسه ی صبوری خواهرم سر ریز شده و سلول به سلول تنش باهام قهر بود..
از توی آشپزخونه یواشکی نگاهش کردم.. توی پزیرایی جای گرفته بود و مشغول کار کردن با لبتابش بود..
همونطور که نگاهش میکردم بدون اینکه چشم ازش بردارم، نفس عمیقی کشیدم و بیان کردم:
_آجی چایی میخوری واست بیارم؟ تازه دمه!
بدون اینکه نگاهش رو از لپتاپش بگیره اضافه کرد:
_نه کف دستت دردنکنه میل ندارم…
قلبم گراهی شد.. باحسرت آهی کشیدم و دیگه چیزی ناضافه کردم..
بهارعاشق چاییه مخصوصا اگر من واسش درست کرده باشم و با این کارش بهم فهموند قصد آشتی کردن نداره..
توی این سالها اندازه ی موهای سر جفتمون باهم دعوا و قهر کرده بودیم ولی هیچوقت با نبودنش تهدیدم نکرده بود و از بیرون کردنم از خونه اش حرفی نزده بود..
ولی این بار… آخ این بار… یک شامگاهه به خاک وخون کشیده شدم.. یک شامگاهه از دیده همه افتادم.. ای کاش بمیرم… خدایا از جهانت سیرم …
توهمین فکرها بودم و متوجه ریختن اشک هام نشده بودم که صدای بهار رو که روبه روم ایستاده بود متوجه شدم.. ترسیده تکونی خوردم..
_این گریه های تو قصد تموم شدن نداره؟
نمیدونم چرا باحرف بهار هم معذب شدم هم استرس گحرکت کردم.. انگار میترسیدم کسی اشک هامو ببینه!
هول کرده درحالی که نگاهمو ازش میدزدیدم گفتم؛
_من؟ اومم.. من.. نه بخدا.. من گریه نکردم..
باتاسف سری واسم تکون داد و از روی سینک استکانی برداشت..
باحرص ونفرت اشک هایی که ندرک کردم از کدوم قبرستونی پیداشون شد رو پاک کردم
وبه خودم توپیدم:
لعنت بهت گلاویژ.. لعنت به خودت و گریه هات و حضور نحست توی این خونه!
دیدم داره واسه خودش چایی میریزه با قلبخوری گفتم؛
_ من که میمیل داشتم واست بیارم میل نداشتی! میاظهار کردی من میاوردم خب…
_آره میل نداشتم ولی بیان کردی تازه دمه وسوسه شدم پشیمون شدم..
_اهان.. نوش جونت.. هروقت کارت تموم شد و اشتها داشتی بهم بگو سفره رو بچینم..
قورمه سبزی واست پختم!
_ممنون.. من از بیرون یه چیزی خوردم الان فقط میخوام بخوابم.. تو بخور منتظر من نمون!
به ساعت که هفت شامگاه رو نشون میداد چشم دوختم…
چطور میتونم جلوی خودمو بگیرم و نزنم زیر گریه وقتی عادت خواهرم رو خوب میدونم و میدونم این ساعت ها ابداً شام نمیخوره!
بهار هم مثل عماد دیگه من رو نمیتمایل داشت.. اونم ازمن خسته شده بود و فقط مثل عماد روی بیان کردن حقیقت رو نداشت و سعی میکرد با راهی شدارش بهم بفهمونه که موفق هم شد
با اینکه صبح حموم راهی شده بودم ولی واسه اینکه جلونگاهش نباشم و راحت بتونم به بدبختی هام فکر کنم تصمیم گرفتم برم حموم و دوش بگیرم!
چندساعت زیر دوش موندم وحسابی فکر کردم.. آب اونقدر داغ بود که کل حموم رو بخار دربرگراهی شده بودو نفسم داشت بند میومد..
پوست بدنم درد گرفته بود ولی قلبم نمیتمایل داشت ازجام تکون بخورم!
توی همین فکرها و حال هوا بودم که آوای بهار و همزمان تقه های پیاپی به در حموم خورد..
_گلاویژ؟؟ حالت خوبه؟ داری چیکار میکنی؟ بازکن این در رو ببینم!
_جانم بهارجان؟ توحموم چیکار میکنن مگه؟ دوش میگیرم خب!
_دوساعته راهی شدی اون تو دوش میگیری؟ چرا همه جارو بخار گراهی شده؟ بازکن دررو..
غم زده تبسمی از جنس بغض روی لبم جای گرفت..
قد بلندشدم حرکت کردم در رو باز کردم و بخار با شدت زیادی خورد توی صورتش و باعث شد یه کم از در فاصله بگیره!
_هیععع! چه خبره اینجا؟
میخوای خودتو توی بخار حموم خفه کنی؟
تانوک زبونم اومد بهش بگم واسه جواب کردنم بهونه بدتراز بخار حموم پیدا نکردی؟ ولی حرفمو قورت دادم و بجاش گفتم:
_فقط دارم دوش میگیرم آبجی.. اگه اذیتت میکنه الان میام بیرون!
_چرت وپرت نگو مضطربت شدم احمق..
دوساعت تو حموم موندی خب دلواپس میشم زود باش بیا بیرون منم میخوام دوش بگیرم!
_ببخشید.. نگاه..
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن