با بیرون رفتن همه افراد در اطاق و بسته شدن در ، یزدان بازوان گندم را گراهی شد و او را از سینه خودش جدا کرد و نگاهش را در چشمان وحشت کرده او چرخاند ……….. این گندم ترسیده ساده ، همان گندمی بود که چندین سال تمام خاک این کشور را برای پیدا کردنش الک کرده بود .
ـ خوبی ؟
ـ چشمم و که باز کردم ……. مشاهده کردم اون مرده بالا سرمه .
ـ اینجا کسی حق نداره بدون اجازه من کاری انجام بده …………… کسی حق نداره نوک انگشتش و به تو بزنه ، چه برسه به اینکه بخواد اذیتت کنه …………… مگر اینکه از جونش سیر شده باشه بخواد با من در بیفته .
ـ کف دست خودم نبود ………….. اندیشیدم نیستی ، اینم می خواد ……………
یزدان بازوان او را اندکی بیشتر از قبل میان انگشتانش فشرد و گردن به سمت سر او پایین کشید و میان حرفش پرید :
ـ از این به بعد این و روزگاری با خودت تکرار کن ………. یزدان هست ………. یزدان خون هر کسی که بخواد بهم نظر داشته باشه یا بخواد فکر و خیالی در مورد من تو سرش بپرورونه رو ……….. می ریزه ……… من هستم گندم . قوی تر از همیشه .
کف دستانش را از بازوان او پایین آورد و نگاهش را چرخی روی موهای او که با اینکه نسبت به چند سال قبل یکی دو درجه تیره تر شده بود ، اما هنوز هم روشن به نظر می رسیدند ، داد ………. و یا ابروان و مژه های روشنش و یا نگاهان درشت عسلی رنگش …………. گندم هنوز هم همان گندم سالهای قبل بود ، انگار فقط استخوان ترکانده بود و بزرگ شده بود .
ـ اگه چیزی می خوای بگم حمیرا برات بیاره ، اگه چیزی احتیاج نداری بریم پایین صبحونه بخوریم .
گندم نگاهش را در چشمان آشنای یزدان چرخاند ……….. هنوز مسیر زیادی تا صاف شدن قلبش با او ، داشت ………. ولی همینکه می اطلاع داشت با وجود یزدان دیگر لازم نیست یک تنه با تمام بدبختی ها بجنگد و یا از بی پشت و پناهی هر لحظه چهار ستون تنش بلرزد ، برایش کفایت می کرد .
ـ یزدان جون ……….
بعد از چند سال گوش هایش مجددا این مقلب صدا کردن را می شنید ؟؟؟
نتوانست از گوش دادن لفظ قدیمی ، آن هم بعد از این همه سال تبسم نزند ………. گندم همانند همان گذشته ها آوایش می زد ………… همان زمان هایی که داخل لفظ هر یزدان جونی ، برایش پر بود از حس اقتدار و قدرت های بی پایان .
***
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن