ابروان یزدان بیشتر از قبل درهم فرو راهی شد و در یک آن از حالت دراز کش بلد شد که گندم بر روی تخت افتاد و او رویش خیمه زد .
ـ منظورت چیه ؟
گندم شانه هایش را درهم جمع کرد …………. انگار یزدان خوب بلد بود که او را در شرایطی قرار دهد تا معذبش شود .
ـ اونا قراره یه محموله مواد مخدر هم جا به جا کنن ………… فکر کنم قراره اونا رو تو همین بار عتیقه و شمش و سکه ها جا سازی کنن . فرهاد می اظهار کرد تو ، تو معامله هایی که پای مواد هم وسط باشه شرکت نمی کنی . فکر کنم بخاطر همینم رود که اول از همه سعی کردن با پول و سود بالایی که این معامله داره ، دیده تو رو ببندن و هیچ حرفی از محموله موادشون نزنن .
یزدان خیمه اش را از روی تن گندم قد بلند کرد و روی تخت قرار گرفت و چنگی میان موهای مرطوبش زد و همه را به عقب هدایت کرد و زیر لب و عصبی غرید :
ـ حرومزاده های لعنتی .
گندم هم با مکث از روی تخت قد بلند شد و با فاصله ای ، کنارش دو زانو جای گرفت و به او نگاه نمود :
ـ اونا می بیان کردن هیچ کسی غیر از تو نمی تونه اون محموله ها رو صحیح و سلامت به تهران برسونه .
ـ وقتی که من و تو این معامله پر سودشون شریک کردن ، فهمیدم که کاسه ای زیر نیم کاسشون هست .
گندم مضطرب شده کف دست روی بازوی خنگ او گذاشت و سرش را سمت او کشید :
ـ یزدان .
یزدان ، تنها با همان ابروان درهم فرو حرکت کرده از خشمی که از فرهاد و کریستیانو در قلبش نشسته بود ، نگاهش را سمت گندم چرخاند ……….. شاید باید خدا را شکر می کرد که گندم یک چیزهایی از زبان ایتالیایی می متوجه شد .
ـ بازم چیزی مونده که نگفتی ؟
ـ نه نه نه ………….. فقط ، نکنه بخوان بلایی به سرت بیارن ؟!
یزدان نگاهش را از چشمان نگران او گحرکت کرد :
ـ مضطرب چیزی نباش …………. اگه تونسته بودن ، تا الان هزاربار سر من و زیر آب کرده بودن ………….. همونجور که فعلاً من زورم نمی رسه تا اونا رو نابود کنم ، اونا هم زورشون نمیرسه تا بلایی سر من بیارن .
ـ کف دست خودم نیست ………. تو تمام کس و کار من تو این جهانیی ………. می ترسم که خدایی نکرده یکی یه بلایی به سرت بیاره .
یزدان باز روی تخت خوابید و پتو را تا اواسط سینه اش بالا کشید و به سقف آینه کاری شده بالای تخت که تصویر خودشان را نشان می داد ، نگاه کرد .
ـ بجای این حرفا بهتره که بخوابی ………….. من بخاطر تو هم که شده اجازه نمی دم کسی فکر و خیال شومی درباره من تو سرش بپرورونه .
گندم هم سر روی بالشت گذاشت و روی قسمت چپ تنش خوابید که نگاهش به شکستگی انتهای ابروی یزدان که انگار دیگر مویی هم در آن قسمت رویش نمی کرد ، افتاد .
دست جلو برد و ملایم نوک انگشتش را روی شکستگی کشید که یزدان بی اختیار پلک بست .
ـ نسرین و پیدا کردی ؟
یزدان به گندم و ابرویی که لمس می شد اندیشید ………… در تمام این چند سالی که ریاست این گروه و باند را به کف دست گراهی شده بود ، هیچ بنی بشری به اندازه گندم نتوانسته بود به حریم او نزدیک شود ………….. حتی دخترانی که برای چند صباحی مهمان تخت و آغوش او شده بودند .
گندم انگار با هر لمس ، بجای آنکه ابرویش را لمس کند ، روح زخم خورده و ترک برداشته اش را لمس می کرد .
ـ نه .
ـ میگم …………. اون حرفا که راجب نسرین زدی ، واقعیت داشت ؟
ـ کدوم حرفا ؟
ـ اینکه ………… نسرین از دوازده سیزده سالگی تو این مسیر افتاد .
یزدان چشم نگشوده منظور گندم را فهمید .
ـ بگیر بخواب گندم ……… بی خوابی زده به کلت .
گندم دست از روی ابرویش برداشت و کنجکاو روی تخت دمر شد و یک دست به زیر چانه اش زد و باز نگاهش را به یزدان داد :
ـ نخواب . بگو دیگه .
ـ آره واقعیت داشت .
ـ خب تو از کجا فهمیدی ؟ …………. کسی اومد بهت گفت ؟
ـ نه .
با رسیدن فکری به ذهن گندم ، ابروانش اندک اندک درهم فرو حرکت کرد .
ـ نکنه ………… تو هم همون مدتا ……….. باهاش می خوابیدی ؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن