با رسیدن به پشت در اطاق یزدان ، با نوک پا ضربه ای به در زد .
ـ بله ؟
ـ منم .
یزدان که رو به روی اسپیلت بر روی تختش دراز کشیده بود و زیر باد خنک آن ، با پلک هایی بسته و تنی برهنه ، خستگی اش را در می آورد ، با شنیدن صوتی گندم روی تخت نیم خیز شد .
ـ چهل دقیقه دیگه پایینم گندم .
ـ می دونم ………… اما میشه در و باز کنی ؟ کف دستم بنده .
یزدان نگاهانش را برای پیدا کردن شلواری که نیم ساعت پیش از پا درش آورده بود ، چرخی در دور و اطراف تختش داد …………. با پیدا کردن شلوار و به پا زدنش ، با همان بالا تنه بی پوشش به سمت در جاده افتاد و در را باز کرد و با نگاهی متعجب به سینی بزرگ در کف دستان گندم انداخت .
ـ این چیه ؟
گندم تبسمی نصفه و نیمه به چشمان خسته او زد و با شانه اش فشار آهستهی به در وارد کرد و در را برای ورودش بیشتر باز کرد .
ـ برات عصرونه آوردم ……….. از همون میان وعده های معروف گذشتمون .
و داخل رفت و سینی را گوشه ای در اطاق گذاشت و محتویات درون سینی را با بالکن برد و به روی میز چوبی آنجا منتقل کرد ……….. پیش کف دستی خیار و گوجه را به همراه ظرف پنیر و نان بربری داغ را با سلیقه روی میز چید .
یزدان به دنبالش راه افتاد و یک طرفه به چهارچوب آهنی ورودی بالکن تکیه زد و کف دستانش را درون سینه اش درهم قفل کرد و نگاهش را روی میز چرخاند .
گندم با تبسمی عمیق تر از قبل به او خیره شد و نگاهش بار دیگر روی خالکوبی های او جای گرفت ………….. خالکوبی هایی که انگار برایش هم لذت داشسریع و هم درد .
ـ می دونستم وقتی از بیرون و مخصوصاً از سر کارت برمی گردی هم خسته ای هم گرسنه ………… بخاطر همین برات نون و پنیر و خیار و گوجه آوردم .
نگاه یزدان هنوز هم روی میزی که رویش جز نان و پنیر و خیار و گوجه چیزی پیدا نمی شد ، می چرخید .
ـ مگه چیز دیگه ای پایین پیدا نمی شد که با خودت نون و پنیر بالا آوردی ؟
لبخندی که روی لبانش شکل گحرکت کرده بود ، اندک اندک پر کشید و پاک شد ………. گندم با دیدهانی که حالا غمگینی جایگزین برق جای گرفته درون چشمانش شده بود ، به چشمان یزدان نگاه کرد :
ـ فکر می کردم ………….. هنوزم …….. مثل اون وقت ها ………. عاشق نون و پنیر و خیار و گوجه ای .
و به سرعت نگاهش را از دیدهان او گراهی شد و کف دست جلو برد تا ظرف و ظروف روی میز را جمع کند ………….. شاید باید اینبار حق را به حمیرا می داد ……….. یزدان ، دیگر یزدان سابق نبود ………… مرد تنومند و قدرتمند مقابلش فردی بود که با رسم و رسوم این عمارت اُخت گراهی شده بود و یکی شده بود .
یزدان با دیدن نگاهان اویی که به دفعتاً از فروغ افتاده بود و نور درونش ناپدید گشته بود ، تنش را از چهارچوب جدا کرد و کف دست او را که داشت پیش دستی های روی میز را جمع می نمود را گراهی شد و نگه داشت …………. روزی روزگارگاری او عاشق همین چیزهایی بود که گندم الان برای او روی میز چیده بود …………. زمان هایی که نان و پنیر و خیار و گوجه ، بهترین غذای در بساطشان محسوب می شد …………. ولی الان خیلی چیزها تغییر کرده بود …………. خیلی چیزها کف دستخوش تغییر و تحولات عظیمی شده بود ……….. حتی سلایق و امیال مردانه اش هم تغییر کرده بود .
گندم نگاهش را تعمدانه از او دزید و این سو و آن سو چرخاند ………… با اینکه یزدان هزاران بار به او گوش زد کرده بود ، ولی چرا مدام یادش می رفت که آدم مقابلش دیگر یزدان سابق نیست ؟؟؟
لبش را گزید بلکه بتواند با توده بالا وارد شده درون حلقش مبارزه کند تا سیل اشک هایش جاری نشود ……….. او فقط می تمایل داشت کاری کند تا یزدان خستگی اش در برود …………. نمی میل داشت کاری کند تا مقدمات تمسخر خودش را برای دیگران آماده کند .
ـ هر دفعه یادم میره تو دیگه اون یزدان سابق نیستی و ……….. فرق کردی .
یزدان سرش را به سمت سر او پایین کشید و لبانش را در جایی نزدیکی های گوش او نگه داشت ………… می دانست گندم دلخور شده ……… اما این حجم از غمگینی او برایش قابل فهم نبود .
ـ من جلوی هر بنی بشری تغییر کرده باشم ………… برای تو همون یزدان سابقم .
گندم نگاهش را بالا آورد ………. آوایش از بغضی که به آن اجازه شکستن نمی داد ، بم و لرزان به نظر می رسید .
ـ نه ………. تو حتی برای منم ……….. تغییر کردی یزدان .
و مچش را که میان پنجه های یزدان قفل شده بود ، تکان داد تا آزاد شود ………….. الان فقط قلبش می میل داشت این میز را جمع کند و بعد از آن هم به اطاقش پناه ببرد و تنها باشد .
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن