ارسلان لگد محکمی به جعبه ی مقابلش زد و آن را به شدت عقب هل داد: بچه گیر آوردین؟
_قرار ما همین بود.
_قرار ما انداختن جنس بنجل به من نبود… جمع کن بساطت و…
_ارسلان خان شما هر چی سفارش دادین همونو آوردیم. این همه خطر و به جون نخریدیم که…
_من ۵۰ قبضه کلت سفارش دادم نه ۲۰ تا شکاری، سگ مصب. اینارو ببر بده رییست باهاشون آهو شکار کنه! کسی که نمیتونه سر حرفش وایسه گوه میخوره با من معامله میکنه.
مرد جوان از صراحت کلامش جا خورد: شما نمیتونی بزنی زیر معامله.
ارسلان پوزخند زد: من گفته بودم تا اینارو تایید نکنم هیچ جنسی دستتون نمیرسونم.
محمد با پای لنگان قدمی جلو رفت و زیر گوش ارسلان اظهار کرد: یه جای کار میلنگه اقا…
ارسلان با ساکتش پلک هایش را باز و بسته کرد: میدونم… قراره وسط راه لو بریم.
محمد با تعجب سر چرخاند و ارسلان اشاره زد که ساکت بماند.
_ما به قرارمون عمل کردیم و اسلحه هارو آوردیم بدون جنس ها از اینجا نمیریم.
_پس منم مجبورم رو جنازه هاتون پا بذارم و رد شم.
محمد طاقت نیاورد و زمزمه اش مجدداً کشیده شد: آقا اگه ماشین جنسا لو بره…
_ساکت باش محمد.
_حدستون درسته آقا. کل این معامله رو هواست. بزنید زیرش!
ارسلان با مکث نگاهش را توی دیده های او انداخت و وقتی محمد عاجزانه نگاهش کرد متوجه شد که خطر بزرگتری در کمین است. انگار او هم در لحظه چیزی فهمیده بود که بهسرعت بهش اخطار داد تا همه چیز را بهم بزند.
ارسلان کف دستی گوشه ی لبش کشید و بهانه اش کارساز شد: من این معامله رو لغو میکنم.
رنگ نگاه های مرد مقابلش در کسری از ثانیه عوض شد و افرادش اسلحه هایشان را بیرون کشیدند. محمد تا خواست مقابله به مثل کند ارسلان دستش را بالا برد و متوقفش کرد…
_به رییست بگو اگه قرار بود کسی اینقدر بچگانه بازیم بده الان من ارسلان نبودم.
آوای مرد بالا حرکت کرد: پای کلی پول و خون وسطه. هیچکی از اینجا زنده بیرون نمیره.
محمد اینبار دستور داد همه آماده باشند، ارسلان ولی خونسرد بود: اگه جرات داری بهم شلیک کن.
مرد جا خورد و ارسلان دستش را سریع تکان داد: شلیک کن ببینم چجوری میخوای منو بکشی…
محمد اسمش را زمزمه کرد و وقتی ارسلان چند قدم جلو حرکت کرد تمام افرادی که مقابلش بودند عقب کشیدند.
نگاه سختش به تنهایی میتوانست تن آن ها را بلرزاند. نیازی نبود کف دست به خشونت بزند…
_واست گرون تموم میشه ارسلان خان.
_تهمشاهده کرد کردن و پیش کی پاس کردی؟
_ما با این همه بدبختی اینارو از مرز رد نکردیم که حالت شما وایسی جلومون و بزنی زیرش…
_منم این همه سال تو این دم و کف دستگاه جون نکندم که نوچه ی یه خر دیگه برام شاخ بشه.
نگاه مرد توی چهره ی سخت او چرخ میخورد که موبایلش توی جیبش لرزید. با مکث عقب حرکت کرد و تماس را وصل کرد…
محمد دوباره جلو رفت: آقا شما برگردین من حلش میکنم.
_نه! اگه گیر مأمور ها بیفتین از دست من هیچ کاری برنمیاد.
چهره ی محمد جمع شد و ارسلان ادامه داد: پشت این قضیه شاهرخه… احتمالا بارمون لو رفته.
_خب الان باید برش گردونیم؟
_نه!
محمد گیج شد و وقتی مرد تماسش را قطع کرد و برگشت حواسش را جمع کرد.
_مشکلی نیست ارسلان خان. معامله رو بهم میزنیم فقط…
انگشتش را بالا برد و هشدار داد: دیگه هیچ قاچاقچی تو این منطقه روی اسم شما حساب نمیکنه.
ابروهای ارسلان بالا راهی شد و عصبی ریز خندید. فکر نمیکرد او به همین سادگی کوتاه بیاید اما انگار کاسه ی دیگری زیر نیم کاسه اش بود…
اسلحه ها که پایین وارد شد، محمد استرس بیشتری گراهی شد: من قاتی کردم آقا. داستان چیه؟
ارسلان قدم تند کرد سمت در خروجی: من باید زود برگردم تهران. معلوم نیست اون حرومزاده داره چه غلطی میکنه…
_ما این دوتا ماشین و برگردونیم؟ مگه میشه؟
_راننده ها چی ازت میدونم؟
_هیچی. تقریبا هیچی از ما نمیدونن! فقط دوتا شوفر ساده ان…
ارسلان سر تکان داد: پس بذار لو بره.
محمد نزدیک بود سکته کند: اقا کم کم سی کیلو جنس توش خوابیده.
_بذار لو بره محمد ضررشو میدم ولی ته این بازی پلیس بازیه… پشتمون تو راه خالیه بذار برسه مرکزشون زنگ میزنم درستش میکنم.
محمد نفس عمیقی کشید و ارسلان سریع پشت فرمان نشست و سمت روستا راند… دلش گواه خوبی نمیداد.
لباس هایش را با دقت توی ساک گذاشت و نیم نگاهی سمت ساک ارسلان انداخت که نامرتب گوشه ی اتاق افتاده بود. لب گزید و سرش را تکان داد: به من چه اصلا خودش میاد جمع میکنه دیگه.
اما دلش طاقت نیاورد. یک حس عجیب ته قلبش وادارش میکرد تا خودش لباس های او را مرتب کند…
_حیف که دلرحمم ارسلان خان مثل تو سنگقلب که نیستم.
با تقه ی آهستهی که به در خورد کف دستش از حرکت توقف کرد و تعجب کرد: بله؟
صدای آسو با مکث به گوشش رسید: یاسمین خانم میشه بیام تو؟
ابروهای یاسمین بهم چسبید: آره بیا…
آسو با احتیاط داخل رسید و خجالت زده سلام کرد.
یاسمین لبخند گرمی زد: چیزی شده؟
کف دست های دخترک بهم پیچید: میشه یکم حرف بزنیم؟
یاسمین لباس ها را رها کرد: اره عزیزم بیا بشین.
آسو روی زانوهایش جای گرفت و یاسمین لبخند زد تا خجالت او بریزد.
_چرا انقدر از من خجالت میکشی؟ مگه ارسلانم؟
آسو خندید: نه خب…
مکث کرد و آب دهانش را قورت داد: شما امروزگار برمیگردین تهران؟
_ارسلان که گفت آماده باش حالا نمیدونم خودش کی میاد.
_یعنی… همه تون برمیگردین یا فقـ…
یاسمین با شیطنت میان حرفش پرید: منظورت از همه متینِ دیگه؟
دخترک درجا رنگ عوض کرد و یاسمین با دیدنش خندید. آسو سر به زیر شد… دلش میمیل داشت با کسی راجب این موضوع حرف بزند!
_اگه ارسلان بهش بگه مجبوره بیاد اما خب من میدونم دلش پیش توعه.
نگاه دخترک برق زد اما هنوز هاله ی صورتی رنگ روی گونه هایش خودنمایی میکرد…
_واقعا؟!
_من متین و مثل کف دستم میشناسم مشخصه عاشقت شده.
جمله اش را انقدر رک بیان کرد که رنگ آسو درجا پرید. لب هایش بهم چسبید و نگاهش را پایین انداخت…
_عاشق شدن مگه خجالت داره؟ از من میترسی؟
آسو سکوت کرد. با خودش تعارف نداشت اما هنوز درست حس و حالش را نمیفهمید. قلبش میخواست همجادهشان برود و از طرفی ترس همه ی وجودش را پر میکرد. اعتماد کردن به چند غریبه دل بزرگی میطلبید.
یاسمین شانه ایی بالا انداخت: خیلی خوبه که عاشق بشین و نشون بدین. من یه شوهر دارم که از ربات بی احساس تره…
_شما چی دوسش نداری؟
چهره ی دخترک جمع شد. ارسلان را دلبسته شد؟ کاش حسش را میمتوجه شد…
_نمیدونم.
آسو صادقانه بیان کرد: اما دیلان به من بیان کرد که شما خیلی همو دوست دارین. یعنی اشتباه میکنه؟!
یاسمین تبسم تلخی زد: من مدت زیادی نیست ازدواج کردم. فقط میدونم به این حس و حال و حرکات ما دلدادگی نمیگن!
قلبش بهانه گیر شده بود اما بروزگار نمیداد. حتی با خودش و دلش هم صادق نبود…
آسو با کنجکاوی داشت نگاهش میکرد که تبسم یاسمین پررنگ شد: ولی متین بهشدت دوست داره که تو با ما بیای تهران. حتی اون شب اومد کلی با ارسلان حرف زد تا راضیش کنه.
آسو آهی کشید و پاهایش را توی شکمش جمع کرد: برام سخته از اینجا دور شم. میترسم…
_حق داری اما متین هواتو داره. ارسلان هم واسه کسایی که تو خونه اش زیستن میکنن آدم خطرناکی نیست!
_آقا متین اظهار کرد شما هم شرایط سختی داشتی.
_حقیقتا من الانم شرایط سختی دارم. ارسلان یه روزگار باهام دعوا نکنه روزگارش شب نمیشه…
لحنش به قدری بامزه بود که دخترک به خنده افتاد.
_بخدا یادت نیست دو روز پیش اشکم و درآورد؟
_شما انقدر شیطونی بعد اقا ارسلان بداخلاق… بسیار جالبه.
یاسمین هم ریز خندید: الان که خوبه اون اوایل دیدنی تر بودیم.
یاد آن روزگار ها تنش را لرزاند اما به همان تبسم اکتفا کرد. قرار نبود کسی از آن روزگارهای وحشتناک باخبر شود. مهم حال الانش بود و ارسلانی که با وجود اخلاق های وحشتناکش نمیتوانست به نبودنش فکر کند…
_اما اگه قلبت با متینه باهامون بیا آسو. علاقه و دوست داشتن چیزی نیست که از کف دستش بدی… متین هم بهترین مردیه که من دور و برم دیدم.
مکث کرد و قلبش گرفت… متین برادری بود که هیچ وقت نداشت.
_متین کلا مثل بابا لنگ درازه… حامی، مهربون، خوش اخلاق، نمیشه دوسش نداشت.
_شما دوسش داری؟
یاسمین با مشاهده کردن پلک های لرزان او لب بهم فشرد: آره خب مثل داداشم میمونه. هیچ وقت نمیتونم محبت هاش و فراموش کنم! شاید اگه نبود تا حالا دق کرده بودم…
آسو نفس عمیقی کشید و نگاهش به تشک دونفره ی آن ها افتاد. تصور با هم بودنشان هم جالب بود برایش… آنقدر تضاد در رفتارشان بود که ناخودآگاه جاذبه ایی عمیق بینشان شکل میگراهی شد.
صدای در که آمد با فکر اینکه ارسلان برگشته سریع از جا پرید ولی بهیکباره در اتاق با شدت به چارچوب برخورد کرد و با متوجه شدن فرد مقابلش جیغش کشیده شد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن