یاسمین پشت نگاهی نازک کرد و روی تشک قرار گرفت. اتاق گرم بود و به همین خاطر مجبور شده بود بیشتر لباس هایش را درآورد. کش و قوسی به تنش داد و موهای بلندش را با گیره بالای سرش بست.
ارسلان تمام مدت خیرت اش بود که دخترک بیخیال جویا شد: متین چیشد؟ پیداش کردین؟
_اره… لپات چرا سرخ شده؟
یاسمین با تعجب دست به صورتش کشید: جدی؟
بهسرعت بلند شد و مقابل آینه ی کوچک اتاق از حرکت ایستاد. گونه هایش سرخ شده و تضاد دلربایی با پوست مهتابی اش به وجود آورده بود.
_نمیدونم. شاید چراکه ناهار فلفل خوردم آخه غذاشون بسیار شتابزده بود.
ارسلان پلک هم نمیزد: تو هر چی بشه بهسرعت تا بناگوش قرمز میشی چه ربطی به فلفل داره؟
_من وقتی تو پیشم نیستی دلیلی برای قرمز شدن ندارم آقا ارسلان.
ابروهای ارسلان تا ته بالا راهی شد و وقتی لبخند زد یاسمین متوجه سوتی اش شد. لب بهم فشرد و سعی کرد نگاهش نکند.
_حال متین خوبه؟
لبخند از روی لب های ارسلان محو شد و با تلخی اضافه کرد: فعلا بردنش بیمارستان.
یاسمین هول کرد: چرا؟ مگه چیزیش شده؟
_زخمی شده!
_کجاش زخمی شده؟ الان حالش خوبه؟ تو متوجه شدیش؟
اصلا متوجه ی حالت چشمهای ارسلان و حسادت آشکار توی نگاهش نبود. دلواپس شده بود و میتمایل داشت به هر طریقی از حال و روزگارش خبردار شود.
_ارسلان یعنی تو نمتوجه شدیش؟!
ارسلان خاموشی کرد و دخترک با بغض نگاهش کرد. وقتی او سر چرخاند سمت پنجره رفت و نگاهش با دقت توی حیاط چرخید. دلش آهسته نبود ولی دیگر جرات نداشت چیزی بپرسد. انگار ارسلان مثل یک ببر زخمی منتظر بود تا تکه تکه اش کند.
یاسمین ساکت صوتیش زد و وقتی او جواب نداد قلبش گحرکت کرد…
_ارسلان من فقط ازت یه سئوال پرسیدم.
رنگ سرخ صورت و رگ بیرون زده ی پیشانی اش کوبنده تر از سکوتش بود. حرف نمیزد ولی گوشه نگاهش برای لرزاندن تن دخترک کافی بود تا بی حرف گوشه ایی بنشیند.
با تقه ی ساکتی که به در خورد نگاهش بالا راهی شد و ارسلان در را باز کرد. بهرام با مشاهده کردنش سلام کرد و با جواب کوتاه ارسلان و لحن سردش دوهزاری اش افتاد.
_اقا این دخترک بسیار بی قراری میکنه. همش میگه میخوام برم!
گوش های یاسمین تیز شد. آهسته سرش را جلو کشید تا حرف هایشان را بهتر بشنود.
_از پسش برنمیاید؟
_مدام گریه و زاری میکنه نمیشه ملایمش کرد. حقم داره دختر بدبخت…
_اگه بهونه گرفت و داد و قال جاده انداخت آوام کنید بیام.
همان لحظه دخترک را متوجه شد که از ساختمان مقابل بیرون وارد شد. سرگردان بود و دنبال کسی میگشت…
ارسلان در را کامل باز کرد و یاسمین تازه توانست چهره ی آسو را ببیند. کشیده شد و با احتیاط چند قدم جلو رفت!
_این دختره کیه ارسلان؟
ارسلان مکث هم نکرد و شتابزده جوابش را داد: به تو ربطی نداره.
یاسمین داشت به گریه میفتاد که آسو با مشاهده کردن ارسلان سمتش پا تند کرد. آوایش از همان فاصله به گوشش رسید.
_من میخوام برم منزل مان. کی اضافه کرد من و بیاری اینجا؟ اصلا اینجا کجاست؟
_خونه تون امن نیست دخترجون. متین گفت بیاریمت اینجا و منم…
_متین خودش کجاست که ببینه وضع من و؟ پدر بیچاره ی من بخاطر شماها مرد. من میخوام برم.
ارسلان به در حیاط اشاره کرد: خب برو… راه بازه.
بهرام با تعجب سمتش چرخید ولی از ترس چیزی ناظهار کرد و ساکت توقف کرد.
آسو با بغض و حرص و نفرت به ارسلان خیره بود که او صدایش را بالا برد: من پدرت و نکشتم که بخوام بهت جواب پس بدم. اگرم آوردمت اینجا بخاطر کمکت به متین بوده وگرنه قلبی واسه رحم کردن به غریبه ها ندارم. خونتون امن نیست اما اگه میخوای بری برو… به من ربطی نداره.
قلب دخترک از شدت تنهایی تیر کشید و با جمله ی آخر او حس کرد آواری عظیم روی سرش فرو ریخت.
درد بی کسی تازه شروع شده بود… لب هایش از بغض لرزید و از جواب دادن وا ماند که یاسمین جلو حرکت کرد ولی تا دهان باز کرد برای دفاع از او چیزی بگوید ارسلان با دادی قد بلند توی نطفه خفه اش کرد.
_کی گفت تو حرف بزنی؟ ساکت…
یاسمین بهت زده چسبید به دیوار پشت سرش و آسو درمانده تر شد. انگار وارد شده بود وسط جهنم و ارسلان هم شده بود خود شیطان…
حرفش را تکرار کرد اینبار محکم تر و جدی تر: یا منتظر متین باش تا برگرده و ساکت بمون یا از همین در برو بیرون. من اینقدر خوش اخلاق نیستم که با دختر بچه ها سر و کله بزنم و نازشون و بخرم.
کلافگی و خشم از سر و رویش میبارید و حرفای یاسمین هم دامن زده بود به حال بدش… کنترلی روی راهی شدارش نداشت و نزدیک بود تمام حرصش را روی سر او خالی کند.
آسو چیزی ناظهار کرد و بهرام به جایش اظهار کرد: چشم آقا منتظر میمونه تا آقا متین بیاد. شما حرص نخور…
_دیگه چیزی نشنوم.
_چشم آقا دیده!
بعد هم کف دست دخترک را از روی لباس گراهی شد و سمت خانه ی خودش برد: بیا بریم دختر جان. الان وقت بهانه گیری نیست… این مرد را نمیشناسی یه بلایی سرت میاره ها!
آسو با بغض دنبالش کشیده شد. کاش متین برمیگشت…
_نمیخوای با من حرف بزنی ارسلان؟
ارسلان در سکوت مطلق دیده دوخته بود به برنامه ی بی سر و ته تلویزیون و منتظر بود تا از حال متین بهش خبری برسد. مثل همه ی این دو سه ساعت جواب دخترک را نداد و ندید که او چطور توی خودش مچاله شد تا بغضش نترکد.
_ارسلان؟
هرچقدر سعی میکرد بی تفاوت باشد باز هم وقتی یاسمین اینطور با بغض آوایش میزد دلش میگحرکت کرد.
کف دست خودش نبود… قلبش با همه ی سیاهی و تاریکی برایش راهی شده بود!
_میشه حرف بزنیم و این مشکل و حل کنیم؟
ارسلان پلک زد و حتی گوشه دیدهی نثارش نکرد. یاسمین نزدیک بود دق کند…!
_تا کی میخوای نگاهم نکنی؟ من که دیگه زندانیت نیستم!
ارسلان بالشت را پشت کمرش جا به جا کرد و سر چسباند به دیوار و نگاههایش را بست. صوتی آهسته و زمزمه وار تلویزیون تنها چیزی بود که سکوت وحشتناک بینشان را میشکست تا دخترک غمباد نگیرد.
یاسمین نفس عمیقی کشید. قد بلند شد و پالتو و شالش را از روی رخت آویز برداشت. احتیاج داشت تا از فضای خفه و سرد این اتاق کمی دور شود.
کف دستش که روی کف دستگیره جای گرفت صوتی او بعد از حدود سه ساعت به گوشش خورد…
_کجا؟
یاسمین به ضرب برگشت و زبانش را کار انداخت: یه جایی که کسی مثل هفت پشت غریبه باهام حرکت کردار نکنه!
_تو مگه غیر از من کسی رو داری؟
سینه ی دخترک سنگین شد. هوای اتاق گراهی شده بود یا نفس های او؟! ارسلان شده بود همان مرد بیرحم روزگارهای اول… نگاهش جز غرور و تلخی چیزی نداشت!
لب های یاسمین لرزید: محبت غریبه ها از تو خیلی بیشتره ارسلان. بعدشم من… من هنوز بی کس و کار نشدم.
_آره خب چراکه من زنده ام. هواتو دارم نمیذارم کسی بهت نگاه کنه. من نباشم چی؟ تو ایران کی و داری؟
_الان داری تحقیرم میکنی؟
_میخوام یادت بیارم که اگه حمایت من پشتت نباشه چه بلاهایی سرت میاد.
نگاه های دخترک از هجوم بیرحمانه اشک سوخت: لابد داری تهمتوجه شدم میکنی که…
_مسلما من هر موقع بخوام ولت میکنم، این تهدید نیست.
یاسمین نگاه گرد کرد و ارسلان با آرامشی عجیب پلک هایش را باز کرد: بسیار قلب بستی به مهربونیای من؟
نفس یاسمین بازی اش گرفت. کف دست روی سینه اش گذاشت و سرش را با ناباوری تکان داد…
_فقط چون حال متین و سؤال کردم اینجوری باهام راهی شدار میکنی نه؟ میخوای انتقام بگیری؟
لب های ارسلان کش وارد شد ولی چیزی ناضافه کرد. با خاموشیش بهتر میتوانست حال او را خراب کند.
وقتی بار دیگر چشم بست یاسمین در را باز کرد و بدون حرف دیگری بیرون حرکت کرد. هجوم هوای سرد سمتش هم نتوانست آتش درونش را خاموش کند. بی کس و کار شده بود؟ به همین سادگی؟! باید برای ذره ایی محبت به ارسلان چنگ می انداخت یا دق میکرد؟!
بغض شده بود سنگی بزرگ و مدام با سیبک گلویش بازی میکرد… نه جاده پس داشت نه راه پیش. غیر از سوختن و ساختن هیچ گزینه ایی نداشت!
_سلام…
محکم دست زیر پلک هایش کشید و با تعجب برگشت. حرکتش آنقدر ناشیانه بود که آسو به راحتی حس و حال بدش را از نگاه ها و چهره اش گرفت.
حال و روزگار خودش هم کف دست کمی از او نداشت. شده بود آینه ی بی کسی و درد و تنهایی…
_میشه یه سئوال بپرسم؟
یاسمین لبش را زیر دندانش کشید و سر تکان داد. بعد هم شتابزده تند نفس کشید تا بغضش از تب و تاب بیفتد.
_شما میدونید آقا متین کی برمیگرده؟
_نه… خبر ندارم.
_اون آقا هم نمیدونه؟
یاسمین به اتاقک اشاره زد: آقا منظورت اون دیوِ؟
آسو با تعجب حرکت کف دستش را دنبال کرد: دیو؟
_اگه منظورت اون دیو دوسره که با من حرف نمیزنه باید از خودش بپرسی.
دخترک گیج شد اما ترجیح داد چیز بیشتری نپرسد. کاملا معلوم بود که او حال درستی ندارد و از شدت بغض رو به انفجار است.
یاسمین کف دست هایش را توی جیب پالتویش فرو کرد و به لباس های کم او نگاه کرد: شما سردت نمیشه با این لباسا؟
آسو نگاهی به خودش انداخت: من عادت دارم. ولی واسه شما شهری ها یکم سخته.
برخلاف همه ی روزها تبسم نمیزد. چشم هایش پر اشک بود و هنوز تصویر جنازه ی پدرش مقابلش رژه میراهی شد. حتی نتوانست پیکرش را خاک کند و همین داغش را بیشتر میکرد. ولی هم صحبتی با دخترک ملوس روبرویش برایش تازگی داشت.
_متین و از کجا میشناسی؟ دوستشی؟
آسو تلخندی زد: نه من وقتی زخمی بود پیداش کردم و کمکش کردم. اسم شما چیه؟
_یاسمین بدبخت…
صورت آسو از لفظ و لحن او جمع شد: میخوای یکم گریه کنی تا سبک شی؟
یاسمین لجوجانه سر تکان داد: نه با این چیزا من سبک نمیشم. تو اسمت چیه؟
_آسو…
_چرا اینجا همه اسماشون قشنگه؟
آسو بی اراده لبخند زد. هوا سرد بود ولی صحبت با یاسمین باعث شده بود برای چند لحظه دردش را فراموش کند.
_اسم تو هم خیلی قشنگه. مثل دیدهات…
_نه من هیچیم دلنشین نیست. کلا خیلی بدبختم!
آسو باز هم تعجب کرد. جوابی برای جمله های عجیب و غریب او نداشت. حس میکرد دردی سنگین روی سینه اش مانده و نمیتواند درست نفس بکشد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن