یاسمین روی زمین نشست و پاهایش را توی شکمش جمع کرد. نگاهش چرخید توی اتاقی که شاید ده متر هم نمیشد و جز یک دست رختخواب و تلویزیونی کوچک چیزی نداشت… یاسمین با غصه به ارسلان چشم دوخت…
_اینجا باید بمونیم؟!
_نه یه اتاق سی متری ته حیاط هست دادم برات دیزانش کنن. یکم تحمل کنی میریم اونجا…
یاسمین بغ کرد: مسخره ام نکن ارسلان.
ارسلان دکمه های پیمسیرنش را باز کرد: هتل که نیومدیم بهت بیان کردم امکانات اینجا بسیار کمه.
چشمان یاسمین بین دیوار و سینه ی ستبر او در رفت و آمد بود. ارسلان خنده اش گحرکت کرد… برای راحتی او فقط دکمه هایش را باز گذاشت و از خیر درآوردن لباسش گذشت…
_من که تنهات نمیذارم هر جا برم باهام میای.
_یعنی منو میبری بین توپ و تیر و تفنگ؟
ارسلان با تعجب نگاهش کرد: حالت خوبه؟ غذایی چیزی خوردی؟ توپ و تفنگ چیه؟
یاسمین چپ چپ به سینی غذا اشاره کرد: منتظر شما موندم تا بیای. حالمم خوبه! نگران من نباش…
ارسلان با لبخند کف دست دور دهانش کشید و سینی غذا را جلوی خودش گذاشت… خسته بود و گرسنگی کلافه اش کرده بود.
_بیا یه چیزی بخور بعد بخواب بلکه کمتر غر بزنی.
یاسمین خودش را جلوتر کشید و به غذاها خیره شد. شکل عجیبی داشسریع اما رایحه ی خوبشان اشتهایش را تحریک کرد!
_غذاهای دیلان خوشمزه اش. اونجوری نگاش نکن…
یاسمین بار دیگر یاد پیرزن افتاد و بی اراده تبسم زد: یعنی این خانمه هم سن مادربزرگ منه اما همچین اسم دلنشینی داره. خوشامگاهحالش…
ارسلان قاشقی برنج توی دهانش گذاشت: بخور یاسمین. سوسول بازی درنیار.
_هولم نکن…بذار یکم نگاهشون کنم که بتونم خودمو باهاشون وقف بدم.
بعد هم نفس عمیقی کشید و لیوان آب را برداشت و چند قطره توی حلقش ریخت. ارسلان تمام مدت خیره مانده بود به حرکات بامزه اش و پلک هم نمیزد.
_الان وقف دادی خودتو؟
_خب تو با من چیکار داری غذاتو بخـ…
قبل از اینکه جمله اش تمام شود ارسلان قاشقی توی دهانش فرو کرد و دخترک شوکه مجبور شد محتویاتش را بجود… بهسرعت کف دست جلوی دهانش گذاشت و نگاهش با غیظ به چهره ی مفرح ارسلان چسبید.
_چطوره؟
صورت یاسمین با مکث باز شد: خیلی خوشمزه ست.
ابروهای ارسلان بالا پرید و لبخند کمرنگی زد: چه عجب یه بار ساز مخالف نزدی.
_غذاش خوشمزه ست اما من بازم با اینجا موندن مشکل دارم.
_شاید کلا سه چهار روزگار طول بکشه یاسمین. اعصاب منو خرد نکن!
یاسمین به تلویزیون اشاره کرد: ببین یه تلویزیون درست و حسابی نداره که من بتونم فیلم ببینم و حوصله ام سر نره!
_تو عمارت فیلم نگاه میکردی؟
یاسمین بی حواس اظهار کرد: بله پس چی. متین برام چند تا فیلم خفن آورده بود هرشامگاه…
با نگاه تیز ارسلان انگار حرف توی گلویش پرید و چنان به سرفه افتاد که نزدیک بود خفه شود.
ارسلان دست به سینه نگاهش کرد و دخترک خودش لیوانی اب برای خودش ریخت.
_متین برات فیلم آورده بود؟
یاسمین هول کرد: خیلی وقت پیش. جدیدا که من اصلا ندیدمش همون موقع ها دید بسیار افسرده شدم برام چند تا فیلم اورد.
_اونوقت همون چندتا تکراری و هی میذاری میبینی؟
یاسمین تازه متوجه سوتی وحشتناکش شد. دلش میمیل داشت موهای سر خودش و ارسلان را از شدت حرص بکشد! زبانش نچرخید چیزی بگوید. سر به زیر شد و با غذایش بازی کرد…
_یاد بگیر که به من دروغ نگی خانم کوچولو.
یاسمین با بغض نگاهش کرد: بهشدت اذیتم میکنی ارسلان…
_وقتی کف دست رو غیرت من میذاری باید منتظر هر چیزی باشی. الانم غذاتو بخور حرف اضافه نزن!
قاشق توی دست دخترک فشرده شد و قلبش گرفت. مقابل او و سرزنش هایش همواره کم می آورد! سر اخر هم فقط میتوانست به ریسمان بغضش چنگ بیندازد تا درد دلش را توی سینه خفه کند.
با تقه ایی که به در خورد ارسلان سریع دکمه های پیمسیرنش را بست. کشیده شد و در چوبی اتاق را باز کرد…
دیلان با تبسم سرزنده اش باز هم بهش سلام کرد و تمام تلاشش را کرد تا فارسی صحبت کند…
_کاکه یک تشک برایتان کافیه؟ میخواهی باز هم بیارم؟
ارسلان نیم نگاهی سمت یاسمین انداخت و دیلان بهش فهماند که تشک دونفره است. ارسلان سر تکان داد…
_نیازی نیست همین کافیه.
زن بازهم پرسید به چیزی نیاز ندارند و ارسلان خیالش راحت کرد و شب بخیر اظهار کرد. در را بست و متوجه شد که یاسمین هنوز یه یک نقطه خیره شده و حرفی نمیزند…
_بازم لب و لوچه ت و واسه من آویزون کردی؟
یاسمین نگاهش نکرد: نه من با تو کاری ندارم فقط خسته ام خوابم میاد.
ارسلان به تشک سنگین و بزرگی که میان اتاق پهن کرده بود اشاره زد: پس برو بخواب مثل این افسرده های شکست دلدادگیی خورده جلوم نشین.
یاسمین به قسمت دوم حرفش توجهی نکرد. نمیتمایل داشت گزک کف دستش دهد…
_کجا بخوابم ارسلان؟ فقط یدونه تشک پهنه… نمیدونم چرا اون لحظه به دیلان بیان کردی همین کافیه؟!
_اگه یکم نگاهات و باز کنی میبینی که دونفره ست و واسه جفتمون کافیه.
یاسمین با تعجب سر کشیده کرد و یک لحظه نگاهش را سمت تشک انداخت: بله؟!
_بله! پاشو لباس عوض کن یک ساعته با اینا قرار گرفتی…
_من با تو رو تشک به این کوچیکی نمیخوابم ارسلان.
چشم های ارسلان جمع شد و وقتی کف دستانش را به کمرش زد، دخترک از ترس توی خودش جمع شد.
_من کف دستمو دراز کنم میخوره تو دیده تو… خب چه کاریه؟
_دردت فقط همینه؟
_آره خب. سرجمع چهار وجب هم نمیشه چجوری بخوابیم آخه!
ارسلان یکی از بالشت ها را برداشت و کنار او روی زمین انداخت: پس روی زمین بخواب که کف دستتم تو چشم من نخوره.
یاسمین دیده گرد کرد و ارسلان با خونسردی پیمسیرنش را درآورد و کلید برق را زد. روی تشک قرار گرفت و لحاف بزرگ و سفید رنگ را روی خودش کشید… نگاه دخترک با بغض و تعجب مانده بود بهش که ارسلان یک طرف تشک دراز کشید و دیدهانش را بست…
_من پتو ندارم ارسلان.
_مشکل خودته!
یاسمین با حرص لب گزید: یدونه بالشت پرت کردی سمتم تو این سرما در ذهنش گذراندی دووم میارم؟ از اولش میاضافه کردی قراره بیاریم اسیری…
ارسلان با آرامش دیده بسته و پلک هم نمیزد: پتو نداریم همین یدونه لحافه که باید باهم بندازیم. اگه نمیخوای هم مشکل خودته…
_یعنی من تا صبح یخ بزنم تو راحت بخوابی؟
_اینم به من ربطی نداره. دیلان همینا رو گذاشته تو اتاق… پتو و تشک اضافه میخوای پاشو برو خودت ازش بگیر.
یاسمین ازش شدت حرص نفس نفس میزد و فضای تاریک اتاق اجازه نمیداد تا لبخند خبیثانه را روی لب های او ببیند.
_دیلان در ذهنش گذرانده من و تو واقعا زن و شوهریم که برامون یه تشک گذاشته اگه زودتر بهش میاظهار کردی…
_سعی کن این موقع شامگاه اعصاب منو با این خزعبلات خرد نکنی دختر جون.
یاسمین نفس عمیقی کشید و بالشت را با حرص جا به جا کرد و پالتویی که ماهرخ بهش داده بود را از ساک بیرون کشید و روی خودش انداخت!
نور کم تک چراغ حیاط افتاده بود روی صورتش و ارسلان به خوبی میتوانست حرکاتش را ببیند.
_من تو حیاتم چفت هر زنی خوابیدم پیش نیومده دستش بره تو دیدهم. تو دیگه چه پلنگی هستی!
پلک های یاسمین پرید و در حالت نیمخیز ماند و طاما نکشید که تارهای صوتی اش تحت تاثیر بغض به خش خش افتاد.
_با زنا میخوابیدی؟
_بهم میاد آدم عابد و زاهدی باشم یا اندیشیدی مردونگی ندارم؟!
دل دخترک گحرکت کرد و بی اختیار پنجه اش توی فرش فرو راهی شد. سرش که بی حال روی بالشت افتاد، تبسم از لب ارسلان پر کشید. دلش میتمایل داشت حسادتش را تحریک کند ولی از همین فاصله هم به خوبی میشد لرزش چانه اش را دید!
قلبش فقط کمی بودنش را میتمایل داشت، چفت تنش… جرم که نبود، بود؟! اینکه نفس هایش را نفس بکشد و عطر تنش را ببلعد گناه بود؟!
دست زیر سرش گذاشت و خیره شد به چهره ی گرد و با مزه اش که زیر نور کم اتاق مثل مهتاب میدرخشید.
پلک های یاسمین میلرزید و معلوم بود که نمیتواند بخوابد. پالتو را تا گردن بالا کشیده و مثل جنین توی خودش جمع شده بود.
ارسلان عصبی دیده هایش را باز و بسته کرد و زور زد تا احساسش از غرورش سبقت نگیرد که مبادا آوایش بزند.
آنقدر نگاهش کرد که بعد از نیم ساعت کم کم پلک هایش گرم شد ولی هنوز هشیار بود که حس کرد صدای ضعیف تیر اندازی به گوشش خورد. با تعجب نیمخیز شد و نگاهش به یاسمین ماند که باز هم میلرزید.
اسلحه اش را برداشت و لحاف را کنار زد. خیالش از بهرام و همسرش راحت بود. میاطلاع داشت برای همچین روزگار هایی آماده اند. اما دخترک…
صدای تیراندازی که اوج گراهی شد صاف سر جایش نشست و یاسمین هم مثل برق پرید!
_وای چیشده؟
ارسلان بی توجه به او کشیده شد و پشت پنجره از حرکت ایستاد: چیزی نیست بخواب.
_دارن تیراندازی میکنن کر که نیستم.
_اینجا طبیعیه این چیزا…
یاسمین چیزی ناضافه کرد و به پشتی دیواری تکیه داد و پالتو را نزدیک گردنش نگه داشت.
ارسلان با دقت به حیاط چشم دوخت. خبری نبود… اما آوا باز هم به گوشش میرسید.
_لازم نیست بترسی.
_اما میترسم! الان یکی اسلحه بذاره رو سر تو هیچ فرقی برات نداره اما من سکته میکنم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن