به محض توقف ماشین دخترک میل داشت پیاده شود که ارسلان مچ کف دستش را گحرکت کرد. متین مضطرب نگاهشان کرد ولی اشاره ی ارسلان باعث شد کف دست و پای کنجکاوی اش را جمع کند و از ماشین پیاده شود.
یاسمین با بغض گفت: ولم کن میخوام برم.
_واسه من قیافه نگیر…
یاسمین کف دستش را کشید. رگ های تنش هنوز از شدت شوک و ترس زق زق میکرد.
_قیافه نگراهی شدم. ولم کن بذار برم…
حجم سنگینی از بغض جمع شده بود توی دلش و حتی توان بالا آوردنش را نداشت. ارسلان فشار ملایمی به کف دستش آورد و با مشاهده کردن چانه ی لرزان او سمتش خم شد.
_یاسـ…
دخترک چسبید به در ماشین و بهسرعت کف دست هایش را بالا برد: حق نداری به من نزدیک بشی.
کفر ارسلان درآمد: این بچه بازیا یعنی چی یاسمین؟
یاسمین نفسی گراهی شد و سرش را تکان داد: تا همین یک ساعت پیش داشتی یه زن و آتیش میزدی ارسلان. حواست هست؟
ارسلان بی تفاوت پلک زد: خب؟
یاسمین چشم گرد کرد: همین؟ انقدر همه چی برات بی ارزشه؟
_اون زنیکه تو کار من گیر و گور انداخته بود و باید ادب میشد. دخلش به تو چیه که انقدر دلخوری؟
یاسمین چند ثانیه بی پلک زدن خیره اش ماند و با جمع شدن ابروهای ارسلان با تاسف سر تکان داد.
_راست میگی ربطی به من نداره. در و باز کن بذار برم…
ارسلان قفل در را زد و نگاه از او گحرکت کرد: دیروز باهات اتمام حجت کردم تو هم قبول کردی. قرار نیست هر بار که همجادهمی و این چیزا رو میبینی بابتش برام قیافه بگیری.
_من نمیتونم به راحتی این چیزارو هضم کنم ارسلان.
ارسلان گفتنش آنقدر محکم و پر از درد بود که سر مرد سمتش چرخید و نگاهش بخیه خورد به چشمان نمناک او… انگار یک لحظه از هم پاشید.
_احساس دارم سنگ که نیستم… مگه میشه همچین بلایی سر یه نفر بیاری و اینقدر خونسرد روبروم بشینی؟ مگه بازی کردن با جون یه انسان به همین سادگیه؟
رنگ پیشانی ارسلان پرید ولی کوتاه نیامد: باید سعی کنی با این چیزا کنار بیای یاسمین. دیروزگارم بهت اظهار کردم با این وضعیت دو روزگارم نمیتونی دووم بیاری.
فک دخترک سفت شد و انگشتش را سمت خودش گرفت.
_تو اینجوری بزرگ شدی من نشدم ارسلان خان.
ضربه ی اصلی زده شد. سرش به دوران افتاد و یاسمین بدون مکث از ماشین پیاده شد و سمت عمارت دوید. داخل که رفت متین بازویش را گحرکت کرد و دخترک از بغض و ترس به گریه افتاد…
_ولم کن متین.
_بیا یه لیوان آب بخور تا پس نیفتادی…
بزور داخل آشپزخانه کشیدش و نگاه ماهرخ تازه به دخترک افتاد.
_یاسی…
یاسمین لیوان آب را از متین گحرکت کرد و یک نفس سر کشید. صورتش کبود بود و نگاههایش سرخ… عادت نداشت به این جنایت های کوچک و بزرگ. آزارش به یک گنجشک هم نمیرسید چه برسد به تماشای قتل یک انسان؟!
همانجا روی صنقلبی جای گرفت و ماهرخ با تعجب سرش را خم کرد: چتونه شماها؟
_مامان یه چیز شیرین درست میکنی؟
ماهرخ با مکث از ان ها دور شد. متین روبروی یاسمین قرار گرفت و با احتیاط کف دستش را گحرکت کرد: من نمیدونستم تو امروزگار هممسیرشی یاسمین.
_حالا اگه من همجادهش نبودم اون کارو نمیکردین؟ ول کن کف دستمو لطفا…
متین یک لحظه ماتش برد: تو چته؟
_تو چه فرقی با اون دیو داری؟ هیچی… فقط من بهشدت خرم.
متین با تعجب سرش را پس کشید و حرف توی دهانش ماسید. یاسمین از جا قد بلند شد و به آوا زدن های مکرر ماهرخ هم توجهی نکرد. تنش هنوز از متوجه شدن آن صحنه سرد بود و قلبش خون. آن زن هم ترسیده بود؟ دلش تاب آورده بود آن موقعیت جنون آمیز را؟ کف دست لرزانش را بند نرده های مارپیچی کرد و ساکت از پله ها بالا راهی شد… یک آن دلش گحرکت کرد و با یادآوری ان صحنه بدنش خالی کرد.
یک پایش ماند روی پله و پای دیگرش پس راهی شد و نزدیک بود از پشت سر سقوط کند که دو کف دست قوی، محکم دور کمرش حلقه شد و نگهش داشت. جیغش توی گلویش خفه شد و ارسلان همانجا روی پله نشاندش…
_حواست کجاست یاسمین؟
دخترک کف دستی به صورت داغش کشید و آرام زمزمه کرد: قاطی کردم.
ارسلان کف دست زیر بازویش انداخت: برو یکم بخواب انقدرم به لجن بودن من فکر نکن.
درد توی لحنش نگاه متحیر یاسمین را بالا کشید. چند ثانیه پلک نزد تا حس خفته پشت نگاه این مرد را بهتر ببیند.
_بخدا من اینجوری دووم نمیارم ارسلان.
ارسلان کلافه چشمهایش را بست: من نمیدونم چقدر مونده به مهمونی اما یکی و میارم که لباس سایزتو برات ولیده کنه.
یاسمین درمانده آوایش زد و ارسلان از روی پله کشیدهش کرد: برو بخواب که امروز و یادت بره.
دخترک بی حرف سر تکان داد و ارسلان تبسم کمرنگی زد.
_پس کی قراره بیای تو اتاق من خانم؟
سر یاسمین به ضرب چرخید و او با شیطنت سرش را جلو برد.
_فکر نکن تونستی منو بپیچراکهی ها… سر همه ی حرفام هستم. تازه یه روزگار از عقدمون گذشته.
_الان از اذیت کردن من لذت میبری ارسلان خان؟شوخیت گرفته؟
_چه شوخی؟ ناسلامتی زنمی… ما یه قول و قراری باهم داریم. منم آدم کم طاقتی ام میدونی که…
تن دخترک لرزید. با حرص کف دستش را پس زد و از پله ها بالا راهی شد. صوتی خنده ی قد بلند او را متوجه شد و عصبی لبش را به دندان گرفت. در این شرایط فقط بامزه بازی های او را کم داشت.
واقعا باید با او در یک اتاق میماند؟
*****
خشایار مبهوت به صحنه ی مقابلش خیره بود و مردی که کمی آن طرف تر با خونسردی سیگار دود میکرد.
عاقبت پلک هایش را با درماندگی بست و کف دستور داد که جنازه را از جلوی نگاهانش دور کنند…
مقابل شاهرخ جای گرفت و نگاه او جنون وار روی پدرش چرخ خورد.
_تو عقلتو از کف دست دادی شاهرخ؟
شاهرخ پوزخند زد و پوک محکمی به سیگارش زد. سرش را عقب برد و با دیدن جنازه ی احمد مثل دیوانه ها خندید…
خشایار با تاسف سر تکان داد: چرا کشتیش شاهرخ؟
_این مادر به خطا همه ی مارو مچل خودش کرده بود بابا… هیچیش بدردمون نخورد پدرسگ.
_شاهرخ؟
_کشتمش که دیدهم به قیافه ی سگیش نیوفته. داشت حالم و بهم میزد کفتار بی عرضه.
خشایار کلافه پیشانی اش را لمس کرد: تو به جای اینکه سعی کنی اون دختر و پس بگیری خودت و سرگرم چی کردی شاهرخ؟
مکث کرد و آرام تر بیان کرد: امروز اینو کشتی قلبت خنک شد فردا میخوای کی و گیر بیاری که خلاصش کنی؟
شاهرخ میان حرفش پرید: چجوری پس بگیرم وقتی ارسلان زندانیش کرده تو اون خراب شده؟ یه لحظه از خودش جداش نمیکنه! چیکار کنم بابا؟
خشایار عصبی آوایش را بالا برد: زورت به اون نمیرسه چرا زدی این بدبخت و کشتی؟
_همین بدبخت قد خر عرضه نداشت اون دختر و تو خونش نگه داره. همین کثافت باعث شد من به این حال و روزگار بیفتم. دیر جنبید دست من موند تو حنا… وگرنه یاسمین الان تو بغل من بود نه اون حرومزاده…
_تو عرضه داشتی پسرم؟
شاهرخ از جا پرید: بابا…
_تو مگه عرضه داشتی نگهش داری توله سگ؟ عرضه داشتی و ارسلان تا اتاق خواب خونت اومد و دختره و برد؟ یادت راهی شده چجوری بهت رکب زد؟
شاهرخ عصبی سیگار دیگری کنار لبش گذاشت: اون سگ…
حرف کم آورد. هرکاری میکرد باز ارسلان ازش چند پله جلوتر بود. با یک گردان آدم محاصره اش کرده و دخترک را از بغل گوشش دزدیده بود.
دود سیگار را چند ثانیه توی حلقش نگه داشت و وقتی نفسش را بیروت فرستاد به سرفه افتاد.
خشایار لیوان مقابلش پر آب کرد و سمتش هل داد: حالت های روانی پیدا کردی شاهرخ. مضطربتم… اون روزگارم بدون اجازه خراب شدی سر محافظ ارسلان. اندیشیدی ککش میگزه؟
_فرهاد کف دست راستش بود بابا. بیان کردم حتما کمرش میشکنه.
_ارسلان نیازی به دست راست و چپ داره؟ خودش کمه؟
نگاههای شاهرخ دریده تر شد. چند بار نفس کشید ولی باز هم ملایم نشد…
_ارسلان اگه بخواد زرنگ بازی دربیاره و نرم پیش بره یاسمین عاشقش میشه.
آوایش آرام بود ولی به گوش خشایار رسید.
_هدفشون همینه… وگرنه چرا باید سفت بگیرتش و یه لحظه ولش نکنه؟
_یکم سرگرم کارا باش شاهرخ…همه ی فکر و ذهنت شده اون دختره.
_تو نمیاظهار کردی اون دختر طلاست؟ نمیاضافه کردی هر کاری میکنی فقط بکف دستش بیار؟
خشایار صادقانه اضافه کرد: من فکرشم نمیکردم ارسلان بیاد وسط ماجرا و از همه بدتر اعتماد یاسمین و جلب کنه.
پلک های شاهرخ پرید. پیشانی را گذاشت روی میز و خشایار ادامه داد: دختره بهش چسبیده شاهرخ. ارسلان یکم نرم بشه یاسمین خودشو در اختیارش هم میذاره. اصلا از کجا میدونی تا حالا چیزی بینشون اتفاق نیفتاده؟
شاهرخ کفری سر بلند کرد. رگ های صورتش ورم کرده بودند.
_چرا ته قلبم و خالی میکنی بابا؟ بازم میخوای ارسلان و بزنی تو سرم؟
_این حرفا چیه پسر؟ ما باید جادهمونو عوض کنیم. اینجوری دیگه فایده نداره… به هیچ جایی نمیرسیم جز بن بست.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن