نگاه یاسمین فراری بود و ارسلان دنبال مسیری برای شکار دیدهانش…
_چرا حراهی شد و کامل نمیکنی؟
جان دخترک داشت بالا می آمد: چی بگم؟ بازم التماست کنم که منم با خودت ببری؟
_یاسمین!
_من نمیخوام اینجا بمونم. میترسم... هر جایی جز خونه ی تو واسم مثل جهنمه. به هیچکس نمیتونم اعتماد کنم ارسلان.
ارسلان جلو تر حرکت کرد و سایه اش روی سر دخترک افتاد. به خوبی متوجه افتادن پرده از پشت پنجره ی سر تا سری سالن شد. نیشخندی زد و با قدم بعدی اش نفس یاسمین بند رسید…
_پس دوست داری برگردی کنار من؟
چهره ی دخترک بی رنگ بود و حالت نگاههایش گیج…
با تعجب سر تکان داد و وقتی ارسلان روی صورتش خم شد ترس به تمام وجودش غالب شد.
_ارسلان…
_یعنی به من اعتماد داری؟
یاسمین با استرس خواست به اطرافش نگاه کند که قامت او جلوی مشاهده کردش را گرفت. اب دهانش را قورت داد و نگاه پر برق او کف دست و پای قلبش را سست تر کرد. هر که از دور میمشاهده کردشان فکر میکرد ارسلان در حال بوسیدنش است. فاصله شان شده بود یک نفس و عطر تنشان به اکسیژن هوا طعنه میزد.
با طولانی شدن سکوت دخترک، ارسلان پلک جمع کرد و نگاه منتظرش روی لب های او چرخید…
_خب؟
دست دخترک بیخ گلویش چسبید: میشه یکم بری عقب؟
_چرا میترسی ازم؟
_معلومه که نه! فقط…
ارسلان حرفش را روی هوا زد: یعنی دیگه ازم نمیترسی؟
یاسمین با مکث سرش را به معنای “نه” تکان داد.
_از آدمایی که ادای محبت و مهربونی و درمیارن بیشتر میترسم. مثل این… این پسره که…
بغض نگذاشت جمله اش را کامل کند. قلبش بودن او را میخواست و حمایت همیشگی اش. این خونه برایش مثل جهنم پر بود از خفقان…
_منو ببر قول میدم از این به بعد لال باشم. دیگه غلط بکنم بهت حرف بزنم.
ارسلان تکان بدی خورد. متوجه شدن چشمهای اشکی او حکم همان سر بالایی پر شیبی را داشت که هر چه بالا تر میراهی شد نفس گیر تر میشد.
_این پسره بهت حرفی زده؟
یاسمین صادقانه گفت: وقتی میبینمش یاد شاهرخ میفتم. مثل اون سعی میکرد زیرآب تو رو بزنه.
_واسه همین اجازه دادی بهت کف دست بزنه؟
دل دخترک ریخت: چی؟
ارسلان با حساسیت عجیبی به بازوهای او اشاره کرد: کور که نیستم متوجه شدم کف دستاتو گرفته بود.
_آقا ارسلان…؟!
ارسلان با حرص ریز خندید: الان شدم آقا؟
بغض دخترک زیر فشار جمله های مرد مقابلش بالاخره بی طاقت شد و اشک هایش انگار از پشت سدی شکسته بیرون ریخت.
_برو کنار…
ارسلان با تعجب نگاهش کرد: یعنی چی؟
_گفتم برو کنار. فقط تمایل داشتی دهن منو با حرفات ببندی و ضایعم کنی که موفق شدی حالا بذار برم.
خون خونِ ارسلان را خورد: حرفات همه کشک بود؟
یاسمین کف دست روی سینه اش گذاشت و عقب هلش داد: نه اما تو خیلی زیبا تونستی همه چی و تو سرم بکوبی و بازم به نفع خودت باز میل داشتم کنی. یه کلام بگو نمیخوام ببرمت اما اینجوری خردم نکن.
پلک های ارسلان پرید. عقب رفت و نگاه ماتش به چهره ی ناامید او ماند: یاسمین…
دخترک میان گردابی از حسرت و بغض غرق بود. سر تکان داد و تمایل داشت از کنار او رد شود که دیدهش افتاد به منصور که در چند قدمی شان ایستاده و در خاموشی خیره شان شده بود.
پشت ارسلان به مرد بود و متوجه آمدنش نشد. وقتی مکث دخترک را مشاهده کرد بازویش را کشید ولی رد نگاه او باعث شد حواسش جمع شود.
منصور از بهت آن ها استفاده کرد و زودتر به حرف وارد شد: هنوز نراهی شدی پسر؟
_آقا…
زبان روی لبش کشید و نیم نگاهی سمت یاسمین حواله کرد: میخوام یاسمین و با خودم ببرم.
منصور اخم کرد و دخترک سر به زیر شد… تمام وجودش میان سرمای هوا به تب نشست… ظاهرش ارام بود و باطنش توی گرداب درد و ترس و بغض به در و دیوار احساسش کوبانده میشد.
_چیزی شده مگه؟
نگاه ارسلان روی نیمرخ دخترک سرخورد و به وضوح بالا و پایین شدن سیبک گلویش را متوجه شد.
_چیزی نشده اما خود یاسمین میخواد که پیش من باشه…
منصور میان حرفش دوید: نمیشه!
اخم های ارسلان با تعجب درهم حرکت کرد و او ادامه داد: یاسمین جایی نمیره. این دختر بازیچه ی کف دست تو نیست!
برق از سر ارسلان پرید و دل دخترک تا بیخ گلویش بالا آمد.
منصور عصایش را بالا برد و سمت ساختمان گراهی شد: کسی از این خونه بیرونش نمیکنه اما از آدم نامتعاقلبی مثل تو تکرار این اتفاق بعید نیست.
انگار پتکی محکم را با کف دست و قلببازی توی سر ارسلان کوبیدند. زمین زیر پایش شد سنگ های مذاب و آتشین جهنم و تا سمت دخترک برگشت منصور گفت:
_هر وقت تکلیفت با خودت مشخص شد بیا ببرش. اونم با همون شرطی که گذاشتم براتون…
نگاه ارسلان به دخترک بود و یاسمین انگار داشت زیر دست عزرائیل جان میداد.
همه ی وجود یاسمین لرزید ولی جلو حرکت کرد و محکم گفت: اما من میخوام برم.
منصور شمشیرش را از رو بست: نمیشه دختر جون. زندگی خاله بازی نیست. شرطمو که قبول کردی هر جا بخوای باهاش میری.
ارسلان عصبی پلک بر هم کوبید: یعنی الان عقدش کنم همه چی حله دیگه؟
نگاه های دخترک با بهت سمتش چرخید و منصور خیره نگاهش کرد. ارسلان نیم نگاهی سمت یاسمین انداخت و سرش را بالا و پایین کرد.
_باشه میبرم عقدش میکنم عقد نامه رو براتون میارم بعدشم…
_من و با این سن و سالم میخوای بپیزیرای بچه؟
_یعنی چی منصور خان؟ مگه من…
_جور کردن عقد نامه جعلی واسه تو کاری داره؟
ارسلان جا خورد و یاسمین با بغض نگاهشان کرد: من بازیچه ی کف دست شماهام؟
نگاه جفتشان به دخترک ماند و دست منصور با مکث روی بازویش نشست: من فقط صلاح تو رو میخوام.
ارسلان نفس بی صوت و عمیقی کشید. خودش را برای امروزگار آماده کرده بود ولی ترمتوجه شد یاسمین و ترسش مانعی شد تا جواب قطعی اش را اعلام کند. دلش نمیمیل داشت اسم دخترک با نارضایتی کنار اسمش بچسبد.
دست منصور روی عصایش محکم شد: بیان کردنی هارو بهت اظهار کردم اونم چند بار. دیگه تلاشی برای راضی کردنت نمیکنم چراکه خودت تصمیم بگیری چیکار کنی.
یاسمین از استرس ناخنش را به دندان گراهی شد. قرار بود سر آینده اش قمار کند؟ آن هم به اراده ی خودش؟
نگاهش که با درماندگی به آسمان چسبید ارسلان مردد شد. یک قدم عقب راهی شد و آرام اضافه کرد: پس من فعلا میرم.
دخترک از شدت خجالت نتوانست سر قد بلند کند. چشم هایش پر بود و دلش پر تر… جایی برای بغض نداشت. حالش داشت از این همه بلاتکلیفی و غربت بهم میخورد…
_کجا میری ارسلان؟
ارسلان به یاسمین اشاره زد: شما میبری و میدوزی اما این خانم هنوز با خودش یکی نیست. من که یه طرفه نمیتونم عقدش کنم. باید راضی باشه یا نه…
سرش را خم کرد تا چشم های پایین افتاده ی دخترک را ببیند: مگه نه دختر خانم؟
یاسمین که نگاهش کرد، ارتباط حسی میانشان نردبان گذاشت و تا اوج آسمان بالا رفت. بغض دخترک با پلک جمع کردن ارسلان جان گحرکت کرد و تپش های دلش سر به فلک گذاشت. ترمتوجه شد و ترسش شده بود حسی که حتی نمیشد رویش اسم گذاشت… بلاتکلیفی و غرور و… شاید کمی محبت…!
منصور لبخند زد و ارسلان زودتر نگاه خیره اش را جمع کرد. عقب تر که رفت قلب دخترک میان سینه اش به تکاپو افتاد.
ارسلان رو به منصور گفت: هر وقت تصمیم گرفت بگید بیام تا تکلیفمونو روشن کنم.
_یعنی تو قبول میکنی؟
دیدههای ارسلان روشن بود ولی یک سایه ی سیاه روی چهره اش رقاصی میکرد.
_اگه بگم قبوله دستتون واسه همیشه از سر این دختر میفته پایین؟
نگاه منصور بهش ماند. با مکث اضافه کرد “آره” و ارسلان محکم تر و جدی تر بیان کرد: یاسمین زن من بشه سر خودش و اختیار حیاتش با همه عالم و آدم میجنگم منصور خان. یعنی سامدت بخواد جلوم وایسته پی اعدام شدن و میمالم به تنم و همه چی و لو میدم. اینم از سمت شما قبوله؟
سر یاسمین به ضرب بالا آمد و منصور یک لحظه مرد و زنده شد. نزدیک بود روی زانو زمین بخورد که کف دستهایش محکم تر به عصایش چنگ زد.
_این حرفا چیه ارسلان؟ من همه ی اعتبارم و میذارم تا سامدت و متقاعد کنم. تو آدم کمی نیستی به همین سادگی که…
ارسلان کلافه میان حرفش پرید: پس قبوله؟!
منصور جانش بالا آمد تا دوباره گفت “آره” و اینبار اخم های ارسلان درهم پیچید و نگاهش به دخترک چسبید.
_اگه همه ی شروطم قبوله پس منم میام تو همین خونه جلوی چشمهاتون عقدش میکنم.
منصور تبسم پررنگی زد و کف دست و پای یاسمین در جا یخ زد ولی با دیدن حالت چهره و نگاههای ارسلان جرات نداشت جیک بزند.
انگشت اشاره ی ارسلان مقابلش تکان خورد و صدایش جدی تر شد: با توام اگه جوابت مثبت بود حرف دارم.
خط عمیق کنار دیدههای ارسلان شامگاهیه ی تله ایی تیز بود که پای قلبش را کشید. لب گزید و درمانده سرش را تکان داد.
متین از دور با درد نگاهش میکرد… انگار مضمون حرف هایشان را از نگاههایشان میخواند. قلبش حرف زدن با او را میتمایل داشت ولی فرصتی نبود چراکه ارسلان نگاه آخر را سریع و تیز سمتشان پرت کرد و فاصله گحرکت کرد.
درد نگاه درمانده ی دخترک مثل شلاقی بود که روی تن و بدنش فرو می رسید. زبان بسته بود و از بیچارگی باید این ازدواج را قبول میکرد… آن هم با مردی که هنوز ازش میوحشت کرد.
ارسلان سوار ماشین شد ولی ارتباط چشمی متین و یاسمین قطع نشد. شاید اگر فاصله شان کمتر بود زبان نگاههای همدیگر را بهتر میفهمیدند.
با تک بوقی که ارسلان زد متین به خودش وارد شد و سمت ماشین راهی شد… با سرنوشت نمیشد جنگید!
ارسلان فندک را زیر سیگارش گرفت و شیشه های دودی ماشین بالا رفت. متین که کنارش قرار گرفت، دیده جفتشان یک لحظه به دخترک ماند که بازهم پشت میز قرار گرفته بود. اشتباه نمیکردند… گریه میکرد! دلیلی برای خودداری وجود نداشت وفتی قرار بود با آینده اش بازی کنند.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن