متین ابرو جمع کرد و دخترک لب زیرینش را به دندان به دندان کشید.
_این حرفت یعنی چی یاسمین؟
دخترک پلک زد و حس کرد مغزش از درد تکان خورد.
_هیچی!
متین مقابلش قرار گرفت و با دقت خیره اش شد: یعنی به آقا شک داری؟
_من به هیچکی اعتماد ندارم.
گیج بود. حرف های امروز دانیار هم شد قوز بالا قوز… ارسلان رهایش کرده بود؟ به همین سادگی؟!
با نگاه سنگین متین سرش را بالا آورد و او قلبخورد گفت: بخاطر حرف های اون عوضی…
_همش حرف های اون نیست متین. آدمی که منو از خونه اش بیرون کرد قابل اعتماده؟
_دست گذاشتی رو نقطه ضعفش. هر آدمی یه درجه تحملی داره یاسمین. اون حرفا براش بهشدت سنگین بود!
نگاه های دخترک جمع شد و سرش پایین راهی شد. زیاده روی کرده بود! اضافه کرده بود وجود او برای همه خطرناک است و حالا به یک نیم نگاهش هم محتاج شده بود!
_باشه تقصیر من بود.
متین با تعجب نگاهش کرد و دخترک ادامه داد: اما فکر نکنین که من اینجا دووم میارم و مثل عروسک کوکی میذارم هر بلایی میخوان سرم بیارن. یه بار با چند تا قرص تا دم مرگ راهی شدم ترسم ریخته بازم میتونم اینکارو بکنم.
با نگاه خیره و کبود متین، چهره اش باز شد. خجالت زده چشم هایش را دزدید و وقتی او خودش را جلو کشید، لب بهم فشرد.
_بسیار بیشعور و بی عقلی یاسمین. بسیار…
با دست به ساختمان اشاره کرد: این پسره رو دیدی؟ دانیار… ۲۵ سالشه ولی شیطون و درس میده. حالا فکر میکنی برای اومدن تو گروه از فیلتر کی رد شده؟ ارسلان خان… کی بهش آموزش داده؟ بازم ارسلان خان.
یاسمین پوزخند زد: خب پس طبیعیه بشناستش…
_میدونی چرا چند سال خارج بوده و الان برگشته؟
خطوط صورت دخترک دوباره توی هم حرکت کرد و متین آوایش را پایین آورد: به عنوان جاسوس اونوریا برگشته ایران.
یاسمین نگاه گرد کرد: چی؟
_اینو حتی منصورم نمیدونه اما به آقا بهسرعت خبر دادن که حواسش به کاراش باشه زیرا بخاطر منافع خودش ممکنه همه رو تو خطر بندازه.
یاسمین “وایی” گفت و متین تبسم زد: تو نمیتونی رو حرفای همچین آدمی حساب کنی و به ارسلان شک کنی.
دخترک لب گزید. با استرس سؤال کرد: یعنی ارسلان اینکارارو نمیکنه؟
_تو به اینجور چیزا کار نداشته باش. اما یه آدمی مثل دانیار از شاهرخ و دشمنی آشکارش هم خطرناک تره. جون میکنه جای آقا رو بگیره ولی نمیتونه چون قدرتش و نداره.
یاسمین با کنجکاوی لب بهم فشرد و متین با تبسم کف دستش را گحرکت کرد.
_حالا زیرا اقا باهات بداخلاق میشه که نباید حرف هر خری و راجبش باور کنی.
_اعصابم و خرد کرد… اون دیو دو سر و دیدی چطور حرکت کردار کرد؟ انگار من وجود ندارم.
_بسیار از کف دستت غمگین شد. نباید اونجوری باهاش حرف میزدی!
_آخه بخاطر فرهاد بسیار ناراحت شدم.
متین با درد پلک زد: فکر میکنی برای خودش راحت بود؟ کلی زیر سئوال راهی شد… ولی حیات این آدما همین شکلیه. هر کی میاد خودش انتخاب میکنه پس باید واسه آخرشم خودش و ولیده کنه.
چشم های داغ یاسمین توی حدقه چرخید و کف دست روی لب هایش گذاشت.
_منصور باهات حرف نزده؟
سر دخترک به نشانه منفی بالا رفت: هیچی ناضافه کرده. حتی یک کلمه…
متین کلافه پنجه هایش را باز کرد و کف دست دخترک را محکم فشرد: اقا برآشفتهه از اینجا موندنت اونم با وجود این پسره. اما یکم صبوری کن!
کف دست یاسمین یخ زد و با بهت خیره اش ماند: یعنی منو نمیبرین؟
متین چهره جمع کرد و دخترک با بغض به کف دستش چنگ انداخت: من اصلا اینجارو دوست ندارم. ببین حال و روزگارمو…
_فقط چند روز صبر کنی همه چی درست میشه.
_چی قراره درست بشه؟ ارسلان اخلاقش عوض میشه یا مثلا… اصلا من ازش معذرت خواهی کنم خوبه؟
متین با بیچارگی و درماندگی دستش را پس کشید که بغض دخترک ترکید: وای تو رو خدا اصلا خودم باهاش حرف میزنم.
میان همان آشفتگی و بی قراری میل داشت قد بلند شود که متین دستش را کشید.
_الان نرو… بذار خودش بیاد بیرون بعد حرف بزن.
قلب یاسمین توی دهانش میزد. زبان دراز و افسار گسیخته اش انگار شده بود بلای جانش. نه آسایش داشت نه حتی ساکتشی موقت… همه چیز در هاله ی خاکستری ترس و اضطراب دور سرش میچرخید.
هنوز پلک هایش بسته بود که با شنیدن صوتی بم او درست پشت سرش کف دست و پای یخ زده اش سست شد.
_بریم متین؟
پاهایش به زمین چسبید و لب هایش با فشار زیر دندان هایش کشیده شد. متین جلو راهی شد و نگاه ارسلان قد و قامت دخترک را از نظر گذراند.
_بریم آقا…
یاسمین جان کند تا مقابل او و نگاههای همیشه عجیبش زانو خم نکند. آهسته چرخید و نگاه ارسلان با حسی فراتر از خشم تنش را لرزاند. رد پررنگ خشم توی نگاهش درد را فریاد میزد با یک دنیا آشفتگی…
قطره اشکی سمج از دیده یاسمین پایین چکید و مردمک های مرد مقابلش جمع تر شد. قلبش میان آشوب و درد یک جهان فریاد نزده داشت.
نگاه تب دار دخترک پر بود از التماس و حسرتی که تا آن لحظه باورش نمیکرد. لب بهم فشرد و با استرس قدمی جلو گذاشت. سرش بالا بود و نگاهش پایین… مثل پرچمی بی افتخار…!
_منو نمیبری؟
نفس ارسلان از لحن مظلوم او حبس شد و دل متین تا گلویش بالا رسید. شاید اگر ارسلان مقابلش نبود همان لحظه در آغوشش میگحرکت کرد. بدون توجه به هیچ شرع و قانونی… برادر میشد برای دختری که پشت و پناهش را طوفان به یغما برده بود.
جای هر حرف و حرکتی چند قدم عقب حرکت کرد تا شاید ارتباط میان آن ها را چیزی شامگاهیه محبت ترمیم کند. محبتی که نه سرش معلوم است نه تهش… یک حس عجیب با منشأیی عجیب تر…
ارسلان جلو راهی شد و یاسمین سریع سر قد بلند کرد. بغض داشت ولی لب هایش را بهم چسباند تا رسوا نشود. نگاههایش اما همه ی حال قلبش را برملا میکرد.
_کجا ببرمت؟
صدایش قلبگیر تر از نگاهش بود. یاسمین نفس گرفت و با قدم بعدی ارسلان، عطر تنش را به ریه کشید. کمر دخترک چسبید به میز پشت سرش و درمانده تر از همواره به دامن بغض هایش پناه برد.
_من نمیخوام اینجا بمونم ارسلان.
ارسلان؟! پیشوندش را انداخته بود تا قلبش به رحم آید یا…؟! ابروهای ارسلان بالا پرید و دخترک خجالت زده سر پایین انداخت. دلش مثل یک گنجشک سرما زده بی جان شده بود! میتپید و نمیتپید… حیران بود میان حسی که داشت خفه اش میکرد تا برگردد به همان اتاق در چند قدمی او…
_چرا اینجا بهت خوش نمیگذره؟
یاسمین ابرو درهم کشید و چشم های دردناکش را چند بار بهم زد.
_بهم متلک میندازی که بیشتر خجالت بکشم؟
ارسلان خونسرد سرش را تکان داد: خجالت چرا؟ دوست داری بیای پیش آدمی که وجودش برای همه خطرناکه؟ تازه یه دوست هم پیدا کردی داشتی باهاش درد و قلب میکردی.
_ارسلان…
_ارسلان؟ آقاش و خوردی؟
با لحن محکمش بند قلب یاسمین پاره شد. نگاهش مات شد روی صورت او و ارسلان تبسم کمرنگی زد.
_اینجا کسی برات خطر ایجاد نمیکنه. بهتره پیش مادرت بمونی… منم همون آقا ارسلان. حله؟
لب های یاسمین زیر فشار بغض لرزید. انگار با نگاهش بیچارگی را فریاد میزد تا قلب او بهش رحم کند.
_همین؟
ارسلان خونسرد تر از همیشگی پلک زد و تا پشتش را به او کرد کف دست های دخترک دور کمرش حلقه شد.
نفسش با حیرتی عجیب ماند توی سینه اش و دل چند صدم ثانیه از کار افتاد و اینبار پمپاژ را با قدرت بیشتری شروع کرد.
_ازت معذرت خواهی کنم همه چی درست میشه؟
ارسلان آب دهانش را به سختی قورت داد. توقع این حرکت را از اونداشت: چی قراره درست بشه؟
یاسمین سر چسباند به کمر سفت او و آوای تپش های دلش را هم گوش داد. ملایم تر شده و با خیالی جمع نفس میکشید. انگار بعد از چند روز نهال
طوفان زده ی جان و تنش یک پناه پیدا کرده بود.
_قلبخوریت از من.
رنگ پیشانی ارسلان سرخ شد و کف دست های دخترک محکم تر دور کمرش گره خورد.
_ازت معذرت خواهی کنم که بابت حرف اون شبم منو ببخشی. میبخشی؟
نفس ارسلان با همه ی محکم بودنش گراهی شد.
_یاسمین؟
بغض لب های دخترک را پیچ و تاب داد. چند روز بود که اینطور نامش را صوت نزده بود؟
_میشه ببخشی ارسلان؟
دست ارسلان با مکث روی کف دست های ظریف و لرزان او نشست و انگار زیر دل دخترک آتش روشن شد. گرم شد… دلش با اشتیاق بیشتری مسیرش را پیش گرفت!
_دیگه نمیگم اقا ارسلان. میگم ارسلان که بفهمی من…
حرف توی دهانش ماسید. لب گزید و ارسلان با تبسم تلخی کف دست هایش را فشرد تا او رهایش نکند.
_که چیو بفهمم؟
یاسمین درمانده تمایل داشت عقب بکشد که ارسلان محکم تر نگهش داشت…
_فرار نکن دختر کوچولو.
_من فرار نکنم تو قول میدی ولم نکنی؟
ارسلان یک لحظه چنان جا خورد که کف دست های او را رها کرد و سمتش چرخید. نمیتوانست از خیر دیدن نگاههای او بگذرد.
یاسمین با خجالت سر پایین انداخت و کف دست مرد نرم چانه اش را بالا کشید…
_یاسمین؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن