قلاده دور گردنش اجازه ی حرکت را ازش گحرکت کرد و با قد بلند شدن صدایش دل یاسمین تکان محکمی خورد.
_چرا داد میزنی عوضی؟ خفه شو… دهنت و ببند.
با حرص پایش را روی زمین کوباند و جانور با دیدن او سعی کرد قلاده را پاره کند.
_مثل صاحبت وحشی هستی لعنتی.
بعد هم بی توجه خواست به مسیرش ادامه دهد که با مشاهده کردن فرد روبرویش نگاهش میان حیرت خشک شد.
متین تبسم زد و یاسمین بهسرعت به خودش وارد شد: چرا همیشگی مچمو میگیری؟
سگ انگار با دیدن متین ملایم گرفت که آوایش قطع شد.
_من حواسم به حیاط نباشه که اقا دارم میزنه. تو بگو نصف شامگاهی اینجا چیکار میکنی؟
_میخواستم بیام خونه ی شما؟ دست رییست و دیدی به چه روزگاری افتاده؟
ابروهای متین با تعجب باز شد و بهیکباره یادش افتاد که توی درگیری ارسلان صدمه مشاهده کرد ولی انقدر همه چیز تند اتفاق افتاد که حتی نتوانست بپرسد چه شده.
_بسیار زخمش عمیقه؟
یاسمین سرش را پس کشید: نمشاهده کردی واقعا؟ جر خورده کف دستش… خوبه رگش پاره نشده.
متین نگران شد و دخترک پر حرص ادامه داد: با باند براش بستم ولی خونریزی داره، بخیه میخواد. زنگ میزنی به دکتر؟
متین با مکث به ساعتش خیره شد: الان که… بذار خودم بیام ببینم چیکار میتونم بکنم!
با مشاهده کردن برق مضطربی توی چشمهای دخترک با تعجب پلک جمع کرد: تو واسه آقا نگرانی؟
_نخیر.
جواب ضربتی یاسمین متین را به خنده انداخت.
_چیه؟ من بخاطر اون غول تشن باید آزرده بشم؟ دلواپس؟ واسه اون…
_باشه قانع شدم.
لحن پرخنده اش کفر دخترک را درآورد و یاسمین بی ملاحظه مشت محکمی به بازویش کوبید.
_خودتو مسخره کن پررو. اون اربابت که با همه دشنمه نذاشت به دکتر زنگ بزنم حداقل تو یکاری بکن.
_الان عصبی میشه یاسمین. بدنش مقاومه تا صبح میتونه صبر کنه…
_ببر نیست که آدمیزاده. حالا شاید آدم نباشه اما دیو نیست که…
کلمه ها از ذهنش پر کشیدند و زبانش بسته شد که صدای خنده ی متین بالا حرکت کرد.
_از دست تو دختر.
یاسمین لبخند پررنگی زد. این پسر با همه ی ادم های دور و برش فرق داشت. مهربان بود و چشم پاک… ذاتش مثل مادرش ناخالصی نداشت.
_تو چرا اینقدر خوبی متین؟
متین با انگشت روی گونهی لطیف او کوبید: زیرا تو هم خوبی… نمیشه باهات بد راهی شداری کرد.
_یعنی تو این خونه فقط اربابت مشکل روحی روانی داره؟
نگاه های او فراری شد: اینطوری نگو راجبش. فقط زیادی تنهاست.
یاسمین چپ چپ نگاهش کرد: ماشاالله چقدرم طرفدار داره.
متین برای فرار از بحث ارسلان به راه دیگری زد: مولین بهت اضافه کرد راجب فرهاد باهاش حرف بزنی؟
_چرا شما اندیشیدین که ارسلان حرف منو گوش میده؟
_چون بخاطر تو بیرونش کرده.
یاسمین جا خورد و متین تبسم زد: یه سری معجزه ها از دستت برمیاد شاید خودت متوجه نشی اما این خونه قبلا قبرستون بود.
_الانم هست. چه دخلی به من داره؟ اندیشیدین من قلم جادویی دارم؟
_نه یه زبون دراز جادویی داری.
یاسمین مشت دیگری به کتف او کوبید و خودش هم خنده اش گحرکت کرد. سرش چرخید سمت عمارت و زبان توی دهانش با مشاهده کردن قامت ارسلان جلوی در با کف دست هایی مشت شده به کام چسبید.
نفسش راهی شد و انگار متین هم متوجه شد. صاف سرجایش ایستاد و ملایم زمزمه کرد: برو یاسمین.
_چند درصد احتمال داره خفه ام کنه؟
گردن متین با تعجب چرخید و نگاه های گردش تبسم دخترک را نمایان کرد.
_نخند میگم برو… بامزه بازی درنیاریا.
یاسمین با ملایمش پلک زد و شیطنت وار به بازوی او کوبید: شب بخیر متین جون.
آوایش انقدر بلند بود که راحت به گوش ارسلان رسید. متین با استرس گردن صاف کرد و با چشم غره ی غلیظی برای دخترک سمت سوییت قدم برداشت.
دخترک بی خیال سمت ارسلان قدم برداشت و صوتی بهم خوردن دندان های او نگوش داد. تبسم دلربایش را به رخ کشید و مشت شدن کف دست ارسلان زخمش را تحریک کرد تا خون از باند بیرون بزند.
خاموشی کرده بود ولی صورت ملتهبش حرف از آشوب درونش میزد که هر لحظه ممکن بود فوران کند.
یاسمین با بدنی چرب مقابلش ایستاد و سعی کرد استرسش را پشت تبسم و زبان درازش پنهان کند.
_چیشد آقای غول؟ خوابت نبرد؟
ارسلان با مکثی نسبتا طولانی سرش را کج کرد. تبسم یاسمین پس رفت و وقتی او یک دسته از موهای رهایش را میان انگشتانش گحرکت کرد ترس مثل خوره به جانش افتاد.
آوایش ته جانش سقوط کرد: ول کن موهامو…
_میخوای حرص منو دربیاری نه؟
یاسمین با تعجب به رنگ سرخ مردمک های دو دو زن او خیره شد: معلومه که نه من فقط…
_پس این کارا برای چیه؟ نصف شبی میای تو حیاط که متین و ببینی و…
_هیچ معلومه چی میگی دیوونه؟
ارسلان نفس کشید. عمیق و آرام… انگار میخواست خشمش را با دم و بازدمش مهار کند.
_اون دفعه هم بهت بیان کردم حق نداری با متین و فرهاد خوش و بش کنی؟ ناضافه کردم؟
یاسمین بغض کرد: همه باید مثل تو منزوی و تنها باشن که خوشت بیاد؟
ارسلان حرص زد: یاسمین…
_اصلا به تو چه؟ متین دوست منه. میخوای تنهایی اینجا بپوسم؟
ارسلان لب باز کرد چیزی بگوید که با دیدن نگاهان نم دار او حرف ها از پشت لبش پس حرکت کرد. موهای دخترک از میان انگشتانش سر خورد و یک قدم عقب حرکت کرد.
_هر چی میگم فقط گریه کن. باشه؟
_چند ساله همه بهم زور اضافه کردن و محدودم کردن الان نوبت توعه؟ خوبه از نگاهات بیشتر به متین اعتماد داری.
ارسلان اخم درهم کشید: اولا من همه نیستم که جمع میبندی. دوما به هیچکس جز خودم اعتماد ندارم…
_بدبخت منزوی. یکم رو روح و روانت مریضت کار کن.
اخم های ارسلان با تعجب باز شد و بعد فقط صوتی کوبش قدم های او را گوش داد. دلش میان سینه اش به تکاپو افتاد. بار دیگر همان حس های عجیب داشت گریبانش را میگرفت…
_تو دنبال شر میگردی یاسمین فقط میخوای آتیش بسوزونی.
یاسمین با نیشی باز سینی را از او گرفت: اینجوری نگو ماهی جونم. دوست داری با این پا دردت این همه پله رو بالا و پایین بری؟
_من ده بار میرم و میام اما تو نرو شر درست نکن.
_چه شری؟ اون سری مگه راهی شدم چیزی شد؟ سینی و میدم میام دیگه. تازه میخوام راجب فرهاد باهاش حرف بزنم.
پشت بند جمله اش پلک زد و تبسم دندان نمایی تحویل او داد. ماهرخ با ترمتوجه شد نگاهش میکرد که همزمان متین هم وارد آشپزخونه شد.
_چطوری آتیش پاره؟
با مشاهده کردن سینی خوراکی توی کف دست او نگاه هایش گرد شد: تو میخوای بری باشگاه؟
یاسمین با لبخند سر تکان داد: بخاطر پاره ایی از مسائل باید برم خودشیرینی.
ماهرخ محکم روی کف دستش زد: مشاهده کردی اضافه کردم؟ بذار سرجاش سینی و… نمیخواد تو به من کمک کنی.
_وا… ماهی؟!
_کوفت ماهی. اون یه ساعت میخواد ورزش کنه تو میری اعصابشو خرد میکنی.
یاسمین سینی را محکم گحرکت کرد و از کنار متین به سرعت رد شد. متین خندید و ماهرخ به گرد پایش هم نرسید. فقط صدایش را شنید.
_دلواپس نباش. من با مهربونی با آقای دیو برخورد میکنم.
نگاه ماهرخ با نگرانی دنبال او می دوید که متین بازویش را گرفت: بیا اینقدر حرص نخور.
_میره عصبیش میکنه.
_یه خبر برات دارم توپ… بعد دیگه انقدر حرص نمیخوری.
ماهرخ با تعجب مقابلش جای گرفت و متین خیاری از ظرف برداشت و گاز زد.
_چیشده؟ راجب همین ولوله ست؟
متین بی اراده ریز خندید: اره دیگه چند وقته کل خبرای اینجا راجب یاسمینه.
_خب جون به سرم نکن. بگو…
متین مکثی کرد و صوتیش را پایین آورد: منصور به ارسلان اضافه کرده باید با یاسمین ازدواج کنه.
_چی؟
متین بهسرعت اطراف را پایید: یواش مامان.
ماهرخ داشت سکته میکرد: این دیوونه بازیه. یعنی چی ؟ یاسمین چه ربطی به آقا داره آخه…
نفس بند رفت و سریع سرش را تکان داد: آقا قبول نمیکنه. نه امکان نداره.
متین پوزخند زد و انگار رفتارهای ارسلان در این مدت گویای چیز دیگری بود. مطمئن بود او به راحتی دخترک را رها نمیکند.
*********
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن