متین با تاسف نگاه ازش گحرکت کرد و قد بلند شد. حال هیچکدامشان خوب نبود… یک دختر غریبه نامیل داشته آمد در این عمارت سوت و کور و با زبان دراز و دل مهربانش شد نقطه ی مشترکی توی دل همه تا نبودش اینطور آزاردهنده باشد.
با راهی شدن متین حواسش سر جا آمد. بهسرعت از روی صندلی کشیده شد و یک سینی بزرگ آماده کرد همراه دمنوشی که ارسلان همیشه میان اوقات بدش و حال خرابش مینوشید تا کمی ساکت شود.
ماهرخ احوالاتش را از بر بود. قریب به ۱۷ ۱۸ سال از عمرش را در این خانه گذرانده بود و بیشتر از همه ارسلان را میشناخت و بغض های خفته و دلتنگی های سرکوب شده اش را… سخت بود و سرد. یک ارتش را هدایت میکرد بدون اینکه خم به ابرو بیاورد اما فقط این زن میخبر داشت که چه رنج هایی را متحمل شده بود تا به این نقطه برسد.
نفسی گراهی شد و وسایل را با دقت توی سینی چید و با همان زانوهای پر دردش از پله ها بالا حرکت کرد. تقه ی ساکتش به در اتاق به گوش خودش هم نرسید ولی صدای ارسلان زود کشیده شد. انگار منتظرش بود…
_بیا تو ماهرخ.
زن با تبسم پر بغضی داخل رفت. نگاهش که به سینه ی مرتعش و پلک های خسته ی او افتاد ، قلبش لرزید.
_خوبید آقا؟
ارسلان دکمه های لباسش را بست و صاف روی تخت نشست. جوابش فقط شد پلک زدنی آرام و ماهرخ بهسرعت سینی را کنار روی تخت گذاشت.
ارسلان بی حرف لیوان را برداشت و لبهایش برای مزه کردن آن ماده ی تلخ ولی خوش عطر بی طاقت شد. داغ بود ولی آنقدر عطش داشت که توجهی به سوختن زبانش نکرد…
ماهرخ با درد نگاه از چهره ی جمع شده اش گرفت. بیشتر از این کاری از دستش بر نمی رسید… وقتی بلند شد اخم های ارسلان هم جمع شد.
_ماهرخ؟
دل زن از صدای خسته ی او به تکاپو افتاد: جانم افتاد؟
کسی داشت تکه های تن ارسلان را قلوه کن میکرد. صدایش استوار بود و محکم… مثل همیشگی ولی روی سینه اش یک سنگ بزرگ سنگینی میکرد.
_من دعا بلد نیستم ولی تو که میتونی و بهش اعتقاد داری، دعا کن بلایی سر اون زبون دراز نیومده باشه.
دل زن ترک برداشت و با نگاه عجیب او ضربان پر دردی گرفت. شانه های مرد مقابلش سنگین بود و قلبش سنگین تر… لحنش مثل صوتی ترسناک آدم بده ی قصه ها بود. دیده هایش را نفس زمستان را بند می آورد اما قلب انسانیت سرش نمیشد. تا لحظه ی اخر خلاف جهت عقربه های عقل و منطق میتپید…
ارسلان پلک بست: حالا برو.
ماهرخ اینبار جای بغض لبخند زد. از اتاق بیرون رفت و نگاهش در تاریکی چرخید. تبسمش پررنگ تر شد… یاسمین شاید همان معجزه ایی بود که میتوانست قندیل های این قلعه یخ زده را آب کند.
با حس دستی که موهایش را نوازش میکرد پلک هایش نرم باز شد و بعد چنان با وحشت سرجایش جای گرفت که درد بدی مثل تیر سرش را نشانه حرکت کرد. کف دست روی موهایش کشید و آخی از ته گلویش خارج شد.
با قرار گرفتن کف دستی روی کتفش با ترس سر چرخاند و مشاهده کردن یک جفت دیده پر آب شاید اخرین تصورش بود.
لحظه ایی حس کرد قلبش از جا کنده شد… اشک هایش میان ترس و بغض روی گونه اش چکید و زمزمه کرد “مولین” و ژاله برای اغوش کشیدنش یک ثانیه هم تعلل نکرد. یاسمین سر چسباند به سینه اش و زن موهایش را بوسه باران کرد.
_الهی قربونت برم…
یاسمین مثل تشنه ایی که از قلب کویر گریخته و به آب رسیده با عطش در آغوش مادرش گریست.
انگشتان ژاله نوازش وار توی خرمن قد بلندش چرخید و دخترک عطر تن مادرش به ریه کشید تا بعد از چند روزگار بی کسی و در به دری کمی آرام شود.
_وای مامان…
صوتیش بزور از زیر آوار بغض بیرون وارد شد. ژاله صورتش را گحرکت کرد و با تبسم پیشانیاش را بوسید.
_میبینی که خوبم…
یاسمین نگاه چرخاند توی صورتش و با متوجه شدن رد کمرنگ زخم لب هایش لرزید. ژاله اشک های دخترک را پاک کرد و تبسمش آبی شد روی آتش دل یاسمین.
_من مشاهده کردم اون آشغالا چه بلایی سرت آوردن.
_راجبش حرف نزن یاسمین. مهم اینه که الان خوبیم جفتمون.
خطوط درد و رنج توی صورت جفتشان بالا بود و ساعت ها حرف زدن هم نمیتوانست از درد قلبشان کم کند. سرنوشتی که مغلوبشان کرده بود راه مبارزه و فرار را هم بسته بود!
نفس های یاسمین که آرام گرفت تازه نگاهش به اطرافش افتاد تا بار دیگر شوکه شود.
_ما کجاییم مامان؟ اصلا تو چطوری…
حرف در دهانش ماند. تازه یاد آن شب افتاد و محافظی که به هوای مشاهده کردن ارسلان باهاش هممسیر شد و بعدش اصلا نمتوجه شد چه بلایی سرش امد و چطور از این اتاق و آغوش مادرش سر در آورد.
_وای… اینجا دیگه کجاست؟ مامان…
ژاله کف دستش را گراهی شد: اینجا خونه ی منصور خونه.
ابروهای دخترک جمع شد: منصور کیه؟ لابد…
زن میان حرفش راهی شد: تنها کسی که باید بهش اعتماد کنی و هر چی میگه گوش بدی تا از این وضعیت خلاص بشی. اون منو از همون خراب شده نجات داد.
یاسمین ناباور پلک زد. هیچ چیز از حرفای او نمیفهمید.
_متوجه شدی؟
_این حرفا چیه مولین؟ اصلا کی هست این منصور؟ من چرا باید بهش اعتماد کنم؟
ژاله با مکث تبسم زد. موهای او را پشت گوشش فرستاد و ملایم اضافه کرد: منصور رفیق قدیمی پدرت بوده.
یاسمین ناباور و بی حرف زل زد به لب های او و ژاله سعی کرد ته قلبش را گرم نگه دارد.
_منصور میتونه از این مخمصه نجاتمون بده یاسمین. اگه بهش اعتماد کنیم این کابوس از زیستن منو تو میره.
دخترک دست هایش را روی صورتش کشید و با خنده سر تکان داد: من دیگه به هیچکس اعتماد ندارم. حتی بابا که…
بغض صوتیش را لرزاند: که نمیدونستم یه عمر دست به چه کارایی زده.
ژاله با درد پلک بست و یاسمین بی قرار تر شد.
_ تو که میدونستی… همه چی و میدونستی و یه بارم بهم حرفی نزدی مولین. آخه چرا؟
لب های زن زیر دندان هایش حرکت کرد. چشمهایش شده بود سیاه چاله ی درد و درماندگی.
_چی میبیان کردم آخه؟ این همه سال کامران و پرستیدی، چطوری بُتی که تو ذهنت ساخته بودی و خراب میکردم؟
_بابای من…
_کامران هیچ وقت بابای بدی برات نبود. عاشقت بود. فرستادت اونور که قاطی این کثافت کاریا نشی…
یاسمین با تمسخر سر تکان داد. دلش درد میکرد! روحش شده بود بستری از زخم های عمیق و ترسی که یک ثانیه رهایش نمیکرد. یک عمر بی خبری شده بود بلای جانش و حالا حتی یک پناه نداشت که بهش دل بندد.
_یاسمین؟
سر بلند کرد و با مشاهده کردن آهستهش عجیب ژاله، چین زیر پلک هایش عمیق تر شد. از آن دیده های همواره مغرور و آرایش کرده فقط سایه ایی درهم شکسته باقی مانده بود.
_هر چی که منصور اظهار کرد گوش بده. اگه اون نبود الان منم صحیح و سالم اینجا نبودم یاسی… تنها کسی که شاید یه ذره برامون قلب بسوزونه همین آدمه.
_اگه قلبش برامون میسوزه چرا فراریمون نمیده؟
_فرار به همین سادگی نیست یاسمین. تو از بسیار چیزا خبر نداری! ده بار سعی کردی فرار کنی چیشد؟ بازم گیرت انداختن. مثل همیشه.
آب دهانش را قورت داد و ترس در نگاهش یاسمین را مضطرب کرد.
_بسیارا نمیدونن که منو تو زنده ایم و هیچ وقت نباید بفهمن وگرنه بیچاره میشیم.
ابروهای دخترک باز شد: چرا اینقدر حرفای ترسناک میزنی مولین؟
_حقیقت همینه. کامران چندین سال تلاش کرد کسی از وجود تو با خبر نشه تا بتونی راحت زیستن کنی. اما اوضاع فرق کرده. شاهرخ در به در میفته دنبالت و فقط و فقط منصور و ارسلان میتونن مراقبت باشن.
دل یاسمین تکان سختی خورد: ارسلان و میشناسی؟
ژاله بی جان ریز خندید: مگه کسی هست که قوی ترین مهره ی باند و نشناسه؟
دخترک لب برچید و ذهنش برگشت به دیشامگاه و آغوش محکم او که از ترس بهش چنگ انداخته بود. ارسلان قول داده بود برش گرداند. قول داد و حالا باز هم مثل یک توپ در زمین دیگری پاس شده بود.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن