ماهرخ با آزردهی لب گزید: آخه دختر خوب من هر چی میگم به صلاح خودته. چرا خشمگین میشی؟
_من بدبخت و با مادرم تهدید کردن میفهمی؟ ارسلان قل و زنجیرم کرده اینجا بعد اون احمد عوضی منو با مادرم تهمشاهده کرد میکنه که برگردم. از من بدبخت تر کیه؟ نمیتونم برگردم چراکه آقا ارسلانت اضافه کرده چه بخوام چه نخوام اینجا زندانیم میکنه.
پلک های ماهرخ پرید: چی؟ مادرت؟
یاسمین دوباره به گریه افتاد. سر گذاشت روی زانوهایش و کف دست گچ گحرکت کرده اش را به سینه اش فشرد.
مادرش بود. با تمام نبودن هایش مادر بود و بس!
چطور میتوانست نسبت به جانش بی تفاوت باشد؟!
خودش در این خراب شده بماند و هر لحظه منتظر باشد تا خبر وحشتناکی از مادرش برسد. احمد که رحم نداشت ، داشت؟
نگاه آخرش را نمیتوانست فراموش کند. چه خوش خیال بود که فکر میکرد او با مادرش کاری ندارد. خیالش راحت بود که از خونه فرار کرد و حالا…
ماهرخ مانده بود چطور آهستهش کند. زبانش باز نمیشد!
_یاسمین؟ آقا نمیذاره اتفاقی بیفته.
یاسمین با تمسخر سر تکان داد: آقا؟ آقات بخاطر خودش همه رو فدا میکنه فقط کافیه ازش سرپیچی کنی.
دخترک به بدترین شکل ممکن لای منگنه گیر کرده بود. ارسلان رهایش نمیکرد!
شانه های ظریف یاسمین آرام تکان میخورد. ماهرخ موهای سرکش پر کلاغی اش را با تبسم تلخی پشت گوشش فرستاد.
_مضطرب نباش یاسمین. خدا بزرگه! من خودم…
در که باز شد حرف در دهان زن ماسید. سریع کشیده شد و پشت بندش سر دخترک هم بالا رسید. نگاهش که به دیده های خونسرد ارسلان افتاد انگار هیزم به آتش تنش ریختند. با همان توانی که هر لحظه بیش از پیش به یغما میراهی شد بلند شد.
ماهرخ دلواپس نگاهش کرد: یاس…
دخترک دور خودش چرخید. نفس عمیقی کشید و بعد با چند گام قد بلند سمت ویترین راهی شد. مغزش کار نمیکرد… راهی شدارش کف دست خودش نبود! دیوانه اش کرده بودند…!
یک مجسمه ی کوچک از قفسه برداشت و چرخید سمت آن ها.
حرص داشت. به اندازه ی تمام این لحظات و بدبختی هایش حرص داشت… آنقدر که اگر میتوانست خودش گلوی مرد مقابلش را با چاقو میشکافت.
پلک بست و با نفس عمیقی دیگری مجسمه را بالا برد و تا تمایل داشت سمت او پرت کند صوتی جیغ ماهرخ توی گوشش پیچید. خندید… افسار پاره کرده بود.
ارسلان هنوز خونسرد از حرکت ایستاده بود و زل زده بود به دیده های او… انگار رفتار های دیوانه وارش را از قبل پیش بینی کرده بود!
یاسمین نگاه باز کرد و هیستریک ریز خندید: ازت متنفرم آشغال. متنفرم… چرا این بلارو سرم آوردی؟
مجسمه در کف دستش میلرزید. در عین کوچکی سنگین بود! انگشتانش بی جانش تحمل وزنش را نداشسریع.
_چه غلطی میکنی یاسمین؟ دیوونه شدی؟
خون مردمک خیس دیدهانش را حصار کرده بود!
_میخوام بکشمش. خدا لعنتش کنه. میکشمش خسته شدم از دستش.
ماهرخ با وحشت جلو رفت: بیارش پایین اونو دختر. مگه عقلتو از کف دست دادی؟
ارسلان کف دستی به ته ریشش کشید: ولش کن ماهرخ بذار خودشو خالی کنه.
یاسمین از شدت حرص میلرزید. لبخند زد.
به لکنت افتاد: میبیـ…نیش چقدر خونـ…سرده؟ میبیـ…نیش؟ انگار نه انگار چند دقیقه پیش اسـ…لحه گذاشته بود رو سرم.
نفس ماهرخ بند رسید. شوکه شد و تا سمت ارسلان چرخید دخترک مجسمه را پرت کرد که با حرکت بجای ارسلان و کنار راهی شدنش، مجسمه با شدت توی دیوار پشت سرش خرد شد. کمی تعلل به خرج میداد مجسمه توی سرش میشکست…
قلب ماهرخ از تپش از حرکت ایستاد و یاسمین… با بهت به خرده های مجسمه روی زمین چشم دوخت. نفس نفس میزد!
بیست ثانیه هم نگذشت که مثل آوار فرو ریخت.
تمام قدرتش به یکباره تمام شد. سرش روی تنش سنگین شد. اشک دوباره ریخت روی صورتش و لب هایش تکان خورد. هزیان میاظهار کرد… جملات را پشت هم تکرار میکرد و خودش هم نمیدرک کرد چه مرگش شده.
ارسلان اما به طرز عجیبی هنوز هم ساکت بود!
یاسمین که بی حال روی زمین افتاد، ماهرخ از بهت بیرون وارد شده تند سمتش دوید. سر دخترک را روی دستش قد بلند کرد.
_یاسمین؟
چشم های او بسته بود و نفس هایش منظم تر از همیشه از سینه اش بیرون میزد. جان در بدنش نمانده بود برای جنگیدن. شدت اتفاقات امروزگار و اضطراب آنقدر بهش فشار آورده بود که حالا از پا بیفتد. شاید هم به یک اغمای کوتاه نیاز داشت تا برای چند ساعت هم شده بدبختی هایش را فراموش کند.
_وای خاک بر سرم.
زن با استرس و مضطربی به ارسلان چشم دوخت: فکر کنم بیهوش شد آقا…
نگاه ارسلان چرخید روی تن ظریف او و با چند گام کشیده سمتش حرکت کرد. زانویش را کنار ماهرخ روی زمین گذاشت و سمت دخترک خم شد. پلک هایش ثابت مانده بود و لب هایش نیمه باز… نفس هایش منظم از سینه اش خارج میشد.
ماهرخ با بغض نگاهش میکرد: آقا؟ انقدر وحشت کرد از حال راهی شد.
ارسلان با مکث خودش را جلو کشید: بیا کنار…
_به فرهاد بگم بیاد ببرتش بالا؟
_نه! خودم میبرمش.
ماهرخ دیده گرد کرد ولی فرصت سئوال سؤال کردن نداشت. بهسرعت کنار رفت و ارسلان بازوهایش را زیر تن دخترک کشید. موهای یاسمین ریخت توی صورتش و دیده های ارسلان پنج ثانیه خیره اش ماند. رد پای اشک هنوز روی گونه هایش بود. از درون لرزید… محکم از حرکت ایستاده بود و دخترک را سفت میان بازوهایش گحرکت کرده بود ولی… از درون میلرزید. هوای نگاهانش ابری شد و حال قلبش مثل همیشه حال همان سیاره ی متروکه و سیاه…
وقتی سر کشیده کرد ماهرخ را مشاهده کرد که با حیرت نگاهش میکرد و انگار پلک زدن را از یاد برده بود.
محکم پلک زد و نفس عمیقی کشید. حس گرمای تن یاسمین و دیدن چهره ی تمایل داشتنی اش حال و هوای دیروز را برایش تداعی میکرد و حسی که در بدترین شرایط ممکن به جانش افتاده بود.
چرخید تا سمت پله ها برود که با متوجه شدن صوتی ضعیف زن پاهایش از حرکت از حرکت ایستاد.
_چیشده؟
میهراسید بچرخد و او حال دیدهانش را زیر و رو کند. ماهرخ میشناختش… بیست سال در این خانه خدمت کرده بود. بیست سال شاهد همه ی اتفاقات بود و حالا… بهتر از هر کسی این زن میشناختش!
ماهرخ سخت زبان باز کرد: زنگ بزنم دکتر بیاد یا…
_لازم نکرده رو صورتش آب بپاش و یه آب قند بهش بده حالش خوب میشه. بخاطر این خاله زنک بازیا پای دکتر و اینجا باز نکن!
_خب فشارش افتاده میترسم یه چیزیش بشه.
ارسلان دوباره به دخترک خیره شد. سکوتش باعث شد ماهرخ جرات به خرج دهد و جلو برود.
_آقا به فرهاد بگم بره دارو بگیره؟ یاسمین چندروزگاره اینجاست انقدر بلا سرش اومد جون تو تنش نموندهحداقل یه سرم براش بزنیم.
ارسلان بی حوصله سر تکان داد: میبرمش بالا بعد هرکاری قلبتون تمایل داشت بکنید. فقط اگه صوتی جیغ این و بشنوم میام یه بلایی سرش میارم.
ماهرخ چشمی گفت و پا تند کرد سمت در ساختمان تا فرهاد را خبر کند.
ارسلان نگاه بست و دندان هایش را روی هم فشرد تا حواسش سر جا بیاید. دخترک را میان آغوشش جا به جا کرد و سمت پله ها راهی شد. آسمان هم به زمین می آمد یاسمین برایش یک مهره ی پر منفعت بود تا به وسیله ی آن خودش را بالا بکشد. تا جایی که زلزله ی هشت ریشتری هم تکانش ندهد… باید با ملایمت راهی شدار میکرد که مبادا دخترک هوس فرار به سرش بزند. باید حس های مزخرف درونش را سرکوب میکرد…
پایش که روی پله ی آخر راهی شد لحظه ایی حواسش پرت چشم های بسته دخترک شد و همین کافی بود تا پای دیگرش روی پله ی پایینی بلغزد و کنترلش را از دست دهد.
سریع زانویش را به جلو خم کرد تا از عقب سقوط نکند. دخترک را مثل شئ ظریفی محکم میان بازوانش گرفته بود.
حواسش فقط پی آن بود که او از آغوشش نیفتد… زانویش با شدت به زمین برخورد کرد و هموقت کف کف دستش پشت گردن یاسمین محکم شد.
صورت او چسبید به سینه اش و کف دست دیگرش را دور کمرش قفل کرد. نگاهش با نفسی بریده سمت ارتفاع چرخید… پلک زد و وقتی روی دو پایش توقف کرد نفس راحتی از سینه اش بیرون زد. به تنش صاعقه زده بودند انگار… درونش آشوب بود. میلرزید ولی محکم توقف کرده بود. قامتش مثل سرو استوار ولی ذهنش حوالی عطر موهایی میچرخید که داشت نفسش را بند می آورد. دیوانه شده بود؟!
کسی این حالش را میمتوجه شد باید فاتحه ی ابهت و قدرتش را میخواند. یک دختر بچه ی زبان دراز شده بود سوهان روحش… وقته قرار بود انزوا و جبرش را اینگونه توی صورتش بکوبد؟!
سرش را محکم تکان داد و با گام های کشیدهی سمت اتاق رفت. به ماهرخ گفته بود برای یاسمین در این اتاق همه چیز فراهم کند تا مثل روز های اول مشکل دخترانه ایی برایش پیش نیاید.
کنار تخت ایستاد و دخترک ملایم را روی آن خواباند. موهای صاف یاسمین باز هم ریخت توی صورتش و نگاه ارسلان چند ثانیه به تاب مژگانش چسبید…
سیبک گلویش آرام تکان خورد. کف دستش روی بالشت کنار سر او مشت شد و شاید پنج بار پلک زد تا حواسش سر جا بیاید. میان دغدغه های روزگارمره اش فقط این حس های عجیب و غریب را کم داشت! قرار بود تا ابد در حال و هوای دیروز و کار اشتباهش کف دست و پا بزند؟!
مشتش را محکم روی بالشت فشرد و آوای ساییدن دندان هایش در گوش هایش پیچید… کاش هیچ وقت گذر دخترک به او نمیفتاد…!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن