ارسلان مشتش را کف کف دست دیگرش فشرد. پلک زد و یک در میان نفس کشید و خشمش را میان دندان هایش فرو برد.
یاسمین اینبار با آرامش بیشتری نگاهش میکرد. سبک شده بود مثل یک پرِ کاه…
_بهم خبر دادن احمد قراره بیاد اینجا.
پلک های دخترک لرزید. ارسلان کمی به سمت جلو خم شد و بازوهای بهم پیچیده اش را بیشتر به نمایش گذاشت.
_احمد اگه چنته اش پر نباشه جرات نمیکنه از نزدیکی خونه منم رد بشه. اما مسئله اینجاست که…
یاسمین لب بهم فشرد و ارسلان بی قرار سر تکان داد: احتمالا بخوان با یه سری مدارک مهم معامله ات کنن.
نگاه های دخترک گرد شد. بغض کرد و سیبک گلویش تکان ریزی خورد…
_معامله؟
_آره
هر نگاه او پتک محکمی بود به پایه های احساسات لغزنده اش.
_یعنی میخوای منو بدی بهشون؟
ارسلان نیشخند زد. یاسمین با مشاهده کردن انحنای لب های او یاد حرفهای دیشامگاهش افتاد. گفته بود کاش بگذارد برگردد خانه احمد و… بیچارگی را به معنای واقعی کلمه حس میکرد. این خونه برزخ بود و آن خانه خود جهنم… برمیگشت بدبختی جمشاهده کردش را جشن میگرفت؟!
_دیشامگاه جیغ جیغ نمیکردی که برت گردونم؟
_الان اومدی نظر منو بپرسی که دوست دارم برگردم یا بمونم؟! باور کنم؟
_نه باور نکن چراکه قرار نیست تو تصمیمی بگیری.
یاسمین پوزخند زد. دست هایش را توی سینه اش جمع کرد و سر تکان داد: هدفت چیه ارسلان خان؟
_به من گفتن حالا حالاها اینجا نگهت دارم.
اشک پشت پلک های یاسمین دوید.
_اونا توپشون پره دستشون بازه واسه پس گحرکت کردنت ولی من…
_ولی تو هیچ بهانه ایی نداری که منو اینجا نگه داری.
ابروهای ارسلان با مکث از هم باز شد.
_احمد حاضر هرکاری بکنه همه زیستنش و بده تا تو برگردی. پشتش به شاهرخ گرمه…
_چرا میخوای منو نگه داری؟
ارسلان صادقانه اظهار کرد: من نمیخوام برامم مهم نیستی ولی برای بالادستی های من بسیار با ارزشی. اینقدر نگهت میدارن تا به هدفشون برسن… منم وسیله ام.
یاسمین با بغض سر چرخاند تا التهاب درونی اش کف دست و قلبش را رو نکند.
_این بازی و با لجبازی سختش نکنیم یاسمین. من که نگهت میدارم تو هم که چاره ایی نداری.
دخترک نفسی گراهی شد. تا کجا قرار بود بازیچه ی کف دست این و آن شود؟ ارسلان میاضافه کرد فقط یک وسیله است و دقیقا باید از کی اجازه ی زیستن کردن میگراهی شد؟
_من باید چیکار کنم؟
ارسلان تبسم محوی زد: هرچی من اضافه کردم فقط میگی چشم.
ارسلان تمایل داشت به داخل آشپزمنزل هلش دهد که یاسمین با عصبانیت عقب رفت: صدبار بیان کردم به من کف دست نزن.
ماهرخ با ترس سمتشان چرخید. ارسلان با غضب مشتش را به پیشانی اش کوبید.
_چیشده؟
ارسلان به دخترک اشاره زد و بیان کرد: این تاوان همه ی گناه های من تو کل زندگیمه.
_من خاک بر سر که یه عمر سرم تو کار خودم بوده چرا باید گیر جلادی مثل تو بیفتم. حتما خدا داره منو امتحان میکنه. وگرنه فکر نکنم گناه های تو با این چیزا پاک شه…
ارسلان دندان هایش را محکم روی هم فشرد و چنان زل زد توی نگاههای یاسمین که او با ترس دست و پایش جمع کرد و تند چشم دزمشاهده کرد. ده ثانیه هم نمیتوانست زیر نگاهش دوام آورد.
ماهرخ زیر لب استغفار کرد و کف دست دخترک را گحرکت کرد و سمت خودشکشید.
_چرا اینقدر آتیش میسوزونی یاسمین؟
_خب ببین بهم چی میگه… جهان برعکس شده!
ماهرخ با تاسف سر تکان داد و سعی کرد حواس ارسلان را از دخترک پرت کند.
_آقا؟ صبحانه آماده ست… میز و بچینم؟
ارسلان نگاه سرخش به سختی را از یاسمین کند. نفس عمیقی کشید و قفسه ی سینه اش سخت تکان خورد.
_اول یه چیزی به این بده یوقت زبونش از کار نیفته…
یاسمین بدون نگاه به او پشت میز قرار گرفت و بیخیال اضافه کرد: تو نگران زبون من نباش. فعلا که واسه مقابله با دشمنات بهش احتیاج داری…
ارسلان دست مشت کرد و ماهرخ به سختی جلوی خنده اش را گراهی شد.
_چایی بریزم آقا؟
ارسلان با مکث نفسش را بیرون فوت کرد. یاسمین خنده اش گرفته بود… از حرص دادنش لذت میبرد. در عین که ازش وحشت داشت ولی نمیتوانست خیر و شر این مسئله را کنار بگذارد.
ارسلان برای ماهرخ سر تکان داد و پشت میز روبروی نشست. چشمهای زن گرد شد… چند ثانیه سرجایش ماند و سعی کرد به یاد آورد که او آخرین بار کی پشت این میز نشسته است.
یاسمین تکه ایی نان در دهانش گذاشت و با تبسم حرص درآرش، ارسلان محکم پلک هایش را برهم کوبید.
_میدونی بزرگترین حسرت زندگیم چیه؟
دخترک نگاه هایش را چرخاند: کنجکاو نیستم بدونم.
_اینکه چرا همون شامگاهی که متوجه شدمت یه گلوله حرومت نکردم. تو زیستنم اینقدر پشیمون نبودم…
یاسمین اینبار نتوانست تبسمش را قورت دهد. آزادانه خندید و نگاه مرد بهش طولانی شد… ماهرخ با تعجب نگاهش کرد و… چند سال در این منزل صدای خنده نپیچیده بود؟
میل داشت چای را مقابل ارسلان بگذارد که با مشاهده کردن نگاه براق او روی دخترک کف دستش سست شد. خاطره ایی دور توی ذهنش نگاهک میزد! دلش تا گلویش بالا آمد و استکان در کف دستش لرزید.
تبسم یاسمین با مشاهده کردن حال عجیب او محو شد.
با تعجب نگاهش کرد: خوبی ماهرخ؟
ارسلان رد نگاهش را گراهی شد و زن دستپاچه شد.
استکان را جلوی او گذاشت و لب گزید: دیگه چی براتون بیارم آقا؟
_هیچینمیخوام. این بچه حواسم و پرت کرد یادم حرکت کرد بپرسم متین چطوره؟
ماهرخ استکان دیگری جلوی یاسمین گذاشت و لبخند کمرنگی زد: بد نیست. همیشگی زود سرپا میشدا نمیدونم این دفعه چرا نمیتونه قد بلند شه. دکتر دیشامگاهم بهش مسکن تزریق کرد گفت استراحت کنه و اصلا تکون نخوره.
یاسمین لب هایش را جمع کرد و بی توجه به موقعیتش گفت: آخ ماهرخ متین خیلی بچه خوبیه. من واقعا دلواپسش بودم…
ابروهای ارسلان بالا پرید: تو مگه جز خودت به کس دیگه ایی هم فکر میکنی؟
یاسمین سرش را پایین انداخت: متین بخاطر من اینجوری شد. قلبم نمیخواد کسی بخاطر من آسیب ببینه. ناراحت میشم…
ماهرخ تبسم زد: تو نمیخواد خودتو مضطرب کنی متین و آقا هر چند وقت یه بار از این بلاها سرشون میاد. دیگه عادی شده برام…
_ولی متین بسیار حیفه. حقش نیست با این سن کمش!
ماهرخ متوجه ی متلک های او به ارسلان شده بود که خنده اش را خورد و از اشپزمنزل بیرون حرکت کرد. انگار این دختر برای آتش سوزاندن متولد شده بود…
یاسمین آهی کشید و قاشق را توی استکان چایی چرخاند. ارسلان زل زده بود بهش و نگاه ازش برنمیداشت… یک دختر بچه ی کم سن و سال چطور میتوانست بعد از این همه بلا و بدبختی هنوز جسارت زبان درازی داشته باشد و ذره ایی حیا نکند؟!
تبسم محوی زد و انگشتانش را دور استکان داغ پیچید. یاسمین بیخیال مشغول خوردن بود که با دیدن نگاه خیره ی او چای توی گلویش پرید…
_چیه؟ نگاه داره؟
ارسلان اخم درهم کشید: حرفایی که باید جلو احمد بزنی و که یادت نحرکت کرده؟
_نه نوشتم رو کاغذ که سر صف با صوت اجراش کنم.
ارسلان توی ذهنش روش های خفه کردن او را تصور کرد و اخم هایش باز شد…
یاسمین پوزخند زد: چیشد آقای زورو؟ کشیده نمیشی منو بزنی؟
_نه فعلا روزای خوشِته. اجازه میدم ازش لذت ببری!
دخترک با مشاهده کردن دیدههای خبیث او لب برچید.
_تهدیدم نکن آقای ارسلان خان. ما یه قول و قراری باهم گذاشتیم. اگه بخوای بزنی زیرش…
ارسلان با تعجب نگاهش کرد: کی با تو قول و قرار گذاشته؟ چرا حرف بیخود میزنی؟
_مگه ناظهار کردی کمکم میکنی تا برگردم سوئد؟
_من کی همچین حرفی زدم؟ فقط بیان کردم مراقبتم تا کف دست شاهرخ بهت نرسه. سوئد و از کجا آوردی؟
یاسمین با بغض استکان را روی میز گذاشت.
ارسلان سر تکان داد: خیالبافی و بذار کنار دختر کوچولو. من تنهایی تصمیم نمیگیرم که چیکارت کنم!
یاسمین مشتش را روی میز کوبید: پس توی لعنتی به چه دردی میخوردی؟ اصلا من خر چرا باید حرفاتو گوش بدم؟ برم پیش شاهرخ که سنگین ترم.
ارسلان کلافه شد. پیشانی اش را با دو انگشت فشرد و نفسش را با آه بیرون فرستاد. چایی اش را یک نفس سر کشید و از جا بلند شد.
انگشتش را مقابل نگاه نم دار او تکان داد و تهمتوجه شدوار بیان کرد: حرفامو ده بار تکرار نمیکنم یاسمین. اما انقدر عاقل باش که بلاهایی که اینجا سرت اومده تکرار نشه.
نگاهش مانده بود به عقربه ی سیاه ساعت و مدام پاهایش را تکان میداد. احمد می آمد که معامله اش کند؟ با چند تکه کاغذ قرار بود جسمش را معامله کنند یا روح زخمی و ترک خورده اش را؟!
کلافه نگاه بست و موهایش را پشت گوشش فرستاد.
هر چقدر سعی میکرد تا روحیه اش را حفظ کند باز هم دردی عمیق میان تب و تاب قلبش خودنمایی میکرد تا به او بفهماند تنها ترین فرد روی کره زمین خودش است بین یک گله گرگ درنده…
کاش مادرش هم هممسیر احمد میوارد شد. شاید قلبش میان این بی پناهی گرم میشد. شاید مادرش ، مادری میکرد و پشتش می ایستاد تا جانش را با چند تکه کاغذ بی جان، گروکشی نکنند.
لب هایش لرزید و نگاه درمانده اش مجدداً سمت ساعت چرخید. ماهرخ از آشپزخونه بیرون آمده و چند دقیقه ایی بود که با غصه نگاهش میکرد. کاش میشد متقاعدش کند به راهی شدن… میدانست ماندن او کنار ارسلان یک طوفان دیگر میسازد با ویرانی هایی به مراتب تلخ تر… دلش درون سینه اش مچاله شد. دخترک برای مقابله با حوادث پیش رو بیش از حد ضعیف نبود؟! در همین چند روزگار ضرب شست ارسلان را چشیده و بارها تهمشاهده کرد شده بود. باز هم جان جنگیدن داشت؟
راهی شدارهای غیر قابل پیش بینی ارسلان هم همه شان را به شک انداخته بود. طوری که دهان ماهرخ باز نمیشد تا برای تسکین روح او کلمه ایی بگوید. عاقبت این کار پیش چشم هیچکس روشن و واضح نبود!
ماهرخ قدمی جلو رفت که در سالن با شدت باز شد و با داخل وارد شدن یکبارهی فرهاد ، ارسلان هم از پله ها پایین رسید.
_اومدن آقا.
رنگ یاسمین به رنگ سفید دیوار ها طعنه میزد.
انگشتان لرزانش گوشه ی لباسش را به چنگ کشید و وقتی بلند شد، سر ارسلان سمتش چرخید.
اسلحه اش توی کف دستش بود و همین تن دخترک را به لرز انداخت. نفس هایش یک در میان شد و همه ی قدرتش را یک جا جمع کرد تا سر پا بماند. یک امروز را باید با ضعف هایش میجنگید… چاره ایی نداشت. باید قدرت به خرج میداد تا روزگاری که میگریخت و برای همیشگی ناپدید میشد.
_آماده ایی دیگه؟
با گوش دادن صدای محکم او، یاسمین مجدداً موهای صاف و سرکشش را پشت گوشش فرستاد.
سر تکان داد و لب های خشکش بزور تکان خورد: آره…
ارسلان اسلحه اش را به کمربند شلوارش بند کرد. رو به فرهاد اشاره زد که زودتر بیرون برود! به ماهرخ چشم دوخت و او منظورش را درک کرد که بهسرعت عقب کشید و داخل آشپزخانه چپید.
چشمان نم دار دخترک اما، مدام بین قامت او و در ورودی میچرخید…
_یاسمین؟
جسم دخترک مثل ستونی در حال فرو ریختن بود.ارسلان مقابلش ایستاد و سرش را خم کرد.
_ممکنه احمد بخواد با یه سری تهدید بی پایه و اساس حالت و بهم بریزه. حواست باشه که…
_چیه میترسی وا بدم؟
صوتیش میلرزید اما رنگ جرات توی دیدههایش، قلب مرد مقابلش را قرص کرد. تبسم کجش در آن لحظه برای دخترک مبهم ترین منحنی جهان بود!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن