_میگم میشه بریم کنار دریا پاهامونو بذاریم تو
آب؟
ابروهای ارسلان بالا راهی شد: کی چی بشه؟
_واقعا نمتوجه شدی تا حالا؟ تعجب داره؟
_چه دلیلی داره بریم پاهامونو بذاریم تو اب؟ همه
میرن شنا میکنن دیگه… الانم که فصل شنا کردن
نیست. آب یخ!
یاسمین پوفی کشید و کنارش قرار گرفت: چقدر بی
ذوقی تو…
_حالا بذار یک ساعت از رسیدنمون بگذره بعد
شروع کن از رویاهات بگو!
یاسمین چپ چپ نگاهش کرد که او گونه اش را
میان انگشتانش گراهی شد و بعد روی تخت دراز
کشید…
_واقعا خسته ام.
_پیرمرد بی احساس!
ارسلان با تعجب سرش را کشیده کرد: پیرمرد؟! با
منی؟
_اره دیگه. وقتی هیچ ذوق و احساسی به طبیعت
و جهان نداری میشی یه پیرمرد…
ارسلان تبسم زد و سرش را روی بالشت انداخت:
پس حتما یه پیرمردی ام که زنش قراره مراقبش
باشه.
یاسمین روی بازویش کوبید: سطح توقعاتت و بیار
پایین ارسلان خان!
_اتفاقا این مدت پرستاری کردنت ازم انتظارم و
بیشتر کرده خانم کوچولو. دیگه هر وقت دیده
بچرخونم باید ببینمت!
یاسمین لب برچید و تبسمش را خورد. قد بلند که شد
ارسلان سریع دستش را گحرکت کرد: کجا؟
_میخوام لباسامو عوض کنم.
_خب عوض کن ولی بعدش بیا اینجا بخواب که…
یاسمین دستش را پس کشید: پررو نباش پیرمرد بد
اخلاق. من میخوام برم پایین تو حیاط بچرخم..
#پارت_621
_یاسمین؟
دخترک شالش را روی زمین انداخت و مشغول
باز کردن دکمه های مانتویش شد.
_برات آب پرتقال بگیرم که با قرصات بخوری؟
راستی عصات کجاست؟
ارسلان تیز نگاهش کرد: پایین شاید خطرناک
باشه یاسمین. یکم استراحت کن بعد باهم میریم لب
دریا!
_مگه بابابزرگا هم میرن لب دریا؟
_یاسمین؟
آوای کشیده و بی انعطافش باعث شد دخترک دست
و پایش را جمع کند.
_باشه بابا عصبی نشو… شوخی کردم.
ارسلان به کنار خودش اشاره کرد: بیا…
یاسمین لباس های راحتی اش را پوشید و بی
حوصله کنارش دراز کشید: خب خوابم نمیاد
ارسلان.
ارسلان چرخید روی پهلو و زل زد به نگاهان
بهانه گیر او… خاموشی کرد و حسرت ها دوباره
توی دلش قد کشیدند. سکوت کرد و دخترک کلافه
تر شد…
_میشه نخوابیم ارسلان؟
ارسلان تبسم زد. نوچی کرد و کف دست دور کمر او
انداخت… چقدر قلبش هوس تن به اب زدن داشت!
نه میان دریا… میان تصاحب کردن تن و روح
دختری که نفهمید کی خانه ی ویرانه ی دلش را
آباد کرد.
یاسمین خجالت زده از نگاه خیره اش نگاه بست
که ارسلان بی قرار تر از همواره خودش را جلو
کشید و گونه ی نرمش را بوسید.
یاسمین با خجالت لبش را زیر دندانش کشید ولی
نتوانست پلک باز کند! تبسم ارسلان میان هجوم
گرما به تنش رنگ گحرکت کرد…
_نه به شیطنت کردنت نه به اینطور خجالت
کشیدنت!
یاسمین با همان چشم های بسته ریز خندید: تو هم نه به
بداخلاق بودنت نه به این احساساتی شدنت…
ارسلان بینی اش را کشید: حالا چرا نگاهاتو باز
نمیکنی؟
یاسمین لب هایش را جمع کرد: میترسم زل بزنی
تو نگاهام و بعد کار دستم بدی. الانم که یه پیرمرد
بداخلاق خسته ای…
نفس ارسلان حبس شد. تارو پودش داشت از هم
میپاشید! آشوب بود ولی مقاومت کرد… عجله برای
تسلیم کردن این دختر یعنی باخت کامل!
_من بیشتر یه پیرمرد بداخلاق گرسنه ام که
منتظرم صبرم تموم بشه و کف دست و پات و بپیچم
بهم…
دیده های گرد دخترک با مکث و حیرت باز شد و
جیغ قد بلندی کشید. ارسلان ریز خندید و آغوشش را تنگ
تر کرد! تمام زیستن همین بود! همین نقطه و همین
لحظه و همین حال… همین دختر با عاشقی سفید
رنگش که تمام روزگار های سیاه گذشته را میسوزاند
و خاکستر میکرد!
#پارت_622
هنوز توی آغوش سفت ارسلان گیر بود که از
شدت گرسنگی دیدههایش را ساکت باز کرد… معده
اش دوباره به جوش و خروش افتاد! خواست پتو
را کنار بزند که سر ارسلان توی گودی گردنش
فرو رفت…
صوتیش خواب آلودش خش داشت: قد بلند شدی،
نشدیا…
یاسمین سرش را کج کرد تا از شر نفس های داغ
او روی پوست حساس گردنش در امان باشد.
_میری کنار ارسلان؟
_امکان نداره!
یاسمین تکانی به خودش داد که آغوش او سف تر
شد! پوفی کشید و در همان وضعیت به پهلو
چرخید و نگاهش کرد… پلک های او بسته بود!
_میخوام برم یه چیزی بخورم. گرسنمه!
ارسلان سرش را جلوتر کشید: منم گرسنمه!
_خب پس پاشو دیگه. دو ساعته خوابیدیم… بسه!
پلک های او که باز شد، یاسمین نفسش را روی
صورتش فوت کرد: پاشو پیرمرد بداخلاق!
رگه های طنز توی دیدههای خمار ارسلان و لب
های خندانش، حرص یاسمین را درآورد.
_اذیت نکن دیگه ارسلان! میخوام یه زنگ به
ماهرخ بزنم بگم رسیدیم.
_اونو که تا الان خبر دارن… بهونه بعدیت چیه؟
_از خوابیدن زیاد بدم میاد.
ارسلان مکث نکرد: پس چرا تو عمارت مثل کوالا
همش زیر پتو بودی؟ بچه گیر آوردی؟
یاسمین لبش را زیر دندانش کشید: باشه حالا تنبل
بودنمو نزن تو سرم. قلبم میخاد برم دوش بگیرم
بعد برم لب…
_اتفاقا منم دلم حموم میخواد…
یاسمین با تعجب سرش را پس کشید: ارسلان
اومدیم شمال، حال و هوات عوض شده ها!
ارسلان تبسمی زد و آغوشش را باز کرد که
دخترک فرفره کشیده شد.
_قول دادی منو ببری لب دریا، یادت نره.
ارسلان خودش را روی تخت بالا کشید و پتو را
کنار زد. نگاه دخترک بی اختیار سمت بازوهای
عضلانی اش کشیده شد.
_من الان فقط میتونم ببرمت زیر دوش. با دریا
زیاد موافق نیستم.
یاسمین بالشت را برداشت و سمتش پرت کرد که
صوتی خنده ی او بالا راهی شد.
_بسیار پررو شدی بخدا.
ابروهای ارسلان بالا حرکت کرد و پاهایش از تخت پایین
رسید که دخترک مثل فشنگ سمت در اتاق راهی شد.
#پارت_623
_تو برو دوش بگیر تا من یه غذای خوشمزه
درست کنم بخوریم.
_اول تحریکم میکنی بعد در میری؟
یاسمین سرش را کج کرد که موهایش یه سمت
پایین سرازیر شد و نگاه هایش با شیطنت روی
هیکل ارسلان چرخید.
_تو ظرفیت نداری ارسلان خان. وگرنه من که
کاری نمیکنم!
ارسلان نگاه ریز کرد و بعد یک ضرب تیشرتش
را درآورد. یاسمین با تعجب صاف توقف کرد و وقتی
او یک قدم جلو وارد شد، سریع از اتاق بیرون پرید.
صدای خنده ارسلان توی گوشش پیچید و تبسم
مثل آفتاب نو رسیده بهار روی صورتش پهن شد.
_پسره ی جلب پررو…
اول تحریکم میکنی بعد در میری؟
یاسمین سرش را کج کرد که موهایش یه سمت
پایین سرازیر شد و چشم هایش با شیطنت روی
هیکل ارسلان چرخید.
_تو ظرفیت نداری ارسلان خان. وگرنه من که
کاری نمیکنم!
ارسلان چشم ریز کرد و بعد یک ضرب تیشرتش
را درآورد. یاسمین با تعجب صاف توقف کرد و وقتی
او یک قدم جلو وارد شد، بهسرعت از اتاق بیرون پرید.
صدای خنده ارسلان توی گوشش پیچید و لبخند
مثل آفتاب نو رسیده بهار روی صورتش پهن شد.
_پسره ی جلب پررو…
لباسش را مرتب کرد و از پله ها پایین رفت. با
دیدن محمد که روی کاناپه قرار گرفته بود قدم هایش
متوقف شد! محمد با شنیدن صوتی پاهایش سر بلند
کرد و از جا برخاست!
_سلام.
یاسمین سری تکان داد و با احتیاط پایین حرکت کرد:
ارسلان بالاست میخوای آواش بزنم؟
_نه، فقط مراقب بودم و تمایل داشتم ببینم چیزی کم
دارین یا نه.
به آشپزخانه اشاره کرد: مواد غذایی خریدیم و
یخچال هم پره! اگر هم نتونستین غذا درست کنین
بگید که تند سفارش بدیم.
یاسمین تبسم کمرنگی زد: باشه ممنون.
محمد با مکث جلو حرکت کرد و موبایلش را بالا آورد.
تردید داشت و نگاهش مدام پی طبقه بالا بود!
انگار میمیل داشت از نبودن ارسلان مطمئن شود.
_اقا بیدارن یا هنوز…
_راهی شد حموم. اگه چیزی شده به من بگو!
محمد نفس عمیقی کشید و موبایلش را سمت او
گرفت.
_متین کارت داره یاسمین خانم. اضافه کرد میخواد یه
چیز مهم بهت بگه و اقا نباید بفهمه…
حرف زدن برایش سخت شد و ترس و ترمشاهده کرد و
عذاب وجدان چسبید بیخ گلویش!
_فقط من چون از هیچی خبر ندارم واقعا قلبم
نمیخواد این قضیه از اقا هم پنهون بمونه. متین که
میگه چیزی نیست اما شما خودت اقا رو در
جریان بذار!
یاسمین پلکی زد و با اضطراب موبایل را از او
گحرکت کرد: شما مضطرب نباش. من حواسم هست…
#پارت_624
محمد با دلواپسی ازش فاصله گرفت و تبسم
کمرنگی زد. شک توی دیدههایش دو دو میزد…
حال امروزگار دخترک میان جاده و پچ پچ های
پنهانی اش با متین و حالا این تلفن مشکوک،
چیزی نبود که به سادگی از کنارش رد شود.
یاسمین موبایل ساده ی مشکی را به گوشش
چسباند: متین؟
_این موبایل محمد کال ریکودر نداره خیالت
راحت.
نگاهش هنوز پی محمد بود و وقتی او به انتهای
سالن حرکت کرد نفسش را سخت بیرون فرستاد.
_نمیتونم راحت بزنم!
_حالت خوبه؟
درد دخترک بار دیگر زنده شد: نه واقعا… بهشدت
میترسم!
_من جای تو بودم از سایه امم میترسیدم.
یاسمین صندلی را عقب کشید و قرار گرفت: شروع
نکن تو رو خدا… امروز تو جاده یه لحظه حس
کردم افشین و مشاهده کردم.
متین مکث کرد: حست درست بوده، مطمئن باش
خود نامردش بود.
یاسمین دیده بست: متین؟!
_اون آدم از هیچی ترس نداره. افشین حتی از
ارسلان خان نمیترسه. اصلا چیزی برای از دست
دادن نداره!
_نترسون منو…
_میترسونم چون خودم مثل سگ از عاقبت این
پنهان کاریت میترسم.
یاسمین کف دست روی سرش گذاشت: بسه متین!
_بس نیست. همین الان پاشو برو به آقا بگو افشین
و تو راه دیدی… لازم نیست همه ی حیاتت و
یهو تعریف کنی. کم کم بگو ولی بگو و خلاص
کن خودتو!
محمد با قدم هایی آرام بهش نزدیک شد. یاسمین
بهسرعت گلویش را صاف کرد…
_کاری نداری متین؟
_افشین تا پشت پنجره ی اتاقتونم میاد. همین الان
برو به اقا بگو…
یاسمین با نفسی حبس شده خداحافظی کرد و تماس
را پایان داد. محمد پشت کانتر از حرکت ایستاده و نگاهش
میکرد…
دخترک موبایل را سمتش گراهی شد: ممنونم!
محمد هیچ انعطافی نداشت: ایشالا که خیره.
یاسمین لب گزید و عقب راهی شد. از چشم دوختن به
دیده های بقیه هراس داشت. داشت جان میکند تا
خوب بماند توی این سفر. ارسلان برایش همه چیز
شده بود توی این جهانی هیچی ندار!
#پارت_625
_من میخوام یه چیزی درست کنم.
محمد بی تفاوت سر تکان داد. کوچکترین شامگاهاهتی
با متین نداشت. کوچکترین مهر و محبتی توی
نگاهش نبود! سخت بود و بی انعطاف!
_برای امروزگار خاله ماهرخ غذا داده بود گذاشتم تو
یخچال. اگه دوست داشتید گرمش کنید.
به نقطه ای اشاره کرد و حواس دخترک جمع شد:
اونم ماکروفر.
یاسمین بی حوصله پلک هایش را برهم کوبید:
ممنون.
_همین بیرون در از حرکت ایستادم، کمکی میل داشتید
درخدمتم! فقط…
قلب یاسمین توی دهانش میزد. منتظر نگاهش کرد
که او با لبخند مصلحتی گفت: به اقا میگید متین
زنگ زد دیگه؟
یاسمین ابرو درهم کشید: میخوای خودت بگی تا
خیالت راحت شه؟
محمد جا خورد. انتظار این برخورد را نداشت!
یاسمین شانه ای بالا انداخت: خودت بهش بگو اقا
محمد. شما ارسلان نیستی که من ازت بپرسم و تو
هم اجازه داشته باشی اینجوری بازمیل داشتم کنی.
_بخدا من اصلا…
یاسمین حرفش را قطع کرد: از چشمات معلومه
بهم اعتماد نداری. بچه که نیستم! خودت به ارسلان
بگی بهتره… حداقل خیالت راحته!
_من مضطرب شمام وگرنه بخدا منظوری نداشتم.
بحث هم اعتماد و این چیزا نیست، بحث اقاست که
اصلا خوشش نمیاد چیزی ازش مخفی بمونه! تو
این مورد بین من که زیر کف دستشم و شما که زنشی
هیچ تفاوتی قائل نمیشه.
دل یاسمین توی دهانش آمد. صوتی تپش هایش
انقدر کشیده بود که راحت به گوش خودش میرسید…
محمد با شرمندگی سرش را پایین انداخت: ببخشید
خانم. کاری داشتید صوتم کنید!
یاسمین تبسم مسخره ای زد. اضافه کرد خواهش میکنم و
بعد خودش را با وسایل توی آشپزخونه سرگرم
کرد. مضطرب بود و قلبش میخواست با ارسلان
حرف بزند. قلبهره امان قلب بی پدر و مادرش را
بریده بود… حرف میزد و تهش خلاص میشد!
آوای بسته شدن در را که متوجه شد نفس عمیقی کشید.
قابلمه را از یخچال بیرون آورد و با مشاهده کردن
محتویاتش ناخودآگاه تبسم زد. ماهرخ فکر همه
جایش را کرده بود.
#پارت_626
میز ناهار را با دقت خاصی چید و خواست از
آشپزخانه بیرون برود که با صدای تقی قدم هایش
متوقف شد. با تعجب سر چرخاند و نگاهش به تاب
خوردن پرده و پنجره ی باز ماند… انگار تازه باز
شده بود! ملایم جلو حرکت کرد و پرده را کامل کنار زد
که با مشاهده کردن حیاط خلوت پشت ساختمان ناخودآگاه
تبسم زد!
بیشتر شامگاهیه یک باغچه کوچک با گل های
رنگارنگ بود که زیر دیواری کوتاه تعبیه شده
بود! پنجره را کامل باز کرد و کمی رو به جلو خم
شد… انتهای دیوار کوتاه میرسید به حصاری
طویل که ویلا را از ویلاهای همجوار جدا میکرد.
باد سردی که میوزید لرز به جانش انداخت. با
تبسم کمرنگی تمایل داشت پنجره را ببندد که یک
لحظه تمام تنش یخ زد… چند بار پلک زد و با
دیدن سایه ای که روی دیوار حرکت میکرد،
زبانش لال شد.
دلش از تپش از حرکت ایستاد. مثل مجسمه همانجایی که
بود متوقف شد و دیگر نتوانست حرکت کند.
باد سردی که میوزید هم دامن زده بود به فلج
شدنش!
حرکت سایه یک لحظه متوقف شد و بعد کاغذ
کوچکی درست زیر پنجره افتاد.
یاسمین هنگ کرد… گیج و منگ سرش را
چرخاند تا دوباره حرکت سایه را دنبال کند. اما
انگار در عرض چند ثانیه محو شد! چشمانش را
توی حیاط چرخاند اما هیچ چیز نبود! فقط آن کاغذ
کوچک میان سبزه ها تکان میخورد…
با نفسی حبس شده پنجره را بست و پرده را کشید.
داشت دیوانه میشد… ته این قصه یا میمرد یا روانه
اش میکردند به بیمارستان روانی!
روی صندلی نشست و لیوانی اب برای خودش
ریخت: خدا لعنتت کنه افشین. خدا لعنتت کنه!
پس امروز میان جاده توهم نزده بود. خود نامردش
تا اینجا هم تعقیبش کرده و قرار نبود راحتش
بگذارد.
آب را یک نفس سر کشید و بروز از جا کشیده شد.
دلش سخت میزد… این خاموشی داشت ریشه اش
را میسوزاند. داشت منزل خرابش میکرد!
_یاسمین، میری بالا و همین امروزگار همه چی و
تعریف میکنی. همه چی و…
هممدت با قدم برداشتن سمت پله ها با خودش
نجوا میکرد.
_ته تهش مرگ دیگه! اما به جاش خلاص میشی.
پله را آهسته و با طمأنینه بالا رفت و نفسش سخت
تر شد.
_ارسلان دیگه یه ذره هم شده بهت رحم میکنه،
مضطرب نباش. خب؟
#پارت_627
پشت در اتاق که رسید، مثل دیوانه ها سیلی توی
صورت خودش زد. استرس مثل موریانه وجودش
را میخورد…
زمزمه ی آخرش را خودش هم نمتوجه شد: هیچی نیست
بخدا!
نفس عمیقی کشید و دستگیره در را پایین آورد.
داخل که رفت آوای آب قطع شده و در حمام باز
بود.
_اومدی بیرون ارسلان؟
وقتی صدایی نگوش داد با تعجب جلو حرکت کرد: ارسلان؟
کجایی؟
برق خاموش حمام ابروهایش را در هم فرو برد و
میل داشت بچرخد که کمرش به بدن مرطوب او
چسبید.
_وایی دیوونه!
دست های ارسلان دور تنش پیچید و اجازه ی
چرخیدن را از او گرفت! سر که خم کرد یاسمین
مثل برق گحرکت کرده ها خودش را جمع کرد.
_نکن ارسلان، نکن… شروع نکن تو رو خدا!
ارسلان لبخند پررنگی زد و با شیطنت لب به
گوشش چسباند: کجا بودی؟
دخترک مور مورش شده لب گزید و نفسش هایش
تند شد: آشپزخونه بودم. ولم میکنی؟
ارسلان با خنده ی آرامی اینبار لاله گوشش را به
دندان کشید. یاسمین با جیغ خفیفی تمایل داشت از
کف دستش بگریزد که حصار کف دست های او محکم تر
شد…
_برو لباس بپوش ارسلان، دیر شدا.
_واسه لباس پوشیدن من دیر میشه؟
هممدت دست هایش از کمر او بالاتر رسید که
دخترک محکم مچش را گراهی شد: سرما میخوریا.
_تو دلواپس سرما خوردن من نباش.
بعد هم غیر منتظره لب به گودی گردن او چسباند
که دخترک لرزید! از درون مثل کوره ی آتش بود
اما پوست تنش در حال یخ زدن.
_ارسلااان؟ بخدا غذا یخ میکنه ها…
ارسلان کف دست های دخترک را زیر دست های
خودش کشید و به لب هایش فرصت مانور داد.
_به درک بذار یخ کنه!
بهجای تنش، دل یاسمین توی مشتش بود. انقدر
تند میزد که نزدیک بود از سینه اش بیرون بپرد!
سر آخر چنگ زد به آخرین ریسمانی که برایش
مانده بود.
_من میخوام یه چیزی بهت بگم!
#پارت_628
ارسلان مکث کرد. لبش که از گردن او جدا شد،
یاسمین نفسش را بیرون فرستاد. اندیشید او قصد
رها کردنش را دارد که سرش را بالا گرفت و
نگاهش کرد…
_من…
_ولی من الان نمیخوام چیزی بشنوم.
نگاه هایش برقی داشت که دخترک بی اراده
ترسید. لب هایش بهم چسبید و وقتی ارسلان سرش
را پایین آورد ناخودآگاه چشم بست. نفس های
سریعش امان سینه اش را برده بود که لب های
ارسلان چسبید روی پیشانی اش… یاسمین شوکه
پلک باز کرد و با مشاهده کردن لبخند مفرح او از خجالت
سرخ شد…
_دوست داریا!
یاسمین چشم گرد کرد و عصبی ازش جدا شد که
با مشاهده کردن وضعیت او جیغ کشیدهی کشید. تنها پوشش
حوله ی سفید رنگ دور کمرش بود.
_ارسلان؟
ارسلان با ابروهایی بالا حرکت کرده سر تکان داد: از
متوجه شدن شوهرت خجالت میکشی؟
_یه چیزی بپوش این چه وضعیه خب؟
_شما چه مقلبی میپسندی؟
دهان یاسمین از پررویی او باز ماند. زبانش به
گفتن چیزی نمیچرخید… وارد شد بی حرف از کنارش
رد شود که او مانعش شد.
_تا کی میخوای ازم فرار کنی یاسمین؟
_فرار؟ چی میگی ارسلان؟ من خجالت میکشم
نگاهت کنم…
ارسلان اخم کرد و چانه ی او را میان انگشتانش
گحرکت کرد تا مانع فرار نگاهش شود.
_تا کی میخوای خجالت بکشی؟
یاسمین با تعجب بهش خیره مانده بود: این چه
سوالیه؟ مگه کف دست منه؟
_اره دیگه داری اون روم و بالا میاری.
یاسمین عصبی پلک هایش را باز و بسته کرد و
مچ دستش را گحرکت کرد…
_چونمو ول کن. درد گرفت.
ارسلان افتاده بود روی دنده لج و لجبازی: ول
نمیکنم. همش ولت کردم که الانم بعد این همه مدت
با متوجه شدنم تا بناگوش سرخ میشی.
_خب تقصیر من چیه؟
_تقصیر تو نیست، تقصیر منه که هی ملاحظه ات
و میکنم و میذارم از کف دستم در بری.
نگاه یاسمین ماند روی مردمک های عصبی او و
شرم تمام وجودش را پر کرد. نفس سختی کشید و
قدمی عقب رفت. کف دست ارسلان پایین افتاد ولی
کوتاه نیامد.
#پارت_629
یاسمین با درد نفس میکشید: اینطور نیست.
ارسلان افسار پاره کرد و یکهو داد زد: هست…
از اون شب لعنتی تا الان همش ازم فرار میکنی.
میفهمم دیگه احمق که نیستم.
یاسمین محکم لبش را گاز گحرکت کرد. واقعا هم از
تکرار آن شامگاه و پس زده شدن میوحشت کرد. به حد
کافی حس مزخرف سرخورده شدن را تجربه کرده
بود! تکرارش برای نابودی اش کافی بود…
_ارسلان؟ میشه الان دعوا نکنیم؟
چشمهای قلبگیر ارسلان جمع شد. یک غلطی کرده
بود و تا الان داشت تاوان پس میداد!
_بریم پایین غذا بخوریم بعد حالا ببینیم چی پیش
میاد. الان وقت…
_مثل همواره راحت فرصت فرار کردن پیدا
میکنی!
یاسمین کلافه نفسش را فوت کرد: منم الان کلی
حرف دارم ولی میخوام ساکت بمونم که این
موضوع همینجا تموم شه. الان…
ارسلان ابرو درهم کشید و میان حرفش سمت کمد
رفت. یک کف دست لباس برداشت و وقتی حوله اش
را باز کرد، یاسمین سریع به دیوار نگاه کرد.
آوای پوزخند او را گوش داد. قلبش درد آمد ولی به
روی خودش نیاورد.
آب دهانش را قورت داد و سعی کرد تبسم بزند!
_من پایین منتظرتم که بیای غذا بخوریم.
ارسلان تیشرتش را پوشید: منتظر نباش.
یاسمین پوفی کشید: ارسلان؟
_من با کسی که ازم خجالت میکشه غذا نمیخورم.
_ارسلان؟!
وقتی او در جوابش بیان کرد زهرمار دخترک چنان
عصبی شد که مثل دیوانه ها هجوم برد سمتش و
تمایل داشت مشت محکمی توی سینه اش بکوبد که او
دستش را روی هوا گحرکت کرد و طلبکارانه زل زد
توی چشمهای وحشی اش…
_چیه بهت بر خورد؟
یاسمین حرف دلش را زد: تو واقعا اندیشیدی من
میذارم این مسافرت و بهم زهرمار کنی؟
صورت ارسلان باز شد. یاسمین دستش را پس
کشید…
_اومدم دو روز خوش بگذرونم و دغدغه نداشته
باشم. وقت و حوصله ی دعوا باهات ندارم
ارسلان. میفهمی؟
ارسلان سر توی صورتش برد: پس با قلبم جاده بیا!
یاسمین جا خورد. ارسلان انگشت اشاره اش را
روی لب های باز او زد و با نگاهش تا عمق
نگاههایش را خواند.
_من دیگه طاقت ندارم، باهام تا جایی که عاشقمی
مسیر بیا…
بچه ها خواهش میکنم تلگرام اصلی نصب کنید.
بسیارا محدودیت فوروارد چنل وی ای پیشونو
بخاطر جلوگیری از کپی فعال کردن ولی من
بخاطر اینکه خیلیا تل اصلی نداشتن اینکارو
نکردم.
ولی یه مدت دیگه فعالش میکنم پس خواهش میکنم
تلگرام اصلی نصب کنید تا به مشکل نخورید.
#پارت_630
_نمیشه منم ببری؟
ارسلان دکمه های پیمسیرنش را بست و مقابل آینه
ایستاد. دستی به موهایش کشید و با شانه مرتبشان
کرد…
_نه حوصله ات سر میره.
_نمیره… من اومدم اینجا که تو خونه باشم
ارسلان؟ بمونم به چهار دیوار اتاق خیره بشم؟
_نه!
یاسمین کلافه جلو رفت: پس دقیقا چیکار کنم؟
ارسلان کتش را برداشت: به محمد بیان کردم ببرت لب
ساحل. یک ساعت بمونی بعد برگردی همینجا تا
من برسم.
_دستت درد نکنه. بعدشم مجدداً من و تو بشیم
سگ و گربه و پاچه گیری و این حرفا.
ارسلان خنده اش گحرکت کرد: مشکلت چیه دقیقا؟
_من میخوام هممسیر تو باشم و بریم باهم بچرخیم.
جنگلی ، دریایی… مثلا اومدیم شمال.
ابروهای ارسلان بالا راهی شد: چه عاشقانه و رویایی!
لحن پر از تمسخرش دل ارسلان را به درد آورد.
سکوت کرد و برق چشمهایش خاموش شد… عقب
حرکت کرد تا او راحت رد شود.
_بسلامت!
ارسلان با تعجب نگاهش کرد: دوباره قهر کردی؟
_نه بابا قهر چرا؟ میخوای بری خب برو… دیرت
نشه!
ارسلان نفس عمیقی کشید: من میخوام برم سر
ساختمون، تو رو ببرم که اسیر بشی؟ یکم فکر
کن.
_میدونم منم چیزی ناظهار کردم.
_وقتی اینجوری حرف میزنی و جواب سر بالا
میدی میفهمم چته… نیاز نیست ادای آدمای بی
تفاوت و دربیاری!
یاسمین لبخند کمرنگی زد و شانه بالا انداخت: نه
من خوبم. یکم لوس بازی درآوردم که واقعا تو این
شرایط بی جهت بود… تو برو به کار و زیستنت
برس!
ارسلان کلافه پلک هایش را باز و بسته کرد:
یاسمین؟
_برم ببینم میتونم از هنر نداشته ام استفاده کنم و
شام بپزم.
بعد هم لبخند زد و از اتاق بیرون راهی شد. ارسلان
بلافاصله دنبالش قدم برداشت…
_نمیری لب دریا؟
_اگه حوصله ام سر راهی شد به محمد میگم منو ببره!
ارسلان قلبواپس به نمیرخش نگاه کرد. کدر بود و
دیدههای جذابیش دیگر نمیدرخشید
#پارت_631
_باشه فقط اگه یهو بارون گراهی شد زود برگرد تو
ویلا. اینجا هوا سرده اصلا هم برنامه نداره…
یاسمین داخل آشپزخونه رفت و باشه ای گفت که
ارسلان پشت کانتر به تماشای قد و قامتش ایستاد.
_لباس گرم بپوش یاسمین. آب دریا بهشدت سرده،
دیوونه نشی پات و بذاری تو آب… سرما
میخوری.
یاسمین لبخند مصنوعی زد: باشه دیگه برو…
_اگرم چیز مشکوکی مشاهده کردی یا حس کردی یا حتی
توهم زدی، میچسبی به محمد و ازش دور نمیشی
تا من برگردم. بعدشم…
یاسمین بی حوصله میان حرفش پرید: میخوای از
خونه بیرون نرم تا خودت بیای؟ خیالت راحت تر
نیست؟
ارسلان ساکت شد. چهره ی عصبی و کلافه
دخترک باعث شد زبان ببندد که قدمی عقب حرکت کرد
و کتش را پوشید.
_دلواپستم… دیگه خودت هر جور میلته راهی شدار کن.
یاسمین لب هایش را کج کرد و بی حرف سمت
یخچال رفت. قلبش نمیتمایل داشت حرف دیگری
بزنند. همین که او کوچکترین درکی روی حال و
روزگارش نذاشت یعنی بن بست برنامه هایش برای
این سفر!
ارسلان خداحافظی کرد اما دخترک حتی سر
نچرخاند تا جوابش را بدهد. دلش درد میکرد…
کل امروز با جنگ و دعوا شروع شده بود و باید
دعا میکرد عاقبتش بخیر شود.
محمد که داخل وارد شد افکارش را عقب زد و سعی
کرد تبسم بزند. گرچه دل خوشی از او هم
نداشت…
_چیزی نیاز ندارین؟!
_الان نه ولی شاید بعضی چیزا کم بیاد بهتون
میگم حتما.
محمد سر تکان داد. همان لحظه موبایلش زنگ
خورد و متوجه شدن نام ماهرخ اخم هایش را باز کرد!
_خاله ماهرخ زنگ زده بود با شما کار داره…
اعصاب ضعیف یاسمین اینبار به او هم رحم نکرد
که با خنده متلکی سمتش پرت کرد؛
_پس اگه شما اجازه بدین و صلاح ببینین باهاش
حرف بزنم.
صورت محمد از شدت تعجب باز شد. بهسرعت
موبایلش را روی کانتر گذاشت: این چه حرفیه
یاسمین خانم!
یاسمین تک خنده ای زد و موبایل را برداشت.
آوای ماهرخ که توی گوشش پیچید انگار ساکتش
به دلش سرریز شد…
بچه ها خواهش میکنم تلگرام اصلی نصب کنید.
بهشدتا محدودیت فوروارد چنل وی ای پیشونو
بخاطر جلوگیری از کپی فعال کردن ولی من
بخاطر اینکه بهشدتا تل اصلی نداشتن اینکارو
نکردم.
اما یه مدت دیگه فعالش میکنم پس خواهش میکنم
تلگرام اصلی نصب کنید تا به مشکل نخورید.
#پارت_632
_ماهی؟
آوای ماهرخ پر بود از ملایمشی مادرانه: خوبی
دختر؟ همش منتظر بودم زنگ بزنی بهم…
_به ارسلان اضافه کردم ولی گفت نیاز نیست شما
خودتون خبر دارین.
_بخدا قلبم هزار مسیر حرکت کرد. متین هم که از صبح
نیست، نگاهم به در خشک شد.
_ما خوبیم. آسو خوبه؟ کجاست راستی؟
ماهرخ مکث کرد: از صبح با این پسره رفتن
بیرون هنوز برنگشتن.
یاسمین اخم کرد: چیزی شده؟
ماهرخ نفس عمیقی کشید: نمیدونم مادر ولش کن.
اونجا خوبه؟ خوش میگذره؟
یاسمین لب برچید. بی صدا پوزخندی زد و موبایل
را توی کف دستش جا به جا کرد…
_اره خوبه!
_پیشته؟ بد موقع زنگ زدم؟
_نه ماهی راهی شد بیرون. من تنهام…
ماهرخ متوجه صوتی پکرش شده بود. سعی داشت
زیر زبانش را بیرون بکشد ولی دخترک نم پس
نمیداد. تمام تلاشش را میکرد تا صوتیش عادی
باشد.
_دلواپس اون دو نفر نباش. حتما پیزیرادن راهی شدن
نامزد بازی.
_نه بابا… متین بهشدت عصبی و آزرده بود. با
اون دختر بیچاره هم رفتار درستی نداشت…
یاسمین کم کم داشت دلواپس میشد. ولی نمیل داشت قلب
زن را خالی کند.
_من بهش زنگ میزنم ماهرخ. تو نگران نباش!
هر چی هم شد بهت خبر میدم!
_نمیخواد یاسمین. دو روزگار حرکت کردی حال و هوات
عوض شه دیگه فکر اینجارو نکن!
یاسمین تبسم تلخی زد: به ارسلان میگم گوششو
بپیچراکهه.
_با اقا دعوا نکنیا یاسمین.
_چه بدبختی دارما… محض رضای خدا یه بار
طرف من باش ماهرخ. در هر شرایطی آقا از
دهنت نمیفته؟
زن خندید: آقاعه دیگه… تو هم اتیش نسوزون!
بذار بهت خوش بگذره…
یاسمین لب گزید. باشه ای گفت و با دیدن محمد که
سمتش می رسید با او خداحافظی کرد. موبایل را
سمت او گراهی شد و همزمان با تبسم کمرنگی گفت؛
_میشه شماره ی متین و بگیری؟
#پارت_633
محمد تعجب کرد: شما کارش داری؟
_خاله ماهرخ نگرانشه. میگه از صبح نیومده
خونه!
_حتما اقا بهش کاری سپرده… متین که بچه و بی
فکر نیست. برمیگرده دیگه.
_نه اخه میگه آسو هم همجادهشه. حالا شما بهش
زنگ میزنی ببینی کجاست؟
محمد ابرو درهم کشید و خودش هم مضطرب شد.
شماره ی متین را گحرکت کرد و نگاهش به دیدههای بی
تاب یاسمین ماند!
_چیزی بینشونه؟
دخترک با تعجب نگاهش کرد: بین کیا؟
_آسو و متین!
یاسمین لب هایش را بهم فشرد: نمیدونم. متین انقدر
جزو اصحاب پاک محسوب میشه که بعید میدونم
به دختره چیزی بگه.
محمد خنده اش گرفت. صوتی بوق ازاد توی
گوشش بود و کم کم داشت از جواب دادن او ناامید
میشد.
یاسمین نفس عمیقی کشید و روی صنقلبی قرار گرفت…
میترسید این حال متین بی ارتباط با افشین نباشد.
قلبش نمیخواست او را درگیر حیات منحوسش
کند!
قبل از اینکه محمد تماس را قطع کند آوای بی
حال متین پیچید توی گوشش و او از جا پرید!
_کجایی مرتیکه؟ چرا جواب نمیدی؟
حواس یاسمین جمع شد. قد بلند شد و نزدیک او
توقف کرد…
_یکم گیرم تو خیابون. کاری داری؟
محمد عصبی شد: پرسیدم کجایی؟ این موقع چرا
تو عمارت نیستی؟
صدای نفس درمانده ی او را شنید: تصادف کردم
گیر افتادم.
قلب محمد ریخت: چی؟
یاسمین تند کف دستش را تکان داد: چیشده؟
_خوبی متین؟ آسیب که ندیدی. چیشده آخه پسر؟
آوای متین از ته چاه بیرون رسید: هممسیر آسو
اومدیم بیرون تصادف کردیم بعدشم دیگه گیر
افتادم.
محمد نچی کرد و یاسمین بی قرار موبایلش را از
دستش گحرکت کرد.
_متین؟ حالت خوبه؟ کجایی تو؟
_یاسمین؟
_زهرمار. قلبم اومد تو دهنم بخدا… حالت خوبه؟!
متین نفسش را بزور رها کرد: اره مضطرب نباش.
_دیوونه ی روانی. مادرت مضطربته… کجا پاشدی
راهی شدی؟
متین مکث کرد و بعد ارام گفت: من بعدا باهات
حرف میزنم یاسمین. فعلا زنگ بزن مولین بگو که
اتفاق خاصی نیفتاده…
#پارت_634
گوشی توی کف دستش شل شد و قبل از اینکه بیفتد
محمد تند میان زمین و هوا گحرکت کردش… یاسمین
هنوز شوکه بود که همانجا روی صنقلبی ولو شد!
_وای… من الان به ماهرخ چی بگم؟
محمد چنگ توی موهایش انداخت: به شما چیزی
نبیان کرد؟
_نه فقط میگه تصادف کردیم اما… مشخصه
داستان یه چیز دیگه ست آقا محمد!
محمد ابرو جمع کرد که یاسمین با استرس ادامه
داد؛
_لحن و صداش عادی نبود. عصبی بود. داشت
بزور خودشو کنترل میکرد! شما متوجه نشدی؟
محمد نگران پلک زد: چرا متوجه شدم.
_کی بخاطر یه تصادف اینجوری مضطرب میشه؟
اونم متین که انقدر اروم و با حوصله ست… اصلا
چرا آسو باید همجادهش باشه؟
_اگه چیز مهمی باشه متین حتما بهم میگه.
یاسمین پوزخند زد و محمد، خودش هم جمله ی
خودش را باور نکرد. حق با دخترک بود! متین،
متین سابق نبود…
_اما من باید ماجرای تصادف و به ارسلان خان
بگم.
یاسمین کلافه دستش را در هوا تکان داد: تو هم تا
هر چی میشه همینو بلدی. به ارسلان خان بگم…
به ارسلان خان نگم. به ارسلان خان اضافه کردی؟
ارسلان خان بیان کرده فلان و… ولمون کن بابا.
محمد همینطور با دهان باز داشت نگاهش میکرد
که یاسمین از روی صندلی پایین پرید و مستأصل
میان آشپزخانه ایستاد. یادش حرکت کرد قرار بود چه
کار کند و چه بپزد… انگار مغزش بلکل تعطیل
شده بود.
محمد هنوز از حرکت ایستاده بود و نگاهش میکرد که
یاسمین سمتش چرخید؛
_بله اقا محمد؟ منتظری حرکات منم به ارسلان
خان گزارش کنی؟
محمد نزدیک بود شاخ درآورد: نه… یعنی چی این
حرفا خانم؟
_پس چرا هنوز اینجا وتوقف کردی؟
محمد خجالت زده عقب راهی شد: ببخشید! اضافه کردم شاید
بخواین برین لب دریا؟ آخه اقا اظهار کرد…
_اقا قلبش خوشه. من که قلبم خوش نیست مثل این
شکست عشقی خورده ها برم تک و تنها لب دریا
بشینم.
محمد محکم لبش را به دندان گراهی شد و رو چرخاند.
داشت از خنده منفجر میشد…
_نگاه!
#پارت_635
لحن خندانش حرص یاسمین را درآورد: خوش
بخندی.
محمد از خجالت سرخ شد با این حال اضافه کرد: کاری
داشتید در خدمتم.
یاسمین لب هایش را کج کرد و ادایش را درآورد.
_پسره ی نچسب اعصاب خرد کن!
بعد ماهیتابه را برداشت و بی هدف دور خودش
چرخید. انقدر فکرش درگیر شده بود که حوصله
ی هیو کاری را نداشت.
_خب تو که هیچی بلد نیستی، غلط میکنی بخوای
کف دست به آشپزی بزنی!
ماهیتابه را سر جایش گذاشت و سمت پنجره حرکت کرد.
فکر آن نامه هنوز توی ذهنش بود… پرده را کنار
زد و نگاهش افتاد به کاغذ کوچک میان بوته ها!
باید بهانه ای پیدا میکرد تا به آن سمت باغ برود و
کاغذ را بردارد. نباید دست کسی به ان کاغذ
میرسید. هدف افشین معلوم بود! جز آزار روحی و
روانی هیچ قصد دیگری نداشت…
هنوز داشت به نامه نگاه میکرد که حس کرد
صوتی عجیبی آسمان را تکان داد… سرش را قد بلند
کرد و با مشاهده کردن باران نم نم یکهو دلش ریخت.
_وای… خاک تو سرم.
دوباره دیدهش به نامه افتاد و بی هوا پرده را
انداخت و دوید سمت در… محمد با مشاهده کردنش زودتر
در را باز کرد.
_چیشده خانم؟
یاسمین هنگ کرد: من من…
مثل دیوانه از خانه بیرون پرید که محمد مانعش
شد: کجا؟
_من… من باید برم پشت باغ.
_چی؟
یاسمین نفس عمیقی کشید: ببین اقا محمد گردنبندم
افتاد تو حیاطی که پشت پنجره آشپزخونه ست.
یعنی یه خاکی تو سرم ریختم که افتاد. الان بارون
زده میترسم گم شه…
محمد دیده ریز کرد: میشه بپرسم چجوری افتاد؟
_میشه اصول دین نپرسی؟ من پنجره رو باز کردم
خم شدم اطراف و مشاهده کرد بزنم گردنبندم افتاد.
_خب من خودم میارم براتون.
یاسمین سر بالا انداخت: نمیخوام. خودم باید
برم…
_نمیشه آخه اقا…
یاسمین آمپر چسباند: مگه میخوام چه غلطی کنم
مرد حسابی؟ چه ربطی به آقا داره؟ الان اقا میاد
گردنبند من و پیدا کنه؟
#پارت_636
صورت محمد باز شد. با درماندگی به اطرافش
نگاهی انداخت که یاسمین دوباره صدایش را بالا
برد؛
_مگه خود ارسلان ناظهار کرده میتونم برم لب ساحل؟
مگه خودش اجازه نداده؟ حالا همین پشت باغ شده
منطقه ممنوعه؟
محمد نفس عمیقی کشید و تمام تلاشش را تا با
آهستهش حرف بزند؛
_ببین یاسمین خانم؟ من…
یاسمین کلافه کف دستش را در هوا تکان داد: منو بگو
دارم با تو حرف میزنم و باهات مشورت میکنم.
خودم میرم پیداش میکنم.
محمد اخم کرد و تا او خواست بیرون برود،
مقابلش توقف کرد؛
_من متین نیستم که برام قلدری کنی کوتاه بیام
خانم.
ابروهای یاسمین بالا رفت: بله؟
محمد بدون انعطاف سرش را تکان داد: گردنبندت
و میخوای خودم میرم برات میارمش.
یاسمین خندید: عیبی نداره منم از همون پنجره
میپرم پایین. میدونی اگه اتفاقی برام بیفته همه چی
پای توعه…
محمد با حیرت دیدههایش را جمع کرد. درماندگی
از سر و صورتش میبارید که دخترک شالش را
روی سرش مرتب کرد و او را عقب هل داد.
_حالام برو کنار…
محمد کلافه دنبالش جاده افتاد که استرس یاسمین
بیشتر شد. باید قبل از اینکه او متوجه چیزی میشد
کاغذ را برمیداشت.
نم نم باران روی گونه هایش نشست ولی به جای
حال خوب هر چه اضطراب و بدبختی بود ریخت
توی دلش…
محمد پشتش راه میحرکت کرد و مدام اطراف را میپایید.
یاسمین با خونسردی ظاهری ایستاد و نگاهش
کرد؛
_از کدوم ور باید بریم پشت باغ؟
_اگه بار دیگر داد و هوار نمیکنی مسیر و نشونت
بدم؟!
یاسمین محکم لب گزید و خنده اش را خورد. محمد
فقط سعی داشت خشمش را کنترل کند…
جلوتر از دخترک با احتیاط راه افتاد و هممدت
اظهار کرد؛
_اگه اتفاقی افتاد هول نکن و فقط کف دست منو بگیر.
یاسمین نچی کرد: نمیگیرم.
محمد سر چرخاند: میشه بپرسم چرا؟ آقا خودش…
_ارسلان مادرته که اسمش از دهنت نمیفته؟
_کلا با من مشکل داری نه؟
#پارت_637
یاسمین شانه بالا انداخت: آدم نچسبی هستی ازت
خوشم نمیاد. وگرنه چرت باید باهات مشکل داشته
باشم؟
صورت محمد جمع شد. پلک های زیر چشمش و
بی فروغی چشمانش باعث شد یاسمین یک لحظه
از حرفش پشیمان شود.
_چرا اونجوری نگاهم میکنی؟ دروغ میگم مگه؟
محمد پوزخند زد. به راه باریکی که سنگفرش شده
و دو طرفش گل کاری بود اشاره کرد.
_بفرما… مگه گردنبندت و نمیخوای؟
یاسمین لب گزید: چه نازک نارنجی. خوبه خودتم
میدونی چقدر با متین فرق داری.
محمد استغفاری اضافه کرد و جلوتر از او قدم برداشت.
یاسمین ریز ریز خندید… تمام هدفش پرت کردن
حواس او بود.
_راستی شما نمیدونی ارسلان کجا حرکت کرده؟
محمد نگاهش کرد: میدونم اما نمیتونم به شما
بگم.
یاسمین حرصش گراهی شد: حالا متوجه نچسب بودنت
شدی؟
محمد نفس عمیقی کشید و به باغچه اشاره کرد:
اونجا افتاده؟
نفس یاسمین گرفت. تبسم از لبش پر کشید و کاغذ
سفید میان بوته ها پیش نگاهش پررنگ شد.
صدایش بزور دروارد شد: اره… فکر کنم بین سبزه
هاست. خودم میرم که…
_اگه حیوونی چیزی ببین سبزه ها باشه
نمیترسی؟ مطمئنی از پسش برمیای؟
دل یاسمین داشت از دهانش بیرون میزد: حیوون؟
چه حیوونی مثلا؟!
محمد نیشخند زد: چمیدونم، مثلا ماری، قورباغه
ایی…
یاسمین عصبی شده بود: مگه مرض داری
میترسونیم؟
_نه اما اگه چیزیت بشه پای من بدبخته. باید به
شوهرت جواب پس بدم!
یاسمین چنان با حرص نفسش را بیرون فرستاد که
محمد بی اراده خنده اش گحرکت کرد.
_خودم میرم لازم نیست شما به خودت زحمت
بدی.
حقیقتا تصور اینکه آن تکه کاغذ کف دستش میفتاد از
دیدن مار و قورباغه و هزار جانور دیگر هم
وحشتناک تر بود.
محمد تبسم زد و یاسمین با احتیاط جلو حرکت کرد.
باران شدت گحرکت کرده و باغچه هر لحظه خیس تر
میشد…
فقط دعا دعا میکرد نوشته ی کاغذ از بین نرود و
قابل خواندن باشد!
#پارت_638
یک پایش را توی سبزه ها گذاشت و کمی خم شد.
کاغذ درست جلوی پایش بود و نگاه محمد به
حرکاتش…
یاسمین نفسش را سخت بیرون فرستاد و روی
زانویش جای گرفت. پشتش به محمد بود و وقتی آوای
پایش را متوجه شد با دستی لرزان کاغذ را برداشت و
زیر آستینش فرستاد…
_کمک نمیخوای؟
یاسمین با تنی لرزان بلند شد: نه اینجا نیست.
محمد با تعجب نگاهش کرد: تو گفتی انداختیش
همینجا…
_حالا که نیست. گم شد دیگه!
محمد جلوتر راهی شد و میان بوته ها پا گذاشت: بذار
من کمکت میکنم.
یاسمین بی حوصله عقب حرکت کرد و توقف کرد. مهم آن
کاغذ بود که حالا در کف دست داشت و باید نابودش
میکرد. محمد قرار گرفت و با دقت روی سبزه ها را
چشم دوخت.
_اینجا که چیزی نیست. مطمئنی همینجا افتاد؟
_اره ولش کن دیگه. بیا بریم…
محمد قد بلند شد و سمتش راهی شد: اون همه داد و قال،
اون همه متلک و دعوا با من، الان میگی ولش
کن؟
یاسمین شانه بالا انداخت: گمش کردم دیگه اقا
محمد. بشینم گریه کنم؟
محمد استین لباسش را مرتب کرد و صادقانه گفت؛
_نه فقط زیادی مشکوک میزنی!
دل یاسمین ریخت: چی اضافه کردی؟!
محمد تبسم کمرنگی زد و سمت ویلا راه افتاد.
یاسمین عصبی و کلافه پشت سرش رفت؛
_همین امروز به ارسلان همه چی و راجب
حرکت کردارهای زشتت میگم.
محمد با خونسردی سر تکان داد: حتما بگو. حتی
این مشکوک زدنت و…
یاسمین دستش را در هوا تکان داد: ببین پسره
ی…
_چه خبره اینجا؟
دخترک مثل شوکه ها سر جایش از حرکت ایستاد و چنان
سرش را چرخاند که صوتی ترق تروق گردنش را
گوش داد.
محمد ولی آرام و خونسرد بود: سلام اقا!
نگاه ارسلان سر تا پای یاسمین را کاوید: اینجا
چیکار میکنید؟!
محمد خواست توضیح دهد که دخترک زودتر جلو
راهی شد و دهان او را بست؛
_گردنبندم افتاده بود تو باغچه. یعنی… من از
پنجره آشپزخونه خواستم یکم فضاما کنم، خم شدم
و گردنبندم افتاد تو باغچه پشت ویلا. اومده بودم
دنبالش بگردم!
#پارت_639
ابروهای ارسلان بالا رفت: گردنبندت؟
یاسمین نتوانست به دیدههای تیزبینش خیره شود.
سر پایین انداخت و جوابش را داد؛
_اره از تو گردنم افتاد.
ارسلان کف دست هایش را توی جیب شلوارش فرستاد
و قدمی جلو راهی شد؛
_مگه تو گردنبند همرات داشتی؟
انگار به یاسمین برق وصل شد. سر قد بلند کرد و
ارسلان رد ترس را توی دیدههایش شکار کرد.
محمد پوزخند زد و عقب حرکت کردنش باعث شد یاسمین
کوتاه نگاهش کند. حس میکرد دلش نمیزند…
_اره خب ارسلان.
ارسلان با ابروهای درهم پیچیده جلوتر حرکت کرد و
دخترک لرز کرد؛
_چرا باید بهت دروغ بگم؟ اونم راجب همچین
چیزی؟!
_اون سوال و دیگه تو باید جواب بدی.
_بیان کردم که گردنبند از گردنم افتاد پایین.
_موضوع اینه که من اصلا یادم نمیاد امروزگار
گردنبند توی گردنت متوجه شده باشم.
جفت پلک های دخترک پرید. خنده ی عصبی و
حرکات پر استرسش بیشتر ارسلان را مشکوک
کرد.
_واقعا متاسفم.
ارسلان هنوز ساکت بود: فعلا برو داخل تا من بیام
و راجبش حرف بزنیم.
_راجب چی حرف بزنی؟ اینکه اندازه یه مگس
بهم اعتماد نداری؟
_یاسمین؟
یاسمین بی ملاحظه به محمد اشاره کرد: خب از
نوچه ات همه چی بپرس دیگه. امروزگار مثل عقاب
منو پایید و همه چی و ضبط کرد. الانم همه چی و
میذاره کف دستت.
ارسلان کلافه به منزل اشاره کرد: برو داخل.
یاسمین نگاه بدی به محمد انداخت و با قدم هایی
تند داخل راهی شد. در را محکم بست و بهسرعت کاغذ را
از آستینش بیرون آورد و بازش کرد.
_یکاری میکنم این سفر کلی بهت خوش بگذره.
بغض مثل مار پیچید دور گلویش… مغزش سوت
میکشید. دلش داشت از سینه اش بیرون میپرید…
هر چه بدبختی توی این جهان بود، سهم او میشد و
بس!
#پارت_640
با کف دستی لرزان کاغذ را چند تکه کرد و توی سطل
آشغال انداخت. تمام جانش میلرزید… بغض
داشت تن و روحش را تکه پاره میکرد. ترس
داشت مثل موریانه وجودش را میخورد…
همانجا روی صنقلبی چوبی نشست و به صوتی باز
و بسته شدن در هم توجه نکرد. ارسلان در بدترین
مدت ممکن رسیده بود!
_یاسمین؟
ته مانده ی توانش هم نتوانست زخم صدایش را
بپوشاند.
_الان بهم گیر نده ارسلان. الان فقط ولم کن که…
_ولت کنم بهم راستشو میگی یا میخوای به دروغ
اضافه کردن و پنهان کاری ادامه بدی؟
تن صدایش برخلاف همیشه ساکت بود. جلو حرکت کرد و
نشست مقابل دخترک و زل زد توی چشمهای
مضطربش!
_خواهشا احمق فرضم نکن یاسمین.
یاسمین داشت از این حجم عجیب خونسردی او و
آهستهشش سکته میکرد.
_اگه به من دروغ بگی من…
مکثش برای لحظه ای باعث شد یاسمین یخ بزند.
_من اصلا آدم خوبی نیستم پس باهام رو راست
باش.
نفسش گحرکت کرد. ارسلان جدی بود و حرفهای متین
توی ذهنش روی دور تند… ارسلان ملایم بود اما
چشمهایش برق دیگری داشت! عجیب و خونسرد
و ترسناک…
لب باز کرد. لب باز کرد تا پایان دهد به این همه
قلبهره و اضطراب بی پدر و مادر!
_من فکر کنم… فکر کنم افشین دنبالمه!
پلک های ارسلان جمع شد. ارنجش را گذاشت
روی کانتر و خم شد سمتش…
_همین؟ فکر میکنی؟
بغض با دست و قلببازی ناخن کشید به گلویش:
امروزگار حس کردم پشت پنجره یه سایه دیدم.
_حس کردی؟
داشت مثل بازپرس های حرفه ای زیر زبانش را
میکشید.
یاسمین کم آورد و با بیچارگی نگاهش کرد:
ارسلان؟
_سوال میپرسم دیگه. این استرس برای چیه؟
_بپرس ولی جونم و به لبم نرسون.
ارسلان لبخند زد: راستشو بگو که جونت به لبت
نرسه!
یاسمین محکم لب گزید و وقتی او خودش را
جلوتر کشید، بی اراده تنش را عقب داد.
#پارت_641
با سکوتش ارسلان به حرف آمد: گفتی سایه دیدی؟
پشت پنجره؟ همین پنجره؟
یاسمین آرام سرش را بالا و پایین کرد: آره.
_دیگه چی؟
_بعدش اضافه کردم برم ببینم چه خبره… نمیمیل داشتم تنها
برم ولی بیان کردم شاید اینجوری افشین خودشو نشون
بده!
ارسلان نفس عمیقی کشید: همین؟
_چرا آزارم میدی ارسلان؟
_میخوام ببینم حال بدت امروزگار صبح توی جاده هم
بخاطر همین بوده یا نه…
یاسمین با درد پلک زد: امروزگارم حس کردم
مشاهده کردمش.
_پس چرا دروغ تحویلم دادی؟
_چراکه فکر کردم همش توهم و ترسه. من این
مدت انقدر توهم زدم که نمیدونم کدومش واقعی
بوده.
نفسش مدام قطع میشد و برای برگشت جانش را
بهم میبافت. دروغ بیان کردن به ارسلان از مردن هم
سخت تر بود!
ارسلان با مکث از جا کشیده شد. سمتش که قدم
برداشت یاسمین ناخودآگاه تکانی خورد. با ترس
نگاهش کرد و کف دست هایش بند شد به کف دسته ی
صندلی…
_من قصد دروغ گفتن نداشتم ارسلان فقط…
دست های او که دور تنش پیچید انگار کسی بی
هوا یک پارچ اب یخ را روی سرش ریخت.
نفسش حبسش شد و بازدمش توی سینه ارسلان
خفه شد.
تنش خالی شد… ذهنش پرت شد به جهانی عجیب و
تهی از آن ترس خانه خراب کن!
ارسلان پشت کمرش را نوازش کرد و وقتی لب به
موهایش رساند یاسمین تازه توانست معنای نفس
کشیدن را بفهمد.
_ارسلان؟
_من هنوز نمردم که تو انقدر میترسی و تنهایی
غصه میخوری یاس.
یاسمین دستش را کشیده کرد و روی کف دست او
گذاشت. عذاب وجدان حس تازه ای نبود اما قوی
تر از هر حس و حالی سمتش هجوم برد و خونش
را مکید!
ارسلان پشت دستش را روی گونه ی سرد او کشید
و دوباره روی موهایش را بوسید…
_اصلا نمیخوام باهات دعوا کنم یا داد بزنم یا بشم
اون آدمی که روزای اول مثل وحشیا افتاد به
جونت.
سر یاسمین هنوز روی سینه اش بود و انگار
آرامش کم کم داشت به تنش برمیگشت.
#پارت_642
_من نمیخوام این رابطه ای که داره بینمون شکل
میگیره و قوی میشه از هم بپاشه. نمیخوام همه چی
خراب شه یاسمین.
دخترک با مکث سر بالا گرفت و نگاهش چسبید به
لبخند براق او که انگار با سیاه قلم طرحش زده
بودند. دلش ترک خورد و ارسلان خم شد روی
صورتش…
_اما بازم میگم که اون خاطرات توی ذهنت
بمونه و تصور تکرارش باعث بشه که فکر دروغ
اضافه کردن بهم و از سرت بیرون کنی.
به ناگهان انگار رعد و برق زد. باران و سیل غم
ریخت روی سرش و بوق هشدار ارسلان توی
ذهنش یکسره شد…
او که لب به لبش چسباند همان یک ذره تقلایش
برای دم گحرکت کردن قطع شد. در همان حالت خشک شد
و ارسلان با ولع بیشتری بوسیدش…
تمایل داشتنش شده بود سرابی که هر چه میدوید بهش
نمیرسید. میمشاهده کردش اما گمش میکرد… در اغوشش
میگراهی شد و او باز هم مثل ماهی از کف دستانش لیز
میخورد.
یاسمین چشم بسته و هیچ تلاشی برای رهایی
نمیکرد. خودش را با تمام ترس هایش سپرده بود
به او و بوسه ی گرمش…
ارسلان با نفس عمیقی ازش جدا شد ولی فاصله اش
کم نشد. انگار یاسمین هم به بودنش نیاز داشت!
_حالا چیزی مونده که بهم نگفته باشی؟
چشم های یاسمین نم داشت. پلک زد و به سختی
جلوی چکیدن قطره ی لجوجش را گراهی شد.
زبانش باز نمیشد… حقیقت این ماجرا همان یک
ذره خوشی اش را هم نابود میکرد. دروغش هم
بعدا همه چیز را ازش میگرفت و چه دو مسیری
مرگباری بود!
_یاسمین؟
_نمونده.
ارسلان زل زده توی نگاهش مکث کرد.
ابروهایش پیچید بهم و سرش کمی عقب تر رفت…
این پنهان کاری توی عمق چشمان لرزان او برق
میزد.
چیزی ناظهار کرد ولی نتوانست رهایش کند… حسی
سنگین تر و گیرا تر پیچیده بود به کف دست و پایش!
یاسمین هم پس نکشید. پسش نزد… کف دستش را
محکم تر چسبید و تبسمش اینبار وجود ارسلان را
لرزاند.
_همه چی و صادقانه بهت میگم مطمئن باش.
ارسلان تقریبا بی قرار شده بود که سر چرخاند. به
اطرافش خیره شد و نگاهش به ظرف های بهم
ریخته ماند…
#پارت_643
_میمیل داشتی غذا درست کنی؟
حواس یاسمین جمع شد: اره…
کف دستش را رها کرد و قد بلند شد. ارسلان به موقع از
هپروت بیرون وارد شده و به خودش آمد.
_گرسنته؟ میتونی صبر کنی یا یه چیزی درست
کنم؟
_مگه چیزی بلدی؟
یاسمین سمت سینک راهی شد: چیزای ساده اره. اون
غذاهایی که ماهرخ درست میکنه نه…
ارسلان تبسم زد: میگم بچه ها غذا بگیرن.
_نمیخواد. سرگرم شم حداقل یکم فکرم آزاد شه…
بعد هم با تبسمی کوتاه نگاهش را دزدید و مشغول
شد.
ارسلان کتش را درآورد: خب بذار کمکت کنم.
یاسمین ناخودآگاه لبخند زد: حالا نمیخواد انقدر مرد
ایده آلی باشی.
ارسلان کنارش ایستاد و سر توی صورتش برد:
نیستم مگه؟
یاسمین صادقانه اظهار کرد: نه بخدا…
ارسلان اخم کرد: جدی؟ اونوقت ایده آل از نظر
شما یعنی چی؟
یاسمین چاقو و پیاز بزرگی برداشت و پشت میز
جای گرفت. قلبش شور میزد… ملایم نبود ولی مجبور بود
ادایش را درآورد.
_گیر نده ارسلان.
_نه میخوام بدونم ایده آل از نظر تو یعنی چی؟!
_هر چی، چه فرقی میکنه؟ مثلا خودتو تغییر
میدی؟
ارسلان ابرو بالا داد. روبرویش پشت میز قرار گرفت
و به حرکات کف دستش چشم دوخت. کند بود و گاهی
چاقو پوستش را خراش میداد…
_شاید خودمو تغییر دادم. تو بگو…
یاسمین ریز خندید: میخوای به جای این حرفا یه سیب
زمینی برداری پوست بگیری؟ ببینیم امشامگاه چی
درست میکنیم!
نگاه ارسلان مدام به کف دست های او بود که مبادا با
چاقو زخمی شود.
_از زیر سوالم درمیری؟
یاسمین صادقانه سر تکان داد: آره.
ارسلان اخم بامزه ای کرد و ضربه ای آرام به
گونه اش زد: انقدر سابقه ام خرابه؟
_نه ارسلان اصلا بحث این حرفا نیست.
_پس چرا میگی بیان کردنش فایده نداره؟ لابد انقدر
ناامیدی ازم که فکر میکنی تا اخرش همون آدم
بداخلاق و عوضی ام…
#پارت_644
یاسمین که بلند خندید گره ی اخم های او کور تر
شد.
_زهرمار!
بعد هم قد بلند شد و چند سیب زمینی برداشت تا
پوستشان را بگیرد. نگاه های یاسمین هم از شتابزدهی
پیاز اشک افتاده بود اما لبخند داشت. نمیتوانست
نسبت به چهره ارسلان و اخم بامزه اش بی تفاوت
باشد.
_به خودت بخند…
_عه ارسلان؟ بازم بدعنق شدیا!
ارسلان لب هایش را کج کرد: همینه که هست. به
هر حال من مدلم همینه و مثل ایده آل ذهن شما
نیستم.
_ای بابا… من یه غلطی کردم تو بیخیال نمیشی؟
ارسلان جوابش را نداد. آستین های پیمسیرنش را تا
آرنج بالا زد و چاقو را روی تن سفت سیب زمینی
کشید.
یاسمین تبسمی به قیافه تخسش زد. عقل و قلبش
توی این رابطه بی سر و ته یکی شده بود. او ایده
آلش که نه اما همان دلدادگیی بود که شاید هیچ کجای
دنیا شامگاهیهش پیدا نمیشد.
_از کجا معلوم اگه ایده آلم و پیدا میکردم، قد تو
عاشقش میشدم ارسلان خان؟
دست ارسلان از حرکت ایستاد. نگاهش خیره بود
به سیب زمینی نیمه پوست کنده و جایی میان قلبش
انگار موجی بزرگ به ساحل قرار گرفت…
حرف نزد. دیده هم نچرخاند تا گوی های جنگلی
مقابلش را ببیند اما گره اخم و چین های صورتش
باز شد.
یاسمین نفس عمیقی کشید و آخرین تکه ی پیاز را
توی ظرف خرد کرد و گفت؛
_همه قرار نیست به آدم ایده آلشون برسن ارسلان.
همه چی اون تصویری که تو ذهنمون میسازیم
نیست… شاید شبیهش برامون پیش بیاد اما گاهی
ورق دنیا جور دیگه ای برمیگرده. یهو میبینی از
هر چیزی که بدت میومد و ازش ترس داشتی
سرت اومده!
ارسلان حرفش را جور دیگه ای برداشت کرد.
چاقو را توی مشتش فشرد و سرش را جلو برد؛
_یعنی همیشه از آدمی مثل من بدت میومد و
میوحشت کردی؟
یاسمین تبسم تلخی زد: منظورم این نبود ارسلان.
حرفم اینه که آدما قرار نیست همیشگی با تصورات
ذهنیشون خوشامگاهخت بشن. قرار نیست به همون
چیزی که میخوان برسن و بعدش احساس ساکتش
کنن… گاهی اوقات تو مسیری قدم میذارن که
فکرشم نمیکردن بهش تعلق داشته باشن.
#پارت_645
ارسلان چاقو را رها کرد و عمیق بهش خیره شد.
نگاه نم زده ی یاسمین هنوز هم به پیاز ها بود و
درد توی صوتیش مثل اوج و فرود یک موسیقی
غمناک…
_میدونی؟ من دقیقا چیزی سرم اومد که همیشه
ازش فرار کردم. سرنوشتی که نخواستمش و برای
دور شدن ازش هر راهی و امتحان کردم. ولی
حتی مرگ هم نتونست جلوی این تقدیر و بگیره…
_الان جلوش تسلیم شدی؟ سر خم کردی تا خودش
بگذره و ببینی به کجا میرسه؟
یاسمین پلک هایش را بست: نه اتفاقا الان، بعد از
این همه اتفاق و ماجمسیرای وحشتناکی که داشتم
میترسم این سرنوشتی که برام رقم خورده رو از
دست بدم.
پلک باز کرد. چشم هایش جنگلی بود که میان باد
و باران و طوفان اسیر شده بود!
_الان فقط میترسم تو رو از دست بدم ارسلان.
بیان کرد و دلش میان همان ترس و وحشتی که احاطه
اش کرده بود برای لحظه ای از حرکت ایستاد. اظهار کرد و
بالاخره ان پیاز و سریعی اش بهانه ای شد تا اشکش
بچکد.
چاقو از کف دست ارسلان سر خورد و کف سینی
افتاد.
_دیگه هیچ فرقی نمیکنه ایده آلم چی بود. واقعا
اهمیتی نداره قبلا چی دلبسته شدم و چی فکر
میکردم. مهم الان که فقط تو رو میخوام و این
حیات و…
یاسمین مکث کرد. میان حال و هوای بارانی و
طوفانی اش خندید و سینی را از مقابل او جلوی
خودش کشید.
_وسط همین اتیش و خطری که هر روزگار از بیخ
گوشمون میگذره. با همین بد اخلاقیات… با این که
هنوزم جوری میتونی تهمتوجه شدم کنی که تنم بلرزه و
ته دنیا بیاد جلو نگاهم اما نمیخوام از کف دستت بدم.
تو بهم اعتماد نداری ولی من نمیتونم حتی یک
لحظه به نبودنت فکر کنم.
ارسلان با درد نگاه بست. طوفان حال دخترک به
دل او هم سرایت کرده بود!
_یاسمین؟
_هدفم از این حرفا فقط این بود که بفهمی درسته
ایده آلم نبودی ولی الان تو جایی قرار دارم که
هیچکس نمیتونه جات و برام پر کنه. عقل و دلم
یکی شده دیگه اهمیتی نداره قبلا چه فکری
میکردم.
چشم های ارسلان برق میزد: عقل و دلت اونقدر
باهام صاف هست که تا ته تهش کنارم باشی و با
شـ…
_آره هست.
محکم اظهار کرد و اجازه نداد او حرفش را کامل کند.
ارسلان سخت نفس زد و مشتش زیر میز با
استرس جمع شد… ولی تبسم میزد.
#پارت_646
_نمیخوای چیزی بگی؟
نگاه او به مقابلش بود و از دیده های بی حسش
هیچ چیز مشخص نبود… متین کلافه و عصبی
نزدیک بود تمام شیشه های ماشین را بشکند.
_فکر کردی میتونی با این سکوت مسخره مظلوم
نمایی کنی؟ در ذهنش گذراندی من احمقم؟
سر او که پایین افتاد متین کفری شد و آوایش را
توی سرش انداخت؛
_چرا لال شدی لعنتی؟ من انقدر احمق بودم؟ انقدر
احمقانه باهات مهربون بودم؟
دستش را روی سینه اش کوباند و حنجره اش
خراش برداشت؛
_هیچکس نبود ازش سو استفاده کنی که من و…
_بخدا قسم داری اشتباه میکنی.
صدای متین توی گلویش خفه شد. چشم های اشکی
آسو پر بود از حسی که ازش سر در نمیاورد.
_اشتباه میکنم؟ همین؟
_به روح پدر و مادرم من کاری نکردم اقا متین.
متین هیستریک ریز خندید: نکردی؟
آنقدر پر بود و خسته… انقدر عصبی و کلافه و
شوکه که دیگر توان داد کشیدن هم نداشت. رنگ
چهره اش طوری بود که دخترک میهراسید هر
لحظه سکته کند…
موبایل مشکی رنگ که مجدداً مقابل دیدهانش بالا
رسید، پلک بست و صدای او شد ناقوس رسوایی…
_کاری نکردی و این موبایل توی وسایلات بود؟
کاری نکردی و اون همه پیام جور وا جور برات
فرستادن؟ واقعا کاری نکردی آسو خانم مظلوم؟
آسو با بغض سرش را تکان داد: من حتی نمیدونم
اون لعنتی چطور سر از وسایلم درآورده. بخدا
نمیدونم!
_نمیدونی و یواشکی پا گذاشتی تو اتاق یاسمین؟
قلب آسو ریخت: آقا متین بخدا من…
_میدونی روز اول ارسلان خان بهم چی اضافه کرد؟
دهان آسو بسته شد. حرکات عصبی و هیستریک
او اجازه حرف زدن را ازش میگحرکت کرد.
_گفت متین، دختری که ما باعث مرگ پدرش
بودیم و خونه خرابش کردیم انقدر ساکت و
محجوب نمیشینه نگاهمون نمیکنه. انقدر آروم
جلومون وانمیسته… کمه کم یه سیلی باید تو
صورتت بزنه نه اینکه خشک و خالی قبول کنه
باهات بیاد تهران.
بند قلب دخترک پاره شد. دهانش از شدت تعجب
باز مانده بود. متین بیرحمانه ادامه داد؛
#پارت_647
_اضافه کرد این دختر حتی یکم غیرت خرج نکرد و داد
و بیداد راه ننداخت که ما بگیم اره. ناراحت…
مقصرشم ماییم. من اون موقع خیلی منگ بودم.
گیج بودم، فقط میتمایل داشتم نجاتت بدم اما…
مکثش دل آسو را از جا درآورد: ولی راست
میبیان کرد. تو اون روزگارا هیچ کاری نکردی… حتی
یه سیلی تو صورت من نزدی که قلبم خوش بشه به
جاسوس نبودنت.
پلک های آسو پرید: جاسوس؟
_ارسلان خان بیان کرد این دختر هر خراب کاری کنه
پای توعه. اظهار کرد تاوانش خودت پس میدی و این قلب
عاشقت!
چرخید و نگاهش ماند به دیدهان نم زده و
حیرانش! داشت تخته گاز میرفت و میگفت و
خراب میکرد هر چه را که آباد کرده بود.
_تو هیچ میفهمی چی میگی اقا متین؟
_کاش دیگه نگی آقا متین. کاش دیگه بیشتر از این
تن و بدنم و نلرزونی.
کف دستش را بالا آورد و چنگ انداخت توی موهایش:
من گردن شکسته جواب آقا رو چی بدم؟
_در ذهنش گذراندی خدا میبخشتت بخاطر این تهمتت؟
_تو چی؟ خدا تو رو میبخشه بابت پیغامایی که
برای افشین فرستادی و مو به مو راجب یاسمین
براش توضیح دادی؟
آسو نزدیک بود روی سرش شاخ درآورد.
_میدونی اگه این موبایل و ارسلان خان تو کیفت
پیدا میکرد چی میشد؟ میدونی چه بلایی سرت
میاورد آسو خانم؟
دخترک لرز کرد. کمرش چسبید به کاپوت ماشین
و کف دست روی قلبش گذاشت: به روح مادرم…
_قسم نخور!
صدای داد متین طنین انداخت توی سرش و با
درماندگی همانجا روی زمین جای گرفت.
_انقدر قشنگ ولیر دادی که افشین الان بیخ گوش
اون دختر داره تنشو میلرزونه. یاسمین جز خوبی
چیکارت کرده بود آسو؟!
_اون موبایل مال من نیست.
_یاسمین آقا رو راضی کرد که بیاریمت تهران.
یاسمین با مولینم حرف میزد که باهات تندی
نکنه… اون یاسمین بدبخت تو هر شرایطی هوات
و داشت لاکردار.
_من کاری نکردم اقا متین.
متین مشتش را به سپر ماشین کوباند و مشتش
دیگرش چسبید به دل خودش…
_من با قلبم روت حساب کرده بودم آسو. میفهمی؟
#پارت_648
دل آسو تپیدن را از یاد برد. لب هایش از شدت
بغض بهم پیچید و زبانش بند وارد شد. اوضاع طوری
بغرنج و همه چیز بر علیه اش بود که حتی
نمیتوانست زبانش را به دفاع از خودش باز کند…
_کی جز تو از تک تک مسائل شخصی یاسمین
خبر داشت؟ کی جز تو و مولین حتی ساعت
خوابشم میدونه؟
آسو محکم لبش را زیر دندانش گزید. هق هق توی
گلویش اجازه ی حرف زدن را ازش گحرکت کرد.
_من به آقا چی بگم آسو؟ خودم به درک… خودم
به جهنم که ته تهشم قراره بمیرم…
سرش را خم کرد و با نگاهش سلول به سلول تن
دخترک لرزید؛
_میدونی چه بلایی سر تو میاره؟!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن