نگاه مرد با مکث و تعجب به پوزخند او و چشمهای مفرحش چسبید. چند سال این کلمه را از دهانش نشنیده بود؟! چند سال گذشته بود؟!
کف دستش مانده بود روی هوا و نگاه توی دیدههای بیرحم جوان مقابلش دو دو میزد.
_با این کلمه میخوای مسخره ام کنی یا…
_دیگه یا نداره. کارتو بکن!
مرد با درد عمیقی پلک هایش را برهم کوبید: همون بگو دکتر. مثل این بیست سال… اون کلمه رو واسه خُرد کردن من به کار نبر.
_قبلا که دوسش داشتی.
_قبلا تو ارسلان بودی نه گماشته ی منصور.
پوزخند ارسلان محو شد. انگار میان نگاهش طوفان به پا شد… تمایل داشت کف دستش را بکشد که مرد با زور نگهش داشت.
_کارت که تموم شد برو. زور بازوت واسه خودت…
ارسلان عمیق نفسش را بیرون فرستاد. کاش مدت یک لحظه می توقف کرد… جهان میچرخید و بیست سال باز هم تکرار میشد!
_این دختر و اذیت نکن ارسلان.
_چیکارش کردم مگه؟ نمیبینی زبونش سه متره؟ چند روزگاره مثل مته رو اعصابمه. اجازه ندارم وگرنه خودم خفه اش میکردم.
شایان زیر نگاهی دخترک را میپایید. پلک جمع کرد و آرامتر گفت: من نمیشناسمت لاکردار؟ دیشامگاه که حالش خوب بود. حتما یه بلایی سرش آوردی که اینجوری موش شده.
_باید یاد بگیره دهنش و هر جایی باز نکنه! حداقل تا وقتی کنار منه.
شایان با شک نگاهش کرد: دیشامگاه انقدر ازت نمیترسید ارسلان. راستشو بگو… حتی جرات نمیکنه تو چشمات نگاه کنه.
_همین چند دقیقه پیش بهت اضافه کردم دخالت نکن. ببند این باند لعنتی و… من وقت ندارم به نصیحت های ارزشمندت گوش بدم.
شایان با تاسف سر تکان داد و باند را دور کف دستش پیچید.
_داروهاتو بخور حتما. تو این ماه سومین باره زخمی میشی اگه عفونـ…
_تو دلواپس من نباش. جون سگ دارم. حالا حالاها از پا در نمیام.
شایان پوزخند زد. وسایل را جمع کرد و پشت میزش جای گرفت.
رو به دخترک گفت: خانم یاسمین اگه درد داشتی حتما بیا پیشم معاینه ات کنم.
یاسمین تبسم کمرنگی زد. سر تکان داد و وقتی مطمئن شد که ارسلان لباسش را پوشیده بلند شد. ساکت تشکر کرد و کنار دیوار از حرکت ایستاد…
_عصر بیا عمارت متین و معاینه کن. ماهرخ زنگ زد گفت زیاد روبراه نیست.
_من بهتون گفتم نباید زود مرخص بشه. حرف تو گوشتون نمیره… همین دیشامگاه عملش کردن.
_ روضه نخون دکتر جون . عصر منتظرتم…
قلبش آنقدر تند میزد که نمیتوانست درست نفس بکشد. حتی جرات نمیکرد سر کشیده کند و به نیمرخ او خیره شود.
اینبار برخلاف دفعات قبل مسیر را یاد گرفته بود. میاطلاع داشت الان مقصدشان همان ویلای لعنتی ست.
در تمام طول راه خاموشی کرده و یک کلمه حرف هم از دهانش بیرون نیامده بود. نمیمیل داشت ذره ایی مرد کنارش را تحریک کند تا بار دیگر آتش خشم او گریبانش را بگیرد.
ارسلان هم انگار از چیزی عصبی بود که به او متلک نمی انداخت و حواسش فقط پی رانندگی اش بود.
یاسمین وحشت کرده از خاموشی وحشتناک بینشان آرام سر کشیده کرد. هنوز توی جاده بودند و نگاه ارسلان هر چند دقیقه از آینه به پشت سرشان میچسبید.
_اگه میدونستم اون رفتارم توی هتل انقدر رو زبونت تاثیر میذاره زوتر از اینا همچین حرکتی میزدم.
یاسمین با بغض و شرم زل زد به نیمرخش و با چرخش چشم های او تند سمت پنجره برگشت.
بغض داشت خفه اش میکرد. دست گذاشت روی گلویش و عمیق نفس کشید… دلش آنقدر پر شده بود که با کوچکترین حرفی صبرش لبریز شود.
ارسلان از آزار دادنش خوشش رسیده بود.
_جاسوس کوچولو؟!
حرصش درآمد. انگشتش را به دندان گحرکت کرد و با سنگینی نگاه او سعی کرد بر ترسش غلبه کند و حرف قلبش را بزند.
چرخید سمت ارسلان و با نفس هایی نامنظم گفت: یه چیزی… بهــ…ت میگم...
_اول نفس بکش نمیری.
فشارش از استرس پایین رسیده بود.
_میدونی… من بخاطر همین بلایی که نزدیک بود سرم بیاری از خونه احمد فرار کردم.
ابروهای ارسلان بالا راهی شد.
_من اونجا آهستهش نداشتم. هر روز تن و بدنم یه جوری میلرزید… میدونستم احمد و آدماش چقدر کثیفن.
ارسلان ریز خندید: با این افکار بیان کردی بهترین راه فراره و تو کوچه خیابون بلایی سرت نمیارن.
_اینطوری نیست من قرار بود از مرز رد شم و برم.
_لابد لا کف دست قاچاقچی ها سالم میموندی. هوم؟
دخترک از تب به لرز رسید. از افکاری که به ذهنش هجوم برد بیشتر عصبی شد. کلافه شده بود و حتی نمیتمایل داشت یک لحظه کنار او بماند.
_اما آقا ارسلان…
ابروهای ارسلان با تلفظ اسمش از زبان او درهم پیچید. بی حرف نگاهش کرد و حنجره ی دخترک لرزید.
_حتی وقتی دستمو شکوندی هم بهت این حس بد و پیدا نکردم. میترسیدما… بهشدت. اما اظهار کردم این مرد ته تهش خیلی عصبی بشه منو میکشه. تا دیشب که جونم و نجات دادی با خودم بیان کردم یاسمین بالاخره یه جا خدا به دادت رسید. دیگه خلاص شدی…
مکث کرد و قطره های اشک تا روی لب هایش پایین وارد شد.
_اضافه کردم این مرد شاید بهشدت عصبی و خشن باشه اما کثیف نیست. چند روز تو خونش بودی کاریت نداشت پس الانم…
_بهشدت توهم زدی خانم کوچولو.
_اظهار کردم حتما ناموس سرش میشه.
نگاه ارسلان با حیرت خشک شد. انگار کسی یک چاقو تا کف دسته فرو کرد توی دلش… ناموس سرش نمیشد؟!
بغض دخترک توی حلقش یکه تازی میکرد: بهت اعتماد کردم. ازت کمک خواستم… حتی تو اوج تنهایی میل داشتم بهت پناه بیارم. همه چی زندگیمو و برات تعریف کردم اما…
مکث کرد. پدرش که رفت پناهش هم راهی شد. دیگر کسی نماند حامی دل کوچکش باشد… پدرش مثل این آدم های گرگ صفت کثیف نبود!
_اما دیگه هیچکس نمونده که یکم مردونگی داشته باشه. همه واسه یه بدبختی مثل من فقط دندونشونو تیز میکنن.
فک ارسلان سفت شد: بنظرت این حرفای صدمن یه غازت میتونه رو من تاثیری بذاره؟
_نه… زیرا تو هم مثل همون آدمایی. دیگه برام فرقی نمیکنه!
_تو هتلم بهت بیان کردم. من مثل اونا نیستم…
یاسمین نگاهش کرد. ارسلان خیره به جاده ادامه داد: پاش برسه بهشدت بدتر از اونام.
یاسمین پوزخند زد. کاش برمیگشت همانجا... کنار مادری که هیچ خبری ازش نداشت. شاید هم کنار شاهرخی که اصلا نمیشناختش.
_میدونی؟ من بهشدت بدبختی کشیدم که از اونجا فرار کنم ولی موفق شدم.
_منظور؟
_بازم هر چقدر لازم باشه تلاش میکنم تا از کف دست تو هم خلاص بشم. شده برگردم کنار همون آدما…
_سرت به تنت زیادی کرده؟
نگاه یاسمین به نیمرخ کدر و عصبی او ماند: کنار تو هیچی برام نمیمونه. همه چیم نابود میشه…
_اینقدر جرات پیدا کردی که راحت جلوم از فرار کردن حرف میزنی بچه؟
یاسمین خاموشی کرد.نفس عمیقی کشید و کفر ارسلان از خونسردی اش دررسید.
_میدونی تکرار شدن امروز چقدر میتونه برات دردناک باشه؟
لحنش جوری بود که تا ستون فقرات دخترک لرزید. تا کجا قرار بود تهمتوجه شدش کند و او بلرزد؟
_بهت ثابت نشد من چقدر میتونم خر بشم نه؟
دست و پایش باز هم داشت یخ میزد. ثابت شده بود. طوری که از یادآوری اش هم حالت تهوع بگیرد.
_فکر کردی تهدید های من تو خالین؟ یا دلم برات میسوزه؟
_تو مگه قلب داری؟
_نه ندارم. از همین قلب نداشتن و سنگ بودنمم بترسی برات بسه…
_ازت میترسم… خیالت جمع.
ارسلان دندان هایش را از شدت حرص بهم فشرد.
یاسمین تلخ ریز خندید: آرزوی همتون همینه. یکی ازتون بترسه و جیکشم درنیاد… هر بلایی هم میل داشتین سرش بیارین.
کف دست هایش را توی سینه جمع کرد و ادامه داد: من ازت میترسم ارسلان خان. انقدر که حتی نگام میکنی بدنم بلرزه… مضطرب نباش.
ماهرخ با عجله در را به روی آن ها باز کرد و تا تمایل داشت چیزی بگوید با دیدن دیدهان پف کرده و قرمز یاسمین که پشت ارسلان از حرکت ایستاده بود، وا رفت. نگاه دخترک پس از گذشت چند ساعت هنوز هم زیر کوله بار اشک برق میزد.
ارسلان با اخم به ماهرخ خیره شد: چی و نگاه میکنی؟
لحنش و نگاهش آنقدر زمخت بود که زن تکانی خورد و آب دهانش را قورت داد.
_سلام آقا…
بازهم نتوانست نگاهش را از دخترک بگیرد. ایستاده بود در چارچوب در و ارسلان منتظر بود تا او کنار برود.
_ماهرخ…
نگاه زن گیج و منگ بالا رفت. ارسلان با اخم سرش را تکان داد: میری کنار یا نه؟
ماهرخ دستپاچه شد. تند کنار رفت و با شرمندگی سرش را پایین انداخت: شرمندم آقا.
ارسلان داخل راهی شد و دست دخترک را کشید تا او تعادلش را از کف دست بدهد.
جرات جیک زدن هم نداشت. نگاهان لرزانش را بست و گوشه ایی از حرکت ایستاد.
ماهرخ حتی جرات نداشت حالش را بپرسد. میخبر داشت این سکوت یاسمین در مقابل زبان درازی های چند روزگاره اش به اتفاقات امروزگار برمیگردد و مرد روبرویش…
_چایی میخورین آقا؟
بی معنی ترین سئوال را پرسید تا شاید جو عوض شود.
ارسلان سرش را به معنای نه تکان داد و کلافه پشت گردنش را لمس کرد…
_متین بهتره؟
زن با مضطربی اضافه کرد: بهشدت درد داشت. فرهاد بهش مسکن زد بیان کرد بخوابه بهتره.
_عصر دکتر میاد اینجا اگه لازم شد مجدداً میبریمش بیمارستان.
_ممنونم آقا.
یاسمین همچنان ساکت بود. ماهرخ با تعجب سر چرخاند و ارسلان هم رد نگاهش را گراهی شد. فکش با متوجه شدن سر پایین او و دیدهان بسته اش منقبض شد.
هدفش از کار امروزگارش فقط ترساندن او بود تا زبانش کمتر بجنبد. ولی انگار بیش از حد پیش حرکت کرده بود…
یاد آن لحظات که میفتاد مجدداً همان حس عجیب و غریب سمت مغزش هجوم میآورد.
حسی شیرین و… عصبی سرش را تکان داد و دندان هایش را چفت هم کرد.
ماهرخ طاقت نیاورد و آرام پرسید: حالت خوبه یاسمین؟
پلک های سنگین او تکان خورد و وقتی با مکث چشم باز کرد، زن توانست برق ترس را در آن جنگل خیس تشخیص دهد. با نگاهش دوباره جویا شد که “چیشده”
و یاسمین… مسکوت تر از قبل سرش را تکان داد.
ارسلان چه ماهرانه زبانش را بریده بود. زحمتش شد یک بوسه و… حتی فکرش هم باعث میشد تا معده اش بالا بیاد.
سنگینی نگاه ارسلان هنوز باهاش بود. پلک هم نمیزد تا مبادا با دیدن چشمان به خون نشسته ی او قالب تهی کند.
_یه آب قند براش درست کن ماهرخ. امروز بهش نساخته...
آوای پوزخندش روی مغز دخترک دوید. ماهرخ دیدهی گفت و وقتی به آشپزخونه راهی شد تپش دل دخترک دوباره سر به فلک گذاشت.
ارسلان سمتش قدم برداشت و سر او با شتاب بالا آمد.
_من که لال شدم لعنتی. دیگه چیه؟
_هرکاری میکنی رو مغزمی. هرکاری… اندیشیدی با این خاموشی مسخره و بغضت منو شرمنده میکنی؟
یاسمین کف دست سالمش را سریع بالا آورد: خیلی خب… جلو نیا. من که چیزی ناضافه کردم!
بغضش شده بود یک سنگ بزرگ درست بالای سینه اش تا با هر نفس خط و خشش را حس کند.
ارسلان انگشتش را به نشانه تهمتوجه شد بالا برد: واسه من ادا در نیار بچه. فکر نکن با این کارات احساسات کسی تحریک میشه. تو این خونه هرکسی باید به وظیفه ی خودش برسه مفهومه؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن