رمان گرگها پارت ۷۴ (آخر)

خنده م گحرکت کرده بود و لبخند زدن باعث میشد نتونم خودمو جمع کنم و فرار کنم..
بالاخره کم آوردم و از کمرم کشید و انداختم روی تخت..
خیمه زد روم و چونه مو بوسید..

_در ذهنش گذراندی میتونی از کف دست من در بری جوجه؟.. درسته قورتت میدم

خندیدم و گفتم
_باشه تسلیمم

ملافه ای رو که دور سینه م پیچیده بودم و موقع فرار شل شده بود، کشید بالاتر و گلومو بوسید و بیان کرد

_شوخی کردم.. امروزگار اذیتت نمیکنم تا خوب بشی

اشاره میکرد به دردی که باید میداشتم و من با کمی خجالت بیان کردم

_خوبم.. فقط یه درد خفیفی دارم که غیر قابل تحمل نیست

انقدر با ملایمت و مواظبت باهام رفتار کرده بود که درد آنچنانی نداشتم و از اینکه انقدر درک و شعور داشت که توی اون حال فقط به فکر خودش نبود و خیلی هوای منو داشت، عاشقیم بهش بیشتر شده بود..

انگشتشو کشید به لبام و گفت
_مطمئنی؟.. نمیخوام اذیت بشی

_مطمئنم.. ولی بهتره محض احتیاط تو کمتر شیطونی کنی

فاصله ی یک وجب بینمونو پر کرد و لبامو بوسید و گفت
_قلبم میخواد فقط با تو شیطونی کنم.. اما اگه لازم باشه یه هفته هم صبر میکنم تا خوب بشی و صدمه ای بهت نزنم

برای مهربونی و دلواپسیش قلبم ضعف حرکت کرد و سرمو کشیده کردم و لباشو عمیق و طولانی بوسیدم و وقتی ولش کردم اضافه کردم

_یه هفته لازم نیست.. فک کنم یه امروزگارو پسر خوبی باشی کافیه

نگاهاش برق زد و با شیطنت گفت

_یه روزگار خیلی خوبه.. عاشقتم

و سرشو فرو کرد تو گودی گردنم و کاری کرد که مطمئنم گردنم کبود شد..
جیغی زدم و گفتم

_کامیاااار.. حسابتو میرسم لعنتی

و لبشو گاز گرفتم..
آخی گفت و عقب راهی شد و با سرخوشی خندید..

از روی تخت قد بلند شدم که دستشو دراز کرد و گوشه ی ملافه رو کشید و لبخند زد..
بالشو کوبیدم به سرش و اضافه کردم

_مارمولک تخس.. آروم بشین

روی تخت به حالت نیم خیز دراز کشیده بود و انقدر دلپذیر بود که دلم نمیومد یک قدم ازش دور بشم ولی میخواستم دوش بگیرم..

_کجا میری قشنگی ملافه پوش؟

_میرم دوش بگیرم

_تنهایی؟

_بعله

_از این به بعد دوش تنها ممنوعه

_پررو

کشیده شد و دنبالم اومد ولی دیگه شیطنت نکرد و انقدر مهربون بود که شامپو ریخت روی موهام و خودش موهامو شست..

_میخوای زیر آب گرم قلبتو مالش بدم اگه درد داری؟

به نگاهای دلبر و مهربونش نگاه کردم که زیر آب مژه های قد بلندش خیس بود و از موهاش آب میچکید..

بهش خیره شدم و بیان کردم
_میدونی چقدر عاشقتم؟

به حرفم و نگاه عاشق و شیدام لبخند زد و اضافه کرد
_میدونم ولی بازم بگو

_انقدر زیاد که به زبونم نمیاد.. نمیدونم چطوری بگم

دستی به موهای خیسم کشید و پیشونیمو بوسید و بیان کرد
_منم عاشقتم.. بسیار بیشتر از اونی که بتونی حدس بزنی

تو دیدهای هم نگاه کردیم و مثل آهنربا به هم کشیده شدیم..
لبامون روی هم قرار گرفت و زیر آب عاشقانه ترین بوسه ها رو از هم گرفتیم..

دلم براش پر میکشید و جونمو براش میدادم.. عاشقی و وصال یار قشنگترین و شیرینترین چیز ممکن بود..

_یاد اون شامگاهی افتادم که تب داشتی و همینجا زیر آب یهویی منو بوسیدی

_منم الان یاد همون افتادم.. بوسیدن لبای خیست بسیار مزه داده بود

خندیدم و بیان کردم
_اونشامگاه فکرشو میکردی که بازم اون اتفاق تکرار بشه؟

_نه.. اصلا فکرشو نمیکردم که مال من بشی و تا آخر عمرمون تو همین حموم زیر آب بارها ببوسمت

حرفش به قلبم جای گرفت و زمزمه کردم

_تا آخر عمرمون…

و بازم بوسیدمش..

وقتی کف دستاش با حرارت روی بدنم لغزید حس کردم که بازم داره خطری میشه و شامپو رو خالی کردم روی موهاش و اظهار کردم

_شلوغی نکن موهاتو بشور

و در رفتم از حموم..

موهامو خشک کردم و لباس پوشیدم و برای کامیار لباس گذاشتم روی تخت تا بیاد و بپوشه..

چقدر قشنگ و شیرین بود که این کارهاشو من انجام میدادم و زن و شوهر شده بودیم..

حرکت کردم پایین تا فکری برای شکم گرسنه مون بکنم که متوجه شدم یه قابلمه ی کوچیک روی اجاق گازه و درشو که برداشتم متوجه شدم کاچیه..

یه بار دیگه از محبت منیره و نگار جون احساساتی شدم و تبسم روی لبام بود که کامیار از پشت بغلم کرد و گفت

_چیه؟.. ناهاره؟

برگشتم طرفش و قابلمه رو نشونش دادم و اظهار کردم
_کاچیه.. منیر پخته برام

_به به کاچی.. به‌شدت دوست دارم بیار بخوریم

خنده م گراهی شد و اضافه کردم

_تو که بیشتر از من کاچی لازمی

ریز خندید و با اون موهای خیس و صورت سه تیغش قلبمو برد..

_من شکموام نمیدونستی؟

گونه مو گاز گراهی شد و گفت

_به‌شدت گشنمه.. تا تو رو نخوردم از این کاچیت بده منم بخورم

قرار گرفتیم پشت میز آشپزخونه و قلب سیر از کاچی خوشمزه ای که منیره پخته بود خوردیم..

آخراش بود که مامانم زنگ زد و اظهار کرد که برام کاچی پخته.. گفتم که منیره زحمتشو کشیده و خودشونم رفتن باغ.. گفت که پس برامون ناهار میفرسته و یکم بعد لاله آورد از دم در غذارو داد، هر چقدر که اصرار کردم پژمانو هم آوا کنه و بیان تو گفت که مزاحم نمیشن و نگاهکی بهم زد و اضافه کرد
_عروس و دوماد خلوت کردین خوش میگذره دیگه لیلی خانم؟.. از برق چشمات معلومه

معذب شدم و بیان کردم

_برو پی کارت خجالت بکش

ریز خندید و حرکت کرد و من برگشتم پیش کامیارم که هنوز تو آشپزخونه بود و دیدم داره بشقابهامونو میشوره..

از پشت بغلش کردم و گونه مو چسبوندم به پشتش و بیان کردم

_شما چرا زحمت میکشین آقا؟

_آقاتون فداتون بشه.. شما استراحت کنین بانو

صورتمو محکمتر چسبوندم بهش و از آهستهشی که حضورش و وجودش بهم میداد دیدهامو بستم..

دستاشو خشک کرد و برگشت بغلم کرد..
چند ثانیه تو همون حال موندیم و بعد از زمین قد بلندم کرد و کشید تو بغلش..

_تا وقتی تنهاییم میخوام از فرصت استفاده کنم و از بغلم نزارمت زمین

بهش ریز خندیدم و بوسه ی کوتاهی به لبش زدم..

تو دیدهام چشم دوخت و اضافه کرد

_امشامگاه یه ضیافت دوتایی بدیم؟

نمیدونستم منظورش چیه ولی هر چی که قلبش میخواست منم میتمایل داشتم و گفتم

_بدیم

روزگارمون با بوس و بغل و عشق گذشت و ناهارمونم خوردیم و عصر بود که کامیار اضافه کرد میره بیرون و زود برمیگرده..

بیان کردم پس منم شام درست میکنم اما گفت که از بیرون غذا میگیره و من استراحت کنم تا برگرده..

وقتی برگشت اظهار کرد که نرم پایین و تو اتاق بمونم تا آوام کنه..

نمیدونستم چیکار داره میکنه و صبر کردم تا برگشت و کمدو باز کرد و لباس شامگاه مشکی رو برداشت و از کاورش دراورد..

با مشاهده کردن اون لباس احساساتی شدم و دیدهام پر از اشک شد..

خود لباس و گرونقیمتی و دلرباییش مهم نبود برام.. چیزی که برام خاصش کرده بود این بود که وقتی درک کرده بودم زن دیگه ای توی دل و زندگی کامیار نیست و اون لباسو به محبت و نیت من خریده، غرق خوشحالی شده بودم و حس خاصی به اون لباس داشتم..

روزی که لباس ارزشمند منو داد به آذر، غم سنگینی روی قلبم قرار گرفت که نتونستم تحملش کنم و راهی شدم..

اومد جلو و توی چشمای اشکیم نگاه کرد و اضافه کرد

_روزگاری که این لباسو برای تو خریدم آرزو کردم خدا تو رو برای من بخواد و سهم من باشی و یه شامگاه اینو بپوشی برام و من با خیال راحت تماشات کنم.. امشب اون شامگاهه

عجیب بود که منم همیشگی تو تصوراتم پوشیدن اون لباسو پیش کامیار تجسم میکردم و رویا بود برام..

_منم بسیار دلبسته شدم امشامگاه اتفاق بیفته برامون

لباس نرم و لطیفو گذاشت روی کف دستام و بیان کرد

_اتفاق افتاد و بالاخره تو مال من شدی.. الان بپوشش و بیا پایین

و خودش حرکت کرد و من لباس رو پوشیدم..

انقدر ظریف و دلربا بود که با پوشیدنش آدم دیگه ای میشدم و خیلی بهم میومد..

آرایش قشنگی کردم و رژ قرمزی که به سیاهی اون لباس شب میومد و تکمیلش میکرد زدم و موهامو بالای سرم شل جمع کردم..

قسمت جلوی لباس پوشیده بود ولی پشتش چنان دکلته ی دلفریبی داشت که خودم دلبسته شدم توی آینه طولانی به خودم نگاه کنم..

پشتش کاملا باز بود و تا بالای باسن دکلته داشت..
انحنای کمرم و گودی وسط پشتم و بلندی گردنمو خیلی قشنگ نشون میداد و تو قلبم به سلیقه ی کامیار آفرین اضافه کردم..

کفشهای پاشنه قد بلند مناسبی هم پوشیدم و عطرمو به گردنم و مچ دستام زدم و رفتم پایین پیش یار..

آوای موزیک لایت قشنگی به گوشم خورد که وقتی دقت کردم متوجه شدم که آهنگ فرانسوی رمانتیک و زیبای Je l’aime a mourir از فرانسیس کابرل هست که خیلی با احساس میخوند و میگفت “تا حد مرگ دوستت دارم”..

آهنگی که انتخاب کرده بود همون اول کار دلمو لرزوند و بیصبر شدم که برم ‌پیشش و بین کف دستاش جامو بگیرم..

وقتی از مسیر پله وارد هال پایین شدم دیدم که چراغها رو خاموش کرده و فقط آباژور بزرگ گوشه ی هال روشنه..

میز بزرگ رو خیلی زیبا چیده بود و غذایی رو که از بیرون خریده بود هممسیر با کف دسته گل بزرگ قرمز و زیبایی گذاشته بود روی میز و دو تا هم شمع بزرگ گذاشته بود توی شمعدانهای نقره و روشنشون کرده بود..

خودش شلوار و پیرهن مشکی تنش بود و کنار میز وایساده بود و به من خیره شده بود..
انقدر دلربا و خوشقیافه بود که از مشاهده کردنش سیر نمیشدم..

سرتاپامو با لذت نگاه میکرد که چند قدم رفتم سمتش و مقابلش وایسادم..
زل زده بود بهم و یاد اون روزگاری افتادم که این لباس تنم بود و توی اتاقک پرو نگاهمون توی آینه افتاده بود به هم و کف دست و قلبمون لرزیده بود..

به نگاه عاشقش تبسم زدم و اظهار کردم

_چه فضای رمانتیکی درست کردی کامیارم

کف دستمو گرفت و برد سمت لباش و محکم و طولانی بوسید و گفت

_به‌شدت جذابیی عشق من.. اونروزگار که لباسو تو تنت مشاهده کردم قلبم برات ضعف راهی شد ولی نتونستم خوب نگات کنم.. اما الان قلبم میخواد ساعتها نگات کنم

دستامو انداختم دور گردنش و اضافه کردم

_نگام کن.. تا آخر عمرمون به هم نگاه کنیم و چشمهای تو همینقدر عاشق باشه.. من دیگه هیچی از خدا نمیخوام

خم شد و زیر گوشمو بوسید و عطرمو نفس کشید و زمزمه کرد

_خیلی عاشقتر از اونیم که فکر میکنی

و لبمو بوسید و دستاشو دور کمرم گذاشت و با اون آهنگی که خواننده ش با احساس تکرار میکرد “تا حد مرگ دوستت دارم” توی بغل هم رقصیدیم..

اونشامگاه یکی از قشنگترین شامگاههای عمرم بود و تا صبح با کامیار محبت ریختیم توی رگ و خون هم و بار دیگر و صدباره به هم قلب دادیم..

دو ماه از ازدواجمون گذشته بود که کامیار گفت بریم پیش دکتر محمدی.. میگفت میخوام به‌شدت جدی معالجه بشم تا بتونیم مثل همه نرمال حیات کنیم..

بهش اظهار کردم که من ازش انتظار نرمال بودن ندارم و شرایط خاصش مورد قبولمه و تحت هر شرایطی دوستش دارم و از بودن باهاش لذت میبرم..
گفت که میدونه ولی خودش میخواد که تغییراتی توی زیستنش به وجود بیاد..

وقتی بعد از مدتها راهی شدیم تیمارستان، با مشاهده کردن ساختمونش من و کامیار به هم چشم دوختیم و کامیار کف دستمو فشرد و بیان کرد

_باورم نمیشه که اینقدر زیاد عاشق اون دختری شدم که وقتی میومد اینجا ازش بدم‌ میومد و بهش اضافه کردم سیریش.. ولی تو بیخیالم نشدی و دستمو گرفتی و از این فراموشخونه محکم کشیدیم بیرون

به نگاه عاشق و دلگیر و قدردانش لبخندی زدم و اظهار کردم
_قدرت عشقه دیگه.. بیخیالت نشدم چراکه بطور غیرقابل باوری عاشق یه بیمار روانی تو این تیمارستان شدم که هیچی ازش نمیدونستم

دست همو محکم و با عشق فشردیم و راهی شدیم داخل پیش دکتر محمدی..

کامیار بهش گفت که ازدواج کردیم و میخواد تغییراتی توی زندگیش بده و نمیدونه که چطور باید شروع کنیم..
دکتر محمدی رو به من کرد و اضافه کرد
_تا جایی که من میدونم شما تاثیر زیادی روی کامیار دارین و امید زیادی هست که وجود شما باعث بهبود بیشترش بشه

تبسم زدم به هردوشون و اظهار کردم
_امیدوارم

دکتر محمدی فکری کرد و گفت
_حتی یادمه که یه بار وقتی کامیار دچار حمله ی عصبی شده بود شما آرومش کرده بودین.. درسته؟

با یادآوری اینکه یهویی بوسیده بودمش و اونطوری آرومش کرده بودم خنده م گحرکت کرد و زیرنگاهی به کامیار نگاه کردم که اونم میلبخند زد..

_اونروز چطوری آرومش کردین خانم ستوده؟.. جای سئوال بود برام ولی فرصت نشد بپرسم

خنده ی کامیار روی لبش بیشتر شد و من هراسیدم که کامیار بهش بگه و آبروی من بره.. بهش چشم غره راهی شدم که چیزی نگه و خودم با تته پته اظهار کردم

_عه.. میشه اظهار کرد بنوعی شوک دادم بهش دکتر

کامیار نگاهی به من کرد و کف دستشو گذاشت جلوی دهنش تا دکتر خنده شو نبینه و من خدا خدا کردم که دکتر محمدی نوع شوک رو نپرسه..

_چطور شوکی؟

خدایا.. دکتر ول کن نبود.. مکثی کردم و بالاخره اضافه کردم

_راستش با یه چوب کوبیدم تو سرش

کامیار پقی زد زیر خنده و دیدهای دکتر گرد شد.. چاره ای نداشتم باید یه چیزی میگفتم..

دکتر با ناباوری نگاهی به کامیار که به زور جلوی خودشو گراهی شده بود که قهقهه نزنه کرد و اظهار کرد

_جدی زد تو سرت؟

لبمو گاز گحرکت کردم و بهش اشاره کردم که بگو آره، ولی اون لعنتی آبرو نزاشت برام و بیان کرد

_با دکتر باید روراست بود تا بتونه کمک کنه به بیمار

و رو به دکتر محمدی اضافه کرد
_نه دکتر شوخی میکنه.. با یه شوک عاطفی از طرف ایشون آروم شدم

اوه خدایااا.. شوک عاطفی.. خوب جمعش کرده بود و فکر نمیکردم دیگه دکتر محمدی بیشتر مسئله رو باز کنه..

دکتر خنده ی محوی کرد و من رنگ به رنگ شدم و به کامیار اشاره کردم که میکشمت و اونم بدجنسانه خندید..

_پس حدس من درست بوده و شما و محبتتون میتونین تاثیر زیادی روی بیماری کامیار داشته باشین.. محبت واقعی بزرگترین درمانه، مخصوصا تو بیماریهای روحی و روانی.. اما من جادهکارهای دیگه ای هم بهتون پیشنهاد میدم که هر کدومو خواستین امتحان کنین

دکتر محمدی گفت که با تلویزیون شروع کنیم و چندتا فیلم که میدونیم توش هیچ اشاره ای به اون حیوان نشده بگیریم و با کامیار با خیال راحت تماشا کنیم و بتدریج برنامه های تلویزیون رو هم اضافه کنیم.. و اینکه اگه میتونیم یه سگ کوچولو بخریم و جلوی چشممون باشه و اگه کامیار مشکلی باهاش نداشت یه مدت بعد سگ نسبتا بزرگتری بیاریم تا کامیار بهش عادت کنه و حساسیتش نسبت به پارس سگها از بین بره..

همه ی حرفایی رو که زد با دقت گوش کردیم و بتدریج عملی کردیم..

هر روز یه فیلم خوب و گاهی کمدی انتخاب میکردیم و تماشا میکردیم اما کامیار در مورد خریدن سگ تردید داشت و امروز و فردا میکرد..

تا اینکه من از علیرضا میل داشتم زحمتش رو بکشه و یه سگ یورکشایر دوست داشتنی کوچولو برامون بخره..
وقتی کامیار سگو متوجه شد عضلات صورتش منقبض شد و متوجه شدم که حالتش عوض شد..
به‌سرعت به علیرضا زنگ زدم تا برگرده و فعلا سگو ببره خونشون..

منم از حال عصبی کامیار عصبی شده بودم و پشیمون بودم که قبل از اینکه خودش اوکی بده سگو خریدم..
یک روزگار بعدش خودش اضافه کرد که بریم و سگو از علیرضا بگیریم..

کاملا مشخص بود که تحمل مشاهده کردن سگ و صدای پارس کردنش رو نداره اما خودشو مجبور میکرد که آروم باشه و یه جوری کنار بیاد با اون حیوون..

یکهفته طول کشید تا کامیار بعد از سردردهای شمشاهده کرد و لرزش کف دستها، حالش مقابل سگ بهتر شد و اون حالت انقباض و انزجار کاملا از بین رفت..

سگ کوچولو انقدر خوشگل و مهربون بود که همش میحرکت کرد سمت کامیار و بالاخره موفق شد بعد از یکهفته به کامیار نزدیک بشه و بشینه تو بغلش..

از پیشحرکت کردی که کامیار کرده بود و تونسته بود با یه حیوونی که پارس میکرد و هر چند که کوچک و بسیار بامزه بود ولی وقتی عصبانی میشد دندوناشو نشون میداد، رابطه برقرار کنه، بسیار خوشحال بودم..

روزگارهایی که من میرفتم دانشگاه غر میزد که قلبم برات تنگ میشه و بعدش مصمم شد که ساعاتی که من کلاس دارم اونم بره نمایندگی و به این بهونه کم کم برگرده سرکارش..

وقتی کلاسم تموم میشد و بیرون ساختمون دانشکده کامیار رو میدیدم که تکیه داده به ماشین و منتظر منه، تموم خستگیم در میحرکت کرد و عاشقیش توی قلبم سرریز میشد..

شامگاه از نیمه گذشته بود و سر من روی بازوی کامیار بود و اون غرق خواب..
دوست داشتم توی خواب نگاهش کنم.. مردی که همه ی جهانم بود و میدونستم که منم همه ی جهان و زیستنه اونم..

آروم دست کشیدم به موهای قشنگش و نگاهم افتاد به کتفش که قبلا جای زخم دندون های گرگها بود و الان تتوی دلنشینی که طرح یه پَر و یه زنجیر بود، درست روی رد زخم خالکوبی شده بود..

چند جای بدنش جای زخم و اثر گرگها بود و میدونستم که هربار که نگاهش بهشون میخوره یاد حادثه ی گرگها میفته و حالش دگرگون میشه..

بهش پیشنهاد کردم که اگه دوست داره بریم و روی زخمهاش خالکوبی کنه تا روی رد زخمها پوشیده بشه و اذیتش نکنه..
از پیشنهادم خوشش اومد و اظهار کرد که فکر به‌شدت خوبیه..
روی پهلوش که جای زخم بزرگی بود و کلیه ش رو هم بخاطر اون زخم و دریدگی عمیق از کف دست داده بود، طرح بسیار زیبایی از یک فرشته ی زن که موهاش صورتش رو پوشونده بود و بالهای بزرگی داشت خالکوبی کرد.. میبیان کرد این فرشته تویی که از تاریکی و عذاب نجاتم دادی و مثل این طرح فرشته قرار گرفتی روی زخمهام و مرهم شدی برای زخمهای روحم و جسمم..

من هم روی انگشتم زیر حلقه م اسم کامیار رو به لاتین تتو کردم و بهش اضافه کردم که اسمش روز ازل، روی قلبم خالکوبی شده..

صبح روز جمعه بود که رفتیم سر خاک بابام و از اونجا هم قرار بود بریم درکه و کوله پشتی هامون پشت ماشین بود..
من عاشق درکه بودم و خوشامگاهختانه کامیار هم مثل خودم بود و زود به زود درکه لازم میشدیم و حسابی به خودمون خوش میگذروندیم..

کامیارم مشغول رانندگی بود و همش برمیگشت منو نگاه میکرد و منم با عاشقی بهش خیره میشدم و فکر میکردم که هیچوقت از چشم دوختن بهش سیر نمیشم..

صوتی موزیک همجاده با حضور و نگاه های عاشق کامیار مستم کرده بود که آهنگ “جانم عاشقیم” از سعید شریعت اومد..
صداشو حسابی قد بلند کردم.. هردومون اون آهنگو دوست داشتیم و گاهی توی ماشین بلند بلند برای هم میخوندیم و عشق و حال میکردیم..

جانم، عاشقیم
محبتم، جانم
با تو من باران در تابستانم
جانم عاشقیم
تو قلبداری
در من جاری
درمان این عاشق بیماری
من مجنون بی آزارم
دوسِت دارم

تو جذابی
دلدادگیی
نابی
لیلیِ جهانمی
دوسِت دارم…

با شوق و لذت برای هم میخوندیم و من بهش میگفتم دوسِت داااارم و خم میشدم طرفش و اونم از ته قلب هممسیر خواننده میخوند برام و تو چشمام عاشقانه نگاه میکرد و من شیداترین عاشق جهان میشدم..

همواره تا ایستگاه آخر درکه میحرکت کردیم و اون بالا میقرار گرفتیم و زمین و آسمونو نگاه میکردیم و لذت میبردیم..

تا ایستگاه آخر کم مونده بود و هیچ کس نبود و خلوت بود که یهو کامیار بغلم کرد و گفت

_خسته شدی.. بیا خودم ببرمت

کف دست و پا زدم و گفتم

_عه خسته نشدم بزارم زمین الان یکی میبینه آبروم میره بابا

_نه نه خسته شدی

میخندید و ولم نمیکرد لعنتی..

_همواره دوست داشتم بغلت کنم و ببرمت اون بالا.. امروز که خلوته فرصت خوبیه

_حداقل کولم کن این شکلی بسیار بده اگه یکی ببینه

قد بلند لبخند زد و اظهار کرد

_پررو رو ببین میگه کولم کن

_به من چه خودت دوست داری

کولم کرد و منم کف دستامو محکم دور گردنش حلقه کردم..

_چه کیفی میده کامیار.. بعد از این همیشه اینطوری بریم آخرشو

_لیلی خفه م کردی کف دستاتو شل کن مثل کوآلا چسبیدی

میلبخند زد و منم محکم تر گردنشو بغل میکردم تا اون باشه دیگه از این هوس ها نکنه..

چند دقیقه بعد رسیدیم و قبل از اینکه بزارتم زمین، خم شدم و گونه شو گاز گرفتم و بیان کردم

_سواری خوبی بود

دور و برو نگاهی کرد و لبامو محکم بوسید و آخرشم گازی گراهی شد که آخم کشیده شد..

_عاشقتم بچه پررو

ریز خندیدم بهش و گفتم

_منم عاشقتم دیوونه ی من

جای گرفتیم پیش هم و از کوله پشتیش شیشه ی آبو درآورد و یک نفس خورد..
هوا عالی و آفتابی بود و از منظره ی مقابلمون لذت میبردیم..

هوای خنک و تمیز رو عمیق کشیدم به ریه هام و نگاهی به مردمی که داشتن بالا میومدن کردم و با خودم در ذهنش گذراندم که هر کسی از این زیستن سهمی داره..

یکی پدر و مادر خوب قسمتش شده بود.. و یکی همسر خوب.. یکی بچه های خوب.. و یکی مال و ثروت.. یکی زیبایی و سلامتی.. و یکی توانایی خاص و استعداد چیزی.. خلاصه خدا با عدالتش برای همه سهمی قرار داده بود تو این زندگی و جهان..

نه به کسی همه ی خوشبختی ها و دارایی هارو یکجا داده بود و نه کسی رو از همه ش محروم کرده بود..

هر کسی به نوعی چیزهایی داشت و نداشت.. کامیار بخاطر مسئله ی بچه دلخور و معذب بود ولی من گفته بودم انقدر صبر میکنم تا اینکه از لحاظ روحی و عصبی آماده بشه و با خیال راحت بچه دار بشیم..

حتی اگه هیچوقت بچه دار نمیشدم هم راضی بودم.. چراکه زندگیِ خوش با کامیار، برام از هر چیزی مهمتر و ارزشمندتر بود و توی دورانی که ازش جدا بودم سختترین دوران زندگیم رو گذرونده بودم و عملا تبدیل شده بودم به یه مرده ی متحرک و بنابراین قدر بودنش رو میدونستم..

کامیار و دلدادگی نابش سهم من از زیستن بود.. و فقط به داشتن خودش راضی بودم..
قرار نبود برای خوشبخت بودن و یا خوب زندگی کردن حتما بچه ای در کار باشه.. من محبت بینظیر کامیار رو داشتم و این نعمتی بود که کمتر کسی توی حیاتش نصیبش میشد..

عشق میتونست هر مشکلی و کمبودی رو جبران کنه، به شرطی که دلدادگی واقعی میبود..
نه عاشقیی که بین زن و شوهر با فقر و یا مشکلات دیگه از مقدارش کم بشه و با گذشت سالیان از بین بره..

محبت اگر دلدادگی بود، میموند، و درمان میشد برای هر دردی..

کاش انسانها یاد میگحرکت کردن که قدر داشته های با ارزششون رو بدونن و شکرگزار باشن..

دلدادگی و سلامتی بنظر من بزرگترین سهم بود برای آدم و من هردوش رو داشتم و وقتی نگاه عاشق کامیار توی نگاههام میگشت خودمو خوشبخت ترین زن دنیا میدونستم..

حتی تو اون روزگارای سخت هم میدونستم اون خدای بزرگ و توانایی که همه ی مخلوقاتش رو میبینه و زیر نظر داره، منو هم رها نمیکنه به حال خودم، و هوای همه ی بنده هاش رو داره.. درست مثل آدمی که کنار یه لونه ی بزرگ ‌مورچه نشسته باشه و به همه ی مورچه ها و احوالاتشون مشاهده کرد کافی داشته باشه..

خدای مهربونم من و کامیار رو هم به حال خودمون رها نکرده بود و اون روزهای سخت، مبنا و ریشه ی محکمی شده بودند برای زیستن آینده و بنای محکمی که با محبت میساختیم..

برای خوب زیستن فقط کافی بود که باور و ایمانمون رو به مهربونی خدا، و دلدادگیمون رو به کسی که هممسیر و همدلمون بود تحت هیچ شرایطی از کف دست ندیم..

(پایان)

سخن آخر نویسنده

دوستانی که از ابتدای رمان گرگها همراه و همپای من تا پایان اومدین و با انرژی دلنشینتون و حتی انتقادات سازنده تون تشویقم کردین، سپاس 🙏

امیدوارم مثل رمان “بر قلب جای گرفته” از این رمانم هم لذت برده باشید و اشکالات و کاستی هاش رو به من ببخشید..

اگر طی داستان گاهی به مقوله های دیگه ای گریز زدم، دلیلش این بود که میل داشتم چیزی بیشتر از یک رمان صرفا عاشقانه به مخاطبینم بدم..
امیدوارم تونسته باشم، ممنون از همه تون و بدرود🌹

۱۳۹۹/۱۲/۱۵ م _ابهام