رمان گرگها پارت ۵۷

۱۹۱)

تمایل داشتم سوار آمبولانس بشم اما گفتن که نمیشه همراهشون برم و به‌سرعت رفتم ماشین خودمو از گاراژ درآوردم و دنبالشون راهی شدم..
کامیار وقتی سوار آمبولانس میشد منگ بود و درک کردم که آمپاما که بهش زدن کار خودشو کرده..

ولی وقتی به تیمارستان رسیدیم و پیاده ش کردن، مشاهده کردم که بازم ناآرومه و فریاد میکشه..
از متوجه شدنش توی اون حال دلم به درد میومد.. مدتی بود انقدر حالش خوب و عادی بود که اصلا یادم رفته بود مشکل روحی داره..
نگاهی به ساختمان تیمارستان کردم که میبردنش داخل، و قلبم از غصه ترکید که کامیارم بازم برگشت اونجا..
اشکامو پاک کردم و زود دنبالشون رفتم تو..

بردنش توی یه اتاق و خوابوندنش روی تخت..
تقلا میکرد و نمیمیل داشت بخوابه.. داد میزد و میاظهار کرد ولم کنین..
و گاهی هم اسم آرین رو با درد فریاد میکشید..
از دردی که میکشید منم زجر میکشیدم..
میدیدم که روحش در عذابه..

مردهای پرستار، قوی و درشت هیکل بودن و میتونستن کنترلش کنن..
دستاشو محکم گرفتن و به زور خوابوندنش.. مقاومت کرد و سرشو کوبید به میله ی بالای تخت..
هینی کشیدم و دستامو گذاشتم جلوی دهنم که صوتی گریه م بلند نشه..
پرستار بالشی رو گذاشت مقابل میله تا دیگه نتونه سرشو بزنه..
اما هنوزم زور میزد که کشیده بشه و پاهاشو میکوبید به پایین تخت..

مردها کف دستهاشو بسسریع به تخت، و دل من تکه تکه شد..
با گریه و التماس گفتم
_کف دستاشو نبندین تو رو خدااا

_میبندیم که بهش آرامبخش تزریق کنیم.. وقتی آروم شد بازش میکنیم

جلوی در با بیچارگی گریه میکردم که دکتر محمدی با دو تا پرستار خانم اومدن..
با متوجه شدن گریه ی من سرشو با تاسف تکون داد و سریع حرکت کرد پیش کامیار..
کامیاری که کف دستهاشو بسته بودن و یکی از مردا پاهاشو گرفته بود و اونم داشت داد میزد که ولم کنین، بچه مو برد..

با دیدن اون بچه و با حرفی که زده بود دقیقا صحنه ی گرگی که بچه ی کوچولوشو به دهن گحرکت کرده بود و برده بود، براش زنده شده بود و دیوونه ش کرده بود..
دویده بود دنبال گرگ، اما بقیه ی گرگها یک‌باره به خودش حمله کرده بودن و زده بودنش زمین..
و کامیار خودشو مقصر میدونست که نتونسته بود بچه شو از چنگ گرگ دربیاره و نجات بده..

قضیه ی پسر بچه توی کافه شوک بد و بزرگی بود براش و عجیب به هم ریخته بودش..
دکتر محمدی به پرستار هممسیرش دستور دارو داد و اونم یه آمپول بهش زد و بعد هم سرم وصل کرد بهش و یه آمپول دیگه هم قاطیه سرمش کرد..
پرستار دیگه هم زخم سرش رو پانسمان کرد و از لای موهای آغشته به خونش دو سه تا خرده شیشه درآورد و خونهای روی صورت و دستاشو تمیز کرد..

پنج دقیقه طول نکشید که کامیار کاملا بیحرکت شد و فقط آروم ناله میکرد..
بعد از ده دقیقه، آوای ناله ش هم قطع شد و نگاهاش بسته شد..

دکتر و پرستارهای مرد از اتاق خارج شدن و دکتر محمدی به من گفت که برم تو اتاقش و تعریف کنم که چی باعث حمله ی عصبیش شده..

اونا رفتن و من رفتم نزدیک کامیار و کنار تختش وایسادم..
کف دستشو که بسته بودن گحرکت کردم و بوسیدم و اشک ریختم..
ضجه زدم برای مردی که ساعتی قبل در اوج دلدادگی و خوشی کف دستمو گراهی شده بود و آماده میشد که ازم درخواست ازدواج کنه و قدم بزاریم به جهانی رویاهامون، و الان با دستهای بسته روی تخت تیمارستان منگ و کرخت افتاده بود..

حضورمو حس نمیکرد و کاملا به خواب رفته بود..
از پرستار سؤال کردم که میتونم پیشش بمونم یا نه.. ولی بیان کرد نمیشه و باید برم..

_تا هفت هشت ساعت بیدار نمیشه.. بعدشم که بیدار شد اگه بازم ناآروم باشه دوباره ساکتبخش میزنیم بهش.. پس اینجا موندنتون فایده نداره و بهتره برید

از اینکه نمیزاشتن پیشش بمونم دلم گحرکت کرد و دستی به موهاش کشیدم و بار دیگر کف دستشو بوسیدم و با گریه از اتاق خارج شدم..
توی مسیررو به این فکر کردم که حرفایی که در مورد سختی محبت متوجه شده بودم درست بوده.. و چقدر سهم من از عاشقی پر از سختی و دشواری شده بود..

محبت دشوار است و
هضمش مرد میخواهد عزیز
کودکان بی شک
غذای تلخ را
تف میکنند…

حتی اگه لازم میشد جونمو هم از کف دست بدم، تو مسیر دلدادگی کامیار محکم می از حرکت ایستادم و کم نمیاوردم.. حتی اگه مجبور میشدم پشت درهای تیمارستان پیر بشم..

رفتم مقابل اتاق دکتر محمدی و در زدم و وارد شدم..
همه ی جریانو براش تعریف کردم.. اونم مثل من فکر میکرد و اضافه کرد که شوک و بدشانسی بزرگی بوده و ممکن نبود که دچار حمله نشه..
بهم بیان کرد که برگردم خونه اما بیان کردم که نمیرم و توی سالن میشینم..
بهم قول داد که به پرستاره میسپره وقتی بیدار شد بهم زنگ بزنه تا بیام..
با قاما که داد یکم خیالم راحت شد و قصد کردم که برم خونه.. نگران نگار جون بودم.. میوحشت کردم دل مریضش طاقت نیاره..
دوباره حرکت کردم بالا و به کامیار سری زدم.. همونطور خوابیده بود و پرستار داشت کف دستاشو باز میکرد..
_پرستارش این شیفت شما هستین؟
_بله منم تا شب
_دکتر بیان کرد بهتون میسپره اگه بیدار شد به من زنگ بزنین.. این لطفو میکنین در حق من؟
تبسمی زد و اضافه کرد

۱۹۲)
_حتما.. شماره تونو بگید سیو کنم

شماره مو دادم بهش و تشکر کردم و بعد از یه نگاه طولانی و پر از حسرت به کامیارم، از اتاق خارج شدم..

منیره نگار جونو برده بود توی اتاقش و زن بیچاره هنوزم گریه میکرد..
راهی شدم پیشش و بیان کردم
_قرصتونو خوردین؟.. بهترین؟
_خوردم مادر.. بچه م آروم شد؟
_بهش چندتا آمپول زدن.. گیج و بیحسش کردن باز

اشکاشو با کف دستمال پاک کرد و گفت
_چاره ی دیگه ای نبود.. متوجه شدی که با خودش چیکار کرد.. سه سال پیش هم یه بار دچار حمله ی عصبی شد و من راضی نشدم بره تیمارستان اما انقدر به خودش ضربه زد که تا مرز مرگ رفت.. وقتی اینطوری میشه هیچی بجز آمپولهای آرامبخش جلودارش نیست

خسته و مستاصل جای گرفتم روی زمین کنار تخت نگار جون..
هنوز کاپشنم تنم بود و از کافه که برگشته بودیم درنیاورده بودم..
لباسام و دستام پر از لکه های خون کامیارم بود..
نگاهی به کف دستام کردم و آروم گریه کردم..
برای خودم.. برای کامیار.. برای مادرش..
برای دلدادگیمون که مسیرش هموار نمیشد و پر از سنگ و خار بود..

نگار جون از روی تخت کف دستشو دراز کرد و موهامو نوازش کرد.. اونم گریه میکرد.. منیره هم کنار پنجره گریه میکرد..
_الهی بمیرم برای هردوتون مادر.. پسرم بخاطر دردش داغونه، توام بخاطر اون داغونی

با بغض گفتم
_عاشقی چقدر دردناک و سخت بوده نگار جون.. انگار جونم به جونش وصله و همپاش عذاب میکشم

بازم کف دستشو کشید به سرم و زمزمه کرد
_که دلدادگی آسان نمود اول اما افتاد مشکلها…

و آهی کشید و ادامه داد
_محبت آتشیه که میسوزونه اما بازم نمیخوای که رها بشی از شعله هاش.. چون فراقش بیشتر میسوزونه آدمو.. محبت بزرگترین موهبتیه که خدا به آدم داده تا توی کوره ش پخته بشه و دل و روحش از خامی دربیاد

نگار جون راست میاضافه کرد.. من حاضر بودم هر روزگار توی کوره ی محبت کامیار بسوزم اما یک روزگار ازش جدا نباشم.. چون تحمل آتش دوریشو نداشتم..

از جام قد بلند شدم و اضافه کردم
_من تنهاش نمیزارم.. بازم خوب میشه، برمیگرده خونه.. حتی اگه خوب نشه هم من تنهاش نمیزارم.. شمام دیگه گریه نکنین و بسپرین به خدا

و بعد رو به منیر گفتم
_برم لباسامو عوض کنم میخوام مجدداً برم بیمارستان

منتظر زنگ پرستار نشدم و مسیری تیمارستان شدم..
وقتی حرکت کردم توی اتاقش دیدم که هنوزم خوابه و لباسهاشو عوض کردن و لباس بیمارستانو تنش کردن..
صندلی رو کشیدم و جای گرفتم پیشش که یه خانمی اومد و یه پلاستیک بزرگ داد دستم و گفت
_لباسها و وسایل آقا کامیاره

پالتوش و کت و شلوارش توی پلاستیک بود..
_کیف پول و یه جعبه کوچک هم هست که باید بیایید پایین امضا بمتوجه شد که تحویل بگیرید

لباسهاشو ازش گراهی شدم و تشکر کردم و باشه ای اظهار کردم..
خانمه راهی شد و من به کت و شلوارش نگاه کردم و اشکام ریخت روش..
کت و شلواری که وقتی تنش متوجه شده بودم از خوشتیپی و قشنگیش دلم راهی شده بود..

از کجا میدونستم چند ساعت بعد همون کت و شلوارو توی پلاستیک میدن دستم..
زیستن چقدر غیرقابل پیش بینی و غافلگیرکننده بود..
گاهی حیات چقدر بیرحم بود..
ولی برای هرکسی به نوعی بی رحمی هاشو به رخ میکشید و فقط من و کامیار نبودیم.. مبارزه با مشکلات و خم نشدن تنها چاره بود و جاده دیگه ای نبود بجز صبر و سرسختانه زیستن کردن..

نگاهی به کامیارم کردم و آروم زمزمه کردم
_الان برمیگردم جون و قلبم

راهی شدم پایین و گفتم که اومدم وسایل کامیار کیان رو تحویل بگیرم..
کاغذی جلوم گذاشت امضا کردم و یه پلاستیک کوچیک بهم داد و گفت
_چک کنید لطفا

بازش کردم و دیدم کیف پولش و گوشی ای که من براش خریده بودم و یه جعبه ی کوچک توشه..
با متوجه شدن جعبه ی مخملی مشکی قلبم به درد اومد..
جعبه ی انگشتر بود..
همون سورپرایزی که میاضافه کرد توی جیبمه..

سیل اشک بی محابا فشار آورد به چشمام و تند رفتم بالا و توی جاده پله ها اشکامو رها کردم که ببارن..
چرا اینطوری شد.. چرا این انگشتر اینطوری به دست من رسید..
جعبه رو باز کردم و انگشتر ظریف و بسیار دلربایی رو که توش بود چشم دوختم..
سلیقه ش تو هر چیزی عالی بود و متوجه شدم که توش تاریخ امروز و اول اسمهامون حک شده..
دیگه گریه امونم نداد و نشستم روی پله ها و هق زدم از گریه..

انقدر که دیگه نایی برام نموند و قد بلند شدم و راهی شدم توی اتاق پیش کامیار..
پرستار وارد شد و با متوجه شدن چشمای پف کرده و قرمز من گفت

_یکم قبل نیمه بیدار شد و بازم بیقراری کرد.. دکتر اظهار کرد نزاریم کامل بیدار بشه و بازم دارو تزریق کردیم بهش.. تا صبح بیدار نمیشه، شما برید

پس هنوزم حالش بد بود.. انقدر بد بود که با گذشت ساعتها و با وجود داروی ملایمبخش قوی توی خونش هنوزم ناآروم بود و عادی نشده بود..

قلبم گحرکت کرد و اضافه کردم
_چرا اجازه نمیدن پیشش بمونم؟
_اولا که اینجا تیمارستانه.. قوانینش با بیمارستانها فرق میکنه، دوما بخش مردان هست و خدای نکرده اگه توسط یکی از بیماران آسیبی به شما برسه کی میخواد جوابگو باشه؟.. به همین قلبایل اجازه نمیدن بیمارها هممسیر داشته باشن

_چشم.. میرم تا چند دقیقه

M:
۱۹۳)
پرستار راهی شد و من کامیارمو که آشفته و پر از درد روی تخت بی حس و منگ افتاده بود با گریه و حسرت بوسیدم.. طولانی و عمیق گوشه ی لبشو بوسیدم و آروم زمزمه کردم
_تنهات نمیزارم.. هیچوقت.. هیچوقت ولت نمیکنم.. صبح برمیگردم عاشقی من

نه حرکتی نه واکنشی هیچی نداشت و من با بی میلی از اتاقی که قلبمو توش جا گذاشته بودم خارج شدم و رفتم خونه..

کامیار سه روز توی تیمارستان موند و دو روزگار اول هر بار که بیدار شده بود فریاد کشیده بود و پرستارها میبیان کردن مثل پنج سال قبل شده و آوای فریادهاش بیمارستانو لرزونده..
هر بار که من میحرکت کردم توی خواب بود و داروها بیحسش کرده بودن..
آذر هم فهمیده بود و اونم میومد بیمارستان و یه بارم به دکتر فریتس زنگ زده بود و وضع کامیارو گفته بود..
میاضافه کرد میخوام بازم ببرمش آلمان.. اما هیچ کاری نمیشد کرد تا اینکه حالش بهتر بشه و به خودش بیاد و تصمیم بگیره که چیکار کنه..

بالاخره بعد از سه روز وقتی صبح راهی شدم بیمارستان متوجه شدم که دیدهاش بازه و آرومه..
قلبم برای متوجه شدن دیدهای دلنشینش لک زده بود..
صدای پامو که گوش داد نگاه دلگیرش رو دوخت بهم و حرفی نزد..
با اشک و لبخند راهی شدم پیشش و بیان کردم
_سلام
با آوای خفه ای بیان کرد
_سلام
و کف دستشو کشید به زخم گونه م..

کف دستشو از گونه م برداشتم و بوسیدم، اظهار کردم
_بهتری؟
اشاره کرد به خودش و تخت و با پوزخند اضافه کرد
_همینم که میبینی.. خلاصی ندارم از اینجا

نشستم پیشش روی تخت و بیان کردم
_نمیشه که یهویی کامل خوب بشی.. جادو نیست که اجی مجی کنی همه چی درست بشه.. باید درمانتو ادامه بدی و کم کم تموم بشه

نگاهی به پنجره کرد و آهی کشید و اظهار کرد
_تموم نمیشه لیلی.. به دکتر فریتس خیلی امید داشتم اما میبینی که بازم اینجام

_آذر میگه بازم میخوام کامیارو ببرم آلمان

_آذر گوه خورده.. من دیگه هیچ جا نمیرم

_بنظر منم فعلا تحت درمان دکتر محمدی باش تا بعدها اگه میل داشتی بازم میری

_نمیرم جایی.. اگه درد من خوب شدنی بود اینجوری نمیشدم

_کامیار…

_هیچی نگو لیلی.. فقط میخوام برگردم خونه.. مولین چطوره؟.. سکته که نکرده از دیوونگی من؟

_خوبه.. مضطرب نباش.. دکتر چی اضافه کرده؟ مرخصت میکنه؟
_چرا نکنه؟.. نزاییدم که بخیه م پاره بشه.. میخام برم خونه

_باشه میرم پیشش ترخیص بنویسه برات کاراتو انجام بدم بریم
هیچی نگفت و چشماشو بست..
کارای ترخیصشو انجام دادم و رفتیم خونه..

خسته و داغون بود و اول مادرشو محکم بغل کرد و اشکای روی صورت پیرشو پاک کرد و گفت
_باید حلالم کنی که اینقدر تو رو آزرده میکنم خاله ریزه

نگار جون با اون جثه ی کوچولوش که واقعا خاله ریزه بود توی بغل کامیار گم شده بود.. با گریه اظهار کرد
_من فدای تو و قلب پر از دردت بشم مادر نگو اینجوری.. مگه دست خودته

منیره رو هم بغل کرد و اضافه کرد
_توام منو ببخش منیر، یادمه که چه کارا کردم

منیره هم اشکاشو پاک کرد و اظهار کرد
_الهی منیر پیشمرگت بشه تو کاری نکردی این حرفا چیه

برگشت و نگاه غمگین و شرمنده ای به من کرد و گفت
_میرم بالا.. خیلی خسته م

دیدهامو آروم روی هم گذاشتم و گفتم
_برو استراحت کن

رفت و نمیدونستم اون بالا حرکت کردن سرآغاز خیلی چیزا بود..