۱۴۹)
دو ماه از فوت بابام گذشته بود و نگاهه ی اشک من دیگه خشک شده بود..
حتی وقتیکه دلم میترکید و میتمایل داشتم گریه کنم برای بابا، دیگه اشکی از دیدهام نمیریخت..
باریکاندام و پریده رنگ شده بودم و مولین میاضافه کرد نمیدونم غصه ی شوهرمو بخورم یا غصه ی تو رو که داری جلوی دیدهم آب میشی..
وضع لاله از من بهتر بود چون اون مثل من به بابا وابسته نبود و رابطه ای که بین من و بابا بود بین اونا نبود..
لاله بیشتر به مامانم وابسته بود و یه ماه از فوت بابا گذشته بود که کم کم شروع کرد به گوش مولین خوندن که باهاش بریم ترکیه و پیش اونا زندگی کنیم..
ولی حال من انقدر بد بود که توجهی به حرفاش نکرده بودم و حالا که کمی بهتر شده بودم از مولین پرسیدم که لاله چی میگه و جریان رفتن به ترکیه چیه..
مولین اظهار کرد که لاله نمیخواد ما اینجا تنها بمونیم و جای خالیِ بابا اذیتمون کنه..
_بهش ناضافه کردی که شدنی نیست و ما اینجا کار و حیات داریم؟
_چیکار داریم مادر؟.. منکه کاری ندارم و بعد از بابات کس دیگه ای نیست که وابسته و پایبندش باشم و نتونم برم.. اونم که منو گذاشت و راهی شد
گریه کرد و وقتی اشکاش سرازیر شد روی گونه هاش، من بهش غبطه خوردم که میتونست گریه کنه..
من چرا دیگه اشک نداشتم؟.. چرا نمیتونستم دل گراهی شده مو با گریه خالی کنم؟..
بغلش کردم و بیان کردم
_گریه نکن دیگه مولین.. بابارو ناراحت میکنی
اشکاشو پاک کرد و اظهار کرد
_البته اگه تو نخوای نمیریم مادر.. منکه مغزم دیگه کار نمیکنه
داشتیم حرف میزدیم که لاله اومد توی هال و خطاب به من گفت
_لیلی تو بجز درست چه کار دیگه ای داری؟
_گیریم که کارم فقط درسمه، مهم نیست بنظرت؟
_معلومه که مهمه، اما من تحقیق کردم و میتونی با گذروندن چند واحد اضافی و چند تا امتحان ورودی، بقیه ی درستو توی دانشگاه استانبول ادامه بدی
لاله جدی بود و فکر همه جاشو کرده بود.. فکر همه چیز بجز دل من.. مگه من میتونستم از کامیار دور بشم؟.. توی همین دو ماهی که بخاطر فوت بابا اومده بودم خونه و ازش دور بودم میمتوجه شدم که چقدر لاغر شده و خرابه..
هر دومون انگار معتاد بودیم و وقت دوامون گذشته بود..
من از غمِ از دست دادن پدر و کامیار از غم دوریِ من..
غم از دست دادن بابام انقدر عمیق بود که نتونسته بودم دلتنگ کامیار بشم و بهش فکر کنم اما الان با مطرح شدن مسئله ی ترکیه، چیزی توی قلبم تکون خورد و یادم افتاد که چقدر مشتاق دیدار کامیارم هستم..
از جام بلند شدم و اضافه کردم
_نه لاله.. شدنی نیست.. مرسی که به فکر مایی اما نمیتونیم باهات بیاییم
داشتم میراهی شدم توی اتاقم که دنبالم اومد و اضافه کرد
_چرا؟.. بخاطر اون پسره؟
_اگه منظورت از پسره احیانا کامیاره بنظرم بهتره یکم مودب باشی و اسمشو بگی
_ببین لیلی.. میدونم که شیفته ی ظاهر خوبش شدی اما وظیفه ی منه که به عنوان خواهر بزرگتر جادهنماییت کنم و نزارم آینده تو تباه کنی..اولا اگه اون با تو قصد ازدواج داشت تا الان بهت میگفت.. دوما مردای سالم این دوره و زمونه بعد از ازدواج دیوونه و بداخلاق میشن چه برسه به این که پنج سال هم تیمارستان بوده و مشکل روانی داره
_لاله برو پی کارت و تو مسائلی که هیچی ازشون نمیدونی اینطوری راحت قضاوت نکن و حکم نده
کف دستمو گحرکت کرد و نزاشت در اتاقمو ببندم و برم تو..
_لیلی میخوای مولینو فدای خودخواهی و دلدادگی و عاشقیِ خودت کنی؟.. مولین نمیتونه بعد از بابا تو این خونه بمونه
_چرا نتونه؟.. مگه هر کی شوهرش میمیره میره یه کشور دیگه؟.. در ضمن یعنی چی که مولینو فدای عاشقی خودم کنم؟
_یعنی اینکه تو بخاطر کامیار میخوای اینجا بمونی و مولین هم اگه تو نیای نمیاد.. بخاطر یه غریبه که هیچ ارزشی برات قائل نیست تو روی منم وایمیستی
دیگه اعصابمو خرد کرد و سرش داد زدم که
_ولم کن بابا من جایی نمیرم و مانع رفتن کسی هم نمیشم.. حرف دهنتو هم بفهم تو اصلا کامیارو میشناسی که میگی ارزش قائله برا من یا نه؟
دستشو محکم پس زدم و راهی شدم تو اتاقم.. فشار عصبی این مدت و بغضی که توی گلوم داشتم اما تبدیل به اشک نمیشد، با حرفهای لاله بیشتر داشت عذابم میداد..
ناخودآگاه زنگ زدم به کامیار و بهش گفتم که قلبم گحرکت کرده و بیاد دنبالم..
بهش گفته بودم ماشینمو ببره و راهی شد و وارد شدش راحت باشه ولی قبول نکرده بود و ماشینو توی حیاطمون پارک کرده بود..
بهشدت زودتر از اونی که فکرشو میکردم خودشو رسوند و زنگ زد بهم و اظهار کرد که دم در منتظره..
اضافه کردم بیا تو ماشینو بردار گفت نه ماشین هست بیا..
همیشگی با آژانس میرفت و میومد و در ذهنش گذراندم که بازم میخواد با آژانس بریم..
اما من دلم میمیل داشت تنها باشیم و سوئیچو برداشتم و وقتی درو باز کردم که بهش بگم با ماشین من بریم، مشاهده کردم تکیه داده به یه تویوتای مشکی مدل بالا و منتظر منه..
تا منو متوجه شد لبخندی زد و گفت
_فکر کردم دیگه وقتشه که ماشین بخرم
دلم لبریز از سرخوشی شد و حرکت کردم جلو و بیان کردم
_مبارکه.. چه کار خوبی کردی.. چقدر دلبره.. حق داری دیگه ماشین فندق منو نپسندی و سوارش نشی آقا
خندید و درو برام باز کرد و گت
_اختیار دارین اون ماشین ارزش معنویش از صد تای این ماشینا بیشتره
سوار شدم و جاده افتاد.. خیلی خرسند بودم که میمتوجه شدم کامیار تا این حد تغییر کرده و حتی برای خودش ماشین خریده..
توی قلبم خدا رو شکر کردم و به نگاه مهربون کامیار که بهم تبسم میزد مثل خودش جواب دادم و تبسم زدم..
زیر لبی بیان کرد
_تو همانی که قلبم لک زده تبسمش را
اواخر پاییز بود و هوا سرد بود.. برف روی درختا منظره ی قشنگی داشت..
بعد از فوت بابا دانشگاه نراهی شده بودم و اساتید حذفم نکرده بودن اما یکماه بود که میراهی شدم و توی کلاسها شرکت میکردم و هیچی از درسها نمیمتوجه شدم..
اما حضورم از هیچی بهتر بود و هر چقدر هم که حالم بد بود بازم نمیزاشتم لطمه ای به درسم بخوره..
کامیار هم مثل خودم رنگ پریده و داغون بود ولی به روش نمیاورد و میلبخند زد بهم..
_حالا بگو ببینم قلب خانم پرستار ما چرا گراهی شده؟
_هیچی.. مهم نیست
_بخاطر چیزی که مهم نیست قلبت گراهی شده؟
_مهم که هست.. اما.. ولش کن
_ولش نمیکنم بگو.. بگو ببینم کی آزردهت کرده، چی شده
_لاله میخواد که من و مولین باهاش بریم ترکیه و اونجا حیات کنیم
اینو که اضافه کردم یهو کنترل ماشین از کف دستش خارج شد و کم مونده بود ماشین عقبی بزنه بهمون..
داد خفیفی زدم و اضافه کردم
_کامیاااار..
زود ماشینو کنترل کرد و حواسشو جمع کرد و یکم جلوتر زد کنار..
_یعنی چی که برید ترکیه؟
_یعنی چی نداره، میگه بعد از بابا، مولین نمیتونه جای خالیشو تحمل کنه و مضطرب هردومونه و میخواد که باهاش بریم
توی دیدهاش ترس و مضطربی موج میزد.. حتی حس کردم توی کف دستاش که گذاشته بود روی فرمون لرزش خفیفی مشاهده کردم..
دلگیر و نگران پرسید
_میخوای بری ترکیه؟
اصلا حواسم نبود که طوری حرف زدم که فکر کرده میخوام برم و بخاطر همین اونطوری شده..
بهسرعت اظهار کردم
_نه.. من نمیرم.. چطور تونستی فکر کنی که ممکنه من برم؟
نفس راحتی کشید و تکیه داد به صندلی و گفت
_اوه.. طوری گفتی که اندیشیدم میخوای بری
تبسم زدم و گفتم
_نه نمیرم.. اولا که درس و دانشگاهم اینجاست.. دوما بابا اینجاست.. سوما…
منتظر زل زد تو نگاهام و وقتی دید ادامه ندادم بیان کرد
_سوما چی؟
میمیل داشت از زیر زبونم حرف بکشه مارمولک.. خودش هیچی نمیاضافه کرد اونوقت میمیل داشت من بگم..
_سوما که من ایرانو دوست دارم و نمیتونم جای دیگه ای زندگی کنم
بد نگام کرد و اظهار کرد
_باشه لیلی خانم.. مارو بزار تو خماری.. یکی طلبت
_اتفاقا شما بهشدت به من بدهکاری و من ازت طلب دارم.. اینم بنویس کنار اونا
لعنتی طوری میاضافه کرد یکی طلبت که انگار خودش اصلا منو تو خماری نمیزاشت..
حرکت کرد و گفت
_کجا دوست داری بریم؟
_هیچ جا.. همینطوری بگرد خیابونارو، برفو نگاه کنیم
_چشم.. شما امر کن من تا صبح دور دور میکنم تو خیابونا
یکم بیرونو نگاه کردم که گفت
_تو که نمیخواستی بری، پس چرا قلبت گحرکت کرده؟
_آخه بنظرم مولین دوست داره بره.. لاله گفت بخاطر من نمیره
_خوب مولینت با لاله بره.. تو برگرد خونه ی ما
_آخه لاله میخواد برای همواره ببره مارو
_خوب مامانت هم برای همیشه نره و یه مدت همینجوری بره و بعدا اگه خوشش اومد بطور دائم بمونه
_منم بطور دائم بمونم خونه ی شما؟
برگشت و عمیق نگام کرد و انگار میل داشت چیزی بگه ولی مثل همیشگی نگفت..
شایدم حق داشت که نگه و هنوز شرایط روحی من کاملا خوب نشده بود برای پیش کشیدن چنین موضوعی..
اون حرفی رو که اومد توی دهنش قورت داد و بیان کرد
_دائم و موقت نداره.. فعلا تو مثل سابق بیا و به مولینتم بگو با خیال راحت بره تا بعدا ببینیم چی پیش میاد
باشه ای بیان کردم و بیرونو خیره شدم..
یکهفته بعد مامانمو راضی کردم که همراه لاله بره استانبول و من مثل قبل برم خونه ی کامیار.. اولش قبول نمیکرد اما من اظهار کردم
_مادر من.. منکه بالاخره برمیگشتم خونه ی کامیار چون پرستارشم و هنوز حالش کاملا خوب نشده.. شمام که نمیتونستی تنها بمونی، پس راهی شدنت پیش لاله برای منم خوبه که راحت میتونم به کارم ادامه بدم و خیالم از تو راحت باشه
_کامیار که حالش از من و تو بهتره.. چه پرستاری، چه کاری دختر.. بگو دلت پیشش گیره و به بهونه ی پرستاری بازم میخوای برگردی پیشش
راست میبیان کرد.. تابلو بودیم.. پرستار و بیمار باقی نمونده بود دیگه..
_آره مامان راست میگی.. دلم گیره.. نمیتونم باهات بیام
_باشه لیلی، من یه مدت با لاله میرم.. ولی حواسم بهت هست.. هر وقت میل داشتی توام بیا.. یا اگه چیزی شد به من بگو تا زود برگردم
_باشه مامان میگم، نگران نباش دیگه
بالاخره مامانم هممسیر لاله و پژمان رفت و منم برگشتم خونه ی کامیار..
وقتی پا گذاشتم توی حیاط پر از برف، متوجه شدم که چقدر قلبم تنگ شده برای این خونه و اهالیش..
کامیار پشت سرم وایساده بود و ساکم کف دستش بود..
اینبار وسایل بیشتری با خودم آورده بودم چراکه مثل قبل دیگه زود به زود نمیرفتم خونمون..
دستی به بوته گل سرخ خشک شده و برف گراهی شده کشیدم و کامیار گفت
_بسیار زود بازم گل میدن و من ازت عکس میگیرم کنارشون
نگاهی به کل حیاط و ساختمون خونه انداختم و اضافه کردم
_احساس میکنم برگشتم خونه
سرانگشتهای یخ زدمو گراهی شد و آروم اظهار کرد
_خوش اومدی.. این خونه و آدماش بسیار وقته منتظرن تا تو برگردی
تو عمق نگاهای مشکیِ دلپذیرش چشم دوختم و غرقش شدم..
چقدر قلبم براش تنگ شده بود..
محو نگاه هم بودیم که منیره در ورودی رو باز کرد و داد زد
_بیایین تو دیگه یخ کردین
به های و هویش که همیشه پر سر و آوا بود ریز خندیدیم و رفتیم تو..
نگار جون انقدر طولانی بغلم کرد که احساس کردم همه ی سرمای وجودم و روحم از بین رفت..
محبت واقعی ارزشمندترین چیز توی زندگیه..
کامیار با شوق ساکمو برد و گذاشت توی اتاقم و منیره یواش توی گوشم بیان کرد که باورت نمیشه اگه بگم کامیار خودش دیروزگار اتاقتو تمیز کرده..
ریز خندیدم و متعجب گفتم
_چی میگی منیر؟.. باورم نمیشه.. مگه اون از این کارا بلد بود؟
نگار جون هم ریز خندید و گفت
_هر کجا دلدادگی آید و ساکن شود
هر چه ناممکن بود، ممکن شود
منیره بلند زد زیر خنده و من از خجالت قرمز شدم..
کامیار اومد و اضافه کرد
_چی میگین میخندین یواشکی؟
نگار جون اظهار کرد
_هیچی داشتیم به لیلی میاضافه کردیم نمیدونیم کامیار از کجا جارو و تی کشیدن یاد گراهی شده
مشاهده کردم که کامیار هم قرمز شد و به مادرش دیده غره حرکت کرد که نگو..
آخی نمیتمایل داشت من بفهمم.. با محبت نگاش کردم و اونم سریع نگاهشو دزدید و بیان کرد
_خوب دیگه غیبت بسه.. لیلی خانم شمام برین اتاقتون پالتوتونو دربیارین
برگشتن پیش کامیار بسیار به حالم فرق کرده بود و کمتر به بابا فکر میکردم و غصه میخوردم..
کامیار بداخلاق و مغرور، بخاطر من همش دلقک بازی درمیاورد تا منو بخندونه و انقدر حرف میزد که حواسمو پرت کنه و تو عالم خودم غرق نشم..
نگار جون و منیره مثل پروانه دورم میگشتن و انقدر بهم محبت میکردن که دوری از خانواده م اذیتم نمیکرد..
اما هنوزم یه بار سنگینی روی دلم بود و سبک نمیشدم..
شامگاها که تو تنهایی یاد بابا میفتادم و قلبم میتمایل داشت گریه کنم و نمیتونستم، اون بار سنگین، سنگین تر میشد و احساس میکردم دارم زیرش خمیده میشم..
یه روزگار صبح سر میز صبحانه کامیار متوجه شد که حالم خوب نیست.. شامگاه تا صبح نخوابیده بودم و احساس خفگی کرده بودم..
_شامگاه خوب نخوابیدی؟
نتمایل داشتم آزردهش کنم و اظهار کردم
_نه خوب خوابیدم.. یکم کسلم فقط
ولی طوری نگام کرد که متوجه شدم باور نکرده.. دیگه همه ی حالات همو میشناختیم و میدونستیم کی خوبیم کی بد..
بعد از صبحونه گفت
_لیلی برو حاضر شو بریم بیرون
_چرا؟.. حوصله ی بیرون ندارم
_حوصله نمیخواد، میریم یه گشتی بزنیم برگردیم
لباس پوشیدم و راهی شدیم سوار ماشین شدیم..
بخاری رو روشن کرد و بیان کرد
_حالا بگو ببینم چرا دمغی؟
_دمغ نیستم کامیار.. فقط انگار یه چیز سنگینی روی سینه م هست که نمیزاره راحت نفس بکشم
با ناراحتی نگام کرد و اظهار کرد
_طبیعیه.. با فوت بابات داغون شدی.. غم اونه
_غم حرکت کردن بابام تا آخر عمرم تموم نمیشه.. تا وقتی که مجدداً ببینمش
_چرا سر خاکش نمیری لیلی؟
_نمیتونم.. انگار میترسم برم و مطمئن بشم که اونجاست.. قلبم نمیخواد باور کنم که برای همیشه راهی شده
_اما باید باور کنی.. اگه باور کنی شاید به آهستهش برسی.. برو و قلبِ سیر گریه کن بزار سبک بشی
_نمیتونم گریه کنم کامیار.. بعد از یه مدت انگار اشکم خشک شد و دیگه نتونستم گریه کنم
دقیق نگام کرد و بیان کرد
_همینه دیگه.. اون سنگینی که تو دلته همین بغضه
اینو اظهار کرد و مسیرشو عوض کرد..
گفتم
_کجا میری؟
_میریم بهشت زهرا
_کامیار من نمیتونم.. برگردیم خونه
_باید بری تا خوب بشی لیلی.. من پیشتم.. اگه بدتر شدی با من.. به من اعتماد داری؟
_بیشتر از هر کسی
مهربون نگام کرد و کف دستمو گرفت توی کف دستش و گفت
_پس میریم
روی مزار بابامو برف گحرکت کرده بود و من سنگ قبرشو تا اونموقع ندیده بودم..
فقط روز دفنش رفته بودم..
کامیار برفها رو از روی سنگ تمیز کرد و وقتی نگاهم افتاد به عکس بابا اون بغضی که روزگارها بود روی قلبم و توی گلوم سنگینی میکرد ترکید و نشستم کنار قبر و کشیده ضجه زدم..
کامیار شال گردنشو انداخت دور شونه هام و قرار گرفت پیشم..
ناظهار کرد که گریه نکن.. ساکت نشست و گذاشت که من قلبمو خالی کنم..
انقدر گریه کردم که دیگه نایی برام نموند و احساس کردم که دیگه اون چیز سنگین روی قفسه ی سینه م نیست..
کامیار دستشو گذاشت پشتم و گفت
_بهتری.. نه؟
اشاره کردم که آره..
_گریه یه تخلیه ی روحی و جسمیه لیلی.. خانمها کمتر از آقایون سکته میکنن میدونی چرا؟.. چون گریه میکنن.. در حالیکه یه زن و یه مادر بیشتر از مرد غم و غصه انباشته میکنه تو دلش.. اما یه مرد میریزه توی خودش و دم نمیزنه و گریه نمیکنه، اینه که آمار سکته بین مردا بیشتر از زنهاست.. گریه نعمت بزرگیه که خدا برای سبک شدن درون به انسان داده.. هر وقت بخاطر بابات یا هر چیز دیگه ای آزرده شدی جلوی اشکاتو نگیر و سعی کن حرف بزنی و تو قلبت نگه نداری.. من همواره هستم و به حرفات و درد قلبت گوش میدم
از بین پرده ی اشکام نگاش کردم و اظهار کردم
_همواره هستی؟
دستمو محکم گرفت و گفت
_همیشگی هستم.. تا هر وقت که تو بخوای من پیشتم
_من تا آخر عمرم میخوام باشی
تو دیدهام زل زد و با سرانگشتش اشکمو پاک کرد و اظهار کرد
_من تا آخرین نفسم با توام لیلی.. تو فقط بخواه
قلبم آروم گراهی شد از حرفی که زد.. به نوعی اعتراف کردیم به هم که میخوایم یه عمر با هم باشیم و کامیار بهم اطمینان داد..
به سنگ قبر بابام چشم دوختم و اضافه کردم
_بابا دیگه دلواپس من نباش.. میبینی که تنها نیستم
کامیار دستشو انداخت دور شونه م و زمزمه کرد
_تنها نیستی
دست کشیدم به سنگ.. یخ بود.. قلبم به درد اومد و بیان کردم
_تو این سرما زیر خاک چیکار میکنی بابا؟.. چرا حرکت کردی؟
اشکام میریخت روی سنگ و خاک، که کامیار اظهار کرد
_لیلی تو که دختر معتقد و باسوادی هستی.. میدونی که اونیکه زیر خاکه فقط جسم فانیِ باباته.. جسمی که موقتی و فقط مخصوص این دنیا بود و تاریخ مصرف داشت.. بدن همه مون تاریخ مصرف داره و مانا نیست.. لحظه ای که عمرمون تو این دنیا تموم بشه تاریخ مصرف این تن خاکی هم تموم میشه.. مهم روحه که از قفس تن رها میشه و میره به جهانیی که اونجا دیگه این جسم به درد نمیخوره و نمیتونه منتقل بشه به اون بُعد از هستی.. مطمئنم خودت اینارو میدونی، پس بخاطر جسمی که فقط بخاطر فاسد نشدن روی زمین، زیر خاک دفنش میکنن، و مثل لباسیه که روح از تنش درآورده و از قید و بندش آزاد شده، خودتو ناراحت نکن و نگو که تو سرما مونده
راست میبیان کرد.. خودم میدونستم، اما فضای قبرستون و عکس بابام روی سنگ مندلم کرده بود..
_به جای چشم دوختن به یه سنگ، به آسمون نگاه کن و با بابات حرف بزن.. مطمئن باش که حرفاتو میشنوه، فقط تو نمیتونی صداشو بشنوی.. تا لحظه ی دیدار بار دیگر با بابات، فکر کن که یه تلفن یکطرفه هست که فقط صوتی تو رو انتقال میده به اونطرف.. صبور باش و منتظر متوجه شداری باش که دیگه جدایی در پی نداره.. باشه لیلی خانومی؟
نگاهش کردم و اظهار کردم
_چقدر حرفات آرومم کرد.. مرسی که منو آوردی اینجا و بهم ساکتش دادی
تبسم زد و گفت
_توام مرسی که حرفمو گوش کردی و اومدی
_مگه میشه من به حرف تو گوش نکنم؟
_بله میشه.. تو همونی نیستی که هر چقدر گفتم ازم دور باش از دیوار تیمارستان بالا اومدی؟
خندیدم و اظهار کردم
_اسمتو گذاشته بودم کامیار دور باش
لبخند زد و آروم اضافه کرد
_خوشحالم که حرفمو گوش نکردی
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن