خم شدم و با همون لبخنده تلخ روی لب هام و بغضی که داشت خفه ام می کرد، لب هام رو روی موهاش چسبوندم و نگه داشتم….
پلک هام روی هم افتاد و تو موهاش نفس عمیقی کشیدم و با بوسه ی کوچکی، لب هام رو جدا کردم…
خیره شدم به نیمرخش که تو دیدم بود و بی طاقت بار دیگر خم شدم و این دفعه شقیقه ش رو محکم و طولانی بوسیدم….
خوابالو و با تعجب صدام کرد:
-سوگل..چی شده؟..خوبی؟..
پیشونیم رو به سرش تکیه دادم و دیده هام رو بستم:
-خوبم..صبحانه ولیده س نمیایی؟..
-الان میام..
ناراحت مجدداً کف دستی به موهاش کشیدم و گوشیم رو برداشتم و از اتاق حرکت کردم بیرون…
روی صنقلبی نشستم و به میز خیره شدم و انقدر تو جهانی خودم غرق بودم که متوجه ی اومدن سامیار نشدم و وقتی دستش رو روی شونه ام گذاشت، از جا پریدم…..
با وحشت و قلبی که بدجور میتپید نگاهش کردم و حواسم که سرجاش اومد، نفس راحتی کشیدم…
پوفی کردم و دستم رو روی سینه ام گذاشتم:
-ترسوندیم..
دوش گرفته و لباس بیرون هم پوشیده بود و تمام این مدت من تو فکر و خیال بودم…
روبه روم جای گرفت و با اخم و مشکوک نگاهم کرد:
-تو حواست نبود..من چندبار صداتم کردم..
-اِ متوجه نشدم..تو فکر بودم ببخشید..چایی بریزم بیارم برات…
درحالی که قد بلند میشدم صداش رو شنیدم:
-چی شده سوگل؟..رنگ و روتم پریده..مطمئنی خوبی؟…
فنجون رو گذاشتم روی میز و درحالی شیرینش می کردم اضافه کردم:
-چیزی نیست خوبم..نگران نباش..
-مطمئن باشم؟..
سرم رو چند بار به تایید تکون دادم و با تبسمه بی حالی، سعی کردم نشون بدم چیزیم نیست…
ولی درواقع داشتم از داخل متلاشی میشدم..فکرهایی که تو سرم بود داشت مثل خوره مغزم رو می خورد….
گلوم همچنان از بغض درد می کرد و بسیار سخت سرپا بودم…
برعکسِ همواره دلبسته شدم امروزگار سامیار زودتر بره و متوجه حال خراب من نشه…
چقدر امروزگار ساعت دیر میگذشت و انگار لج کرده بود…
سامیار درحالی که نگاهش یکسره به من بود، صبحانه ش رو خورد و برعکسِ همیشه امروزگار اون بود که لقمه گراهی شد و تو دهنم گذاشت….
تبسمه تلخم یک لحظه از لب هام جدا نمیشد و نگاه سامیار هر لحظه دلواپس تر میشد…
بالاخره از جاش کشیده شد…
جلوی در پالتوش رو تنش کرد و کیفش رو روی جاکفشی گذاشت و کفش هاش رو پاش کرد و نگاهش رو به من دوخت….
تبسمی بهش زدم و حرکت کردم جلو..یقیه ی پالتوش رو مرتب کردم و کف دست هام رو روی سینه ش گذاشتم:
-برو به سلامت..
دست هاش رو دو طرف کمرم گذاشت و به خودش نزدیک ترم کرد:
-این حالت دلواپسم کرده..یه جوری هستی..اگه مشکلی هست نرم، پیشت بمونم؟…
نفسم رو حبس کردم و اب دهنم رو به سختی بلعیدم:
-نه عزیزم..برو به کارت برس..من مثلِ همیشه ام..
سرش رو خم کرد و پیشونیش رو به پیشونیم زد و اروم گفت:
-پس چرا از صبح بغض داری…
متوجه شده بود..متوجه شده بود حالم خوب نیست و دارم نقش بازی میکنم…
پس چی فکر کردی سوگل خانم..می میل داشتی سامیار با اون هوش زیادش، متوجه نشه زنش یه مشکلی داره و مثل همیشگی نیست….
بار دیگر یکی از اون تبسمهای مصنوعی زدم و سرم رو تکون دادم:
-نه عزیزم بغض چیه..دیشامگاه یکم بد خوابیدم و همش کابوس متوجه شدم..برای اون حالم یکم گراهی شده اس…
-ببرمت خونه ی مامان؟..
سرم رو به “نه” تکون دادم:
-عسل قراره بیاد اینجا..
ابروهاش جمع شد و ته نگاهش، مضطربی بیشتر موج انداخت:
-میدونم دیگه شرایط مثل قبل نیست و تو دیگه چیزی رو از من مخفی نمیکنی…
نگاهم رو انداختم پایین که با دستش چونه ام رو گحرکت کرد و مجبورم کرد نگاهش کنم و با اخم و سوالی سر تکون داد….
اب دهنم رو قورت دادم و با غمگینی لب زدم:
-قرار نیست چون یکی دوبار به اجبار کار اشتباهی انجام دادم، بازم تکرار بشه..خیالت راحت باشه….
با جدیت سر تکون داد و دست هاش رو دو طرف صورتم گذاشت:
-میدونم..بهت اعتماد دارم..
لبخنده تلخم تکرار شد..اعتماد داری ولی همواره مضطربی که بار دیگر یه کار اشتباهی نکنم…
اعتماد داری اما حتی با عوض شدن نفسم هم دلواپس میشی که باز خراب کاری نکنم یا نزنه به سرم و دوباره نرم…
خیره تو نگاه هاش بودم که سرم رو کشید سمت خودش و لب های داغش اروم جای گرفت روی پیشونیم….
با مکث نسبتا طولانی که باعث بسته شدن چشم هام شد، بوسه ای زد و جدا شد…
نفس عمیقی کشیدم و چشم هام رو باز کردم و تو دیده هاش خیره شدم…
با اطمینان پلک زد و سرش رو تکون داد و من هم در جوابش تبسم زدم و مثل خودش سرم رو تکون دادم….
با انگشت شصت کف دست راستش که هنوز یه طرف صورتم بود، زیر چشمم رو لمس و نوازش کرد و بعد کشید عقب…
کیفش رو برداشت و اروم اضافه کرد:
-کاری داشتی یا حالت خوب نبود زنگ بزن تند میام…
“چشمی” گفتم و در خونه رو باز کردم..
دوباره کمی نگاهم کرد و بعد درجواب خداحافظیم سر تکون داد و از خونه زد بیرون…
در رو بستم و پیشونیم و کف دوتا کف دستم رو به در چسبوندم و اامان قطره ی اشکم ریخت روی صورتم….
شاید داشتم قصاص قبل از جنایت می کردم ولی اونقدری سامیار رو می شناختم که بدونم وقتی بفهمه عکس العمل خوبی نخواهد داشت….
کف دست هام رو روی در مشت کردم و قطره ی دیگه ای روی صورتم ریخت…
نفسی کشیدم و از در فاصله گراهی شدم..اشک هام رو پاک کردم و روی کاناپه وا رفتم…
خدایا بهم رحم کن..تازه زندگیم کمی داره جون میگیره…
گوشیم رو از جیبم دراوردم و مشاهده کردم از عسل پیامی برام اومده…
“سلام..باشه عزیزم صبحانه بخورم میام..چیزی شده؟”
سرم رو تکون دادم و بی حال تایپ کردم..
“نه چیزی نیست..اینقدر سوال نپرس فقط زود بیا”
تند “باشه” ای فرستاد و من هم گوشی رو انداختم روی میز و روی همون کاناپه دراز کشیدم و کوسن رو گذاشتم زیر سرم….
نگاه هام رو بستم و انقدر بی خوابی کشیده بودم این چند شامگاهِ گذشته که بهشدت بهسرعت خوابم برد…
نمیدونم چقدر گذشته بود که صدای ایفون و الارم گوشیم رو میمتوجه شدم ولی نمی تونستم بیدار بشم و جواب بدم….
کمی که گذشت صداها قطع شد و خیالم راحت شدم ولی چند ثانیه بعد مجدداً صدای هردوتا کشیده شد…
صورتم رو تو بالش زیر سرم فرو کردم که صوتهارو کمتر بشنوم اما یهو یاد عسل افتادم…
تو جام نیمخیز شدم و گوشیم رو از روی میز برداشتم و دیدم خودشه…
سریع و خوابالو جواب دادم:
-الو عسل…
صوتی عصبانی و بلندش شوکه ام کرد:
-زهرمار و عسل..کوفت و عسل..مُردم اینجا از ترس..چرا این کوفتیارو جواب نمیدی..نیم ساعت دارم ایفونو میزنم و گوشیتو میگیرم..داشتم شوهرتو میکشیدم اینجا..بیا باز کن خبرت…..
گوشی رو قطع کردم و قد بلند شدم و رفتم همونطور متعجب و شوکه، شاسی ایفون رو زدم و دستی به صورتم کشیدم…
در خونه رو هم باز کردم که کمی بعد در اسانسور باز شد و عسل درحالی که داشت با گوشی حرف میزد اومد بیرون….
چشمش که به من افتاد دیده غره ای راهی شد و درجواب کسی که پشت گوشی بود گفت:
-اره خواب بود..الان کنارمه میخواهی حرف بزنی؟..
سرش رو تکون داد و مجدداً اضافه کرد:
-باشه گوشی رو میدم بهش..خداحافظ..
گوشی رو داد دست من و تنه ای بهم زد و از کنارم رد شد و حرکت کرد داخل خونه که اظهار کردم:
-کیه؟..
جواب نداد و شروع کرد به دراوردن شال و مانتوش…
سری به تاسف تکون دادم و درحالی که در خونه رو میبستم گوشی رو کنار گوشم قرار دادم:
-الو.
صدای گرم سامیار پیچید تو گوشم:
-سوگل؟..
لبخند قرار گرفت روی لب هام و سامیار هم نفسش رو محکم فوت کرد…
نگاه غره ای به عسل رفتم و بیان کردم:
-جانم..
-کجایی تو..در ذهنش گذراندم اتفاقی واست افتاده..خوبی؟..
جای گرفتم روی مبل و سرم رو تکون دادم:
-اره عزیزم..دیدی که دیشب نتونستم بخوابم، واسه همین خوابم برده بود…
تبسمه شیطونی خیلی تند روی لب های عسل قرار گرفت که مجدداً دیده غره حرکت کردم بهش و نگاهم رو ازش گراهی شدم….
سامیار پوفی کرد و با صدای ارومی اظهار کرد:
-داشتم می اومدم خونه…
ابروهام پرید بالا و متعجب بیان کردم:
-چرا؟..
-فکر کردم اتفاقی واست افتاده..صبحم که یه جوری بودی..دیگه…
حرفش رو خورد که تبسمی زدم و خودم ادامه ش دادم:
-دیگه هراسیدی یه چیزیم شده باشه؟..
یهو صداش از اون حالت اروم و مضطرب دراومد و با لحن تخس و لجبازی اظهار کرد:
-اره دقیقا همینطوره..دفعه ی اخرت بود جواب گوشیتو ندادی و منو نگران کردی سوگل..درک کردی؟..دفعه ی اخرت بود….
خندیدم و سرم رو تکون دادم:
-باشه..قول میده دفعه ی اخرش باشه…
بار دیگر صوتش اروم و زمزمه وار شد:
-افرین دخترِ حرف گوش کن من..
خندیدم و اضافه کردم:
-برو به کارات برس عزیزم..با من کاری نداری؟..
مشخص بود بهشدت دلواپس شده که دوباره گفت:
-نه مواظب خودت باش..کاری داشتی زنگ بزن گوشیم روشنه و سایلنتش هم نمیکنم…
“دیده” اضافه کردم و بعد از خداحافظی باهاش گوشی رو قطع کردم…
نگاهم به عسل افتاد که هنوز اون لبخند شیطون روی لب هاش بود و داشت نگاهم میکرد…
چپ چپ نگاهش کردم و با حرص اضافه کردم:
-ببند نیشتو..منحرفِ بدبخت..
-به من چه..تو یه جوری اظهار کردی ادم شک میکنه..
-تورو خدا ساکت شو حالم خوب نیست..یه امروزگارو مسخره بازی درنیار…
اخم هاش حرکت کرد تو هم و خودش رو کشید سر مبل و اظهار کرد:
-چی شده..تا برسم اینجا از کنجکاوی مردم..بعدم که درو باز نکردی از ترس داشتم سکته می کردم…
-باید سریع زنگ میزدی به اون بیچاره و دلواپسش می کردی؟…
-خب ترسیدم سوگل..چرا اینقدر برآشفته هستی امروز..چرا اینقدر حرص داری..بگو چی شده عزیزم؟….
اب دهنم رو قورت دادم و دست های تو هم پیچیده ام رو گذاشتم سر زانوهام و کمی خم شدم جلو….
سرم رو چپ و راست تکون دادم و با مضطربی نگاهش کردم:
-می ترسم عسل..
اخم هاش بیشتر تو هم راهی شد و از روی مبل تکی کشیده شد و اومد کنارم نشست و کف دستش رو گذاشت روی شونه ام و با دلواپسی اضافه کرد:
-از چی..اتفاقی افتاده؟..
-فکر میکنم افتاده باشه…
گنگ نگاهم کرد و سر تکون داد:
-چی؟..
بی قرار به اطرافم خیره شدم و کف دست هام رو روی صورتم کشیدم و یهو از جام بلند شدم…
روبروش از حرکت ایستادم و با ترس و قلبهره و مضطربی اظهار کردم:
-من..فکر کنم..حامله ام…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن