طبق معمول اخم کرده بود و با حرصی پنهان به مهمون ها نگاه می کرد:
-مادر ما فکر کرده عروسیه که اینقد مهمون دعوت کرده..
خنده ام گرفت از حدسی که کمی قبل زده بودم..انقدری می شناختمش که بدونم بالاخره یه چیزی میگه…
لبخندم رو خوردم و اروم گفتم:
-عه خب ذوق داره..جلوش چیزی نگیا غمگین میشه…
“نچی” کرد و بیان کرد:
-شما چی داشتین پچ پچ می کردین؟..
از کنجکاویش تعجب کردم و با ابروهای بالا پریده کمی خیره شدم بهش…
تا حالا ندیده بودم اینجوری کنجکاوی بکنه و سوال بپرسه…
لب هام رو جمع کردم و با شیطونی بیان کردم:
-داشتیم رسم دوماد کشونی که داریم رو یاداوری می کردیم..ما بعد از عقد میوفتیم به جون دوماد و با چوب می زنیمش….
چپ چپ نگاهم کرد و پوزخندی زد:
-حالا میبینیم بعد از عقد، وقتی عروس و داماد رو تو خونشون تنها گذاشتن کی قراره کیو بکشه…
لبم رو از منظور حرفش گزیدم و با خجالت نگاهی به دور و برم کردم که یه وقت کسی نشنیده باشه و بعد اضافه کردم:
-بسیار بی تربیتی…
-چرا؟..زنمی، پیش تو بی تربیت نباشم پس پیش کی باشم…
“هیس”ی بیان کردم و با خجالت دوباره به بقیه چشم دوختم..با اینکه می دونستم صوتمون ارومه و کسی نمی شنوه اما بازم نگران بودم….
کمی خاموشی بینمون برقرار شد و بعد سامیار دوباره گفت:
-نگفتی چی پچ پچ میکردین…
تبسمم اروم اروم محو شد و زمزمه وار بیان کردم:
-جویا شدم عمه ام اومده یا نه..
اخم هاش بار دیگر حرکت کرد تو هم و سوالی گفت:
-مگه قرار بود بیاد؟…
سرم رو تکون دادم:
-اره زنگ زدم بهش خبر دادم…
کامل چرخید طرفم و خیره تو چشم هام چشم دوخت:
-چرا؟…
-نمی تونستم که اینجا تنها بمونم سامیار..من فقط اونو دارم باید بهش می گفتم..اما میبینی که نیومده…
-یعنی الان باید منتظر اون شوهر عوضی و پسر شارلاتانش باشیم شاید بیان؟…
تند سرم رو چپ و راست تکون دادم:
-نه نه اونا نمیدونن..بهش اضافه کردم بهشون چیزی نگه..اونا خبردار نمیشن…
-تو منو اسکل کردی یا خودتو؟..اون زنی که من مشاهده کردم اب بخوره میذاره کف دست شوهرش..چی میگی تو؟….
من هم استرس گراهی شدم و دلم شروع کرد به شور زدن..اگه واقعا بهشون میگفت چی…
با ترس نگاهش کردم و گفتم:
-من فقط زیرا احساس تنهایی میکردم بهش زنگ زدم..دوست داشتم همچین روزگاری کنارم باشه…
-ادرسم فرستادی؟…
سرم رو به نشونه ی مثبت تکون دادم که نگاه هاش رو بست و نفسش رو فوت کرد بیرون:
-چرا قبل از هرکاری یه مشورت با من نمی کنی…
-بهش بسیار تاکید کردم که کسی نفهمه..سامیار هرچی باشه اون منم دوست داره کاری به ضررم انجام نمیده….
-امیدوارم…
با یه حرکت از جاش قد بلند شد که مادرجون بهسرعت اضافه کرد:
-کجا سامیار؟..
“الان میام”ی گفت و اشاره ای به امیر کرد و دوتایی بهسرعت از در محضر زدن بیرون…
عسل با تعجب و مضطربی بیان کرد:
-چی شد سوگل..سامیار کجا راهی شد؟…
-متوجه شد ادرس اینجارو به عمه ام دادم..نگران شد به شوهرش ادرس رو داده باشه…
عسل سر تکون داد و اروم گفت:
-راستش منم نگران بودم..خوب شد که سامیار درک کرد اینجوری حواسش هست…
-چرا وقتی داشتم ادرس میدادم چیزی ناضافه کردی؟..
-من چی بگم سوگل خودت بهتر میدونی چیکار باید بکنی..وقتی دوست داشتی عمه ت کنارت باشه من چطوری جلوتو می گرفتم….
کلافه نفسم رو فوت کردم بیرون و گفتم:
-من اینجور وقت ها نمی فهمم چیکار میکنم، باید حواستون بهم باشه…
اروم زد زیر خنده و اظهار کرد:
-دیده سعی میکنیم حواسمون بهت باشه..
چپ چپ نگاهش کردم و دیگه چیزی نگفتم و با مضطربی نگاهم رو به در دوخته بودم که سامیار زودتر بیاد….
نگاهه سولین هم مضطرب شده بود و سوالی سرش رو برای من تکون داد که اشاره کردم چیزی نیست…
کمی که گذشت سامیار اومد داخل و پشت سرش امیر هم اومد…
مادرجون اروم و بدون جلب کردن توجه بقیه اظهار کرد:
-چی شده..کجا رفتی مولین؟…
سامیار جای گرفت کنارم و سرش رو تکون داد:
-چیزی نشده..همه چی اوکیه..چرا حاج اقا نمیاد زودتر…
با اینکه همیشه خوددار بود ولی متوجه نگرانی که داشت، شده بودم..می میل داشت زودتر کار تموم بشه و از اینجا بریم….
فقط من و سامیار می دونستیم اون شوهرعمه ی عوضی من چه کارهایی ازش برمیومد…
مادرجون نگاهی به من کرد و اضافه کرد:
-الان میرم ببینم حاج اقا کجاست..میگم بیاد..
مادرجون و سولین هم متوجه ی تنش و دلواپسی ما شده بودن و خودشون هم داشتن نگران میشدن…
مادرجون از اتاق عقد حرکت کرد بیرون تا با حاج اقا صحبت کنه و ازش بخواد زودتر بیاد خطبه ی عقد رو بخونه….
سولین هم اومد کنارمون و گفت:
-اتفاقی افتاده؟..
سامیار پوفی کرد و بی حوصله اضافه کرد:
-نه چیزی نشده فقط خسته شدیم..زودتر تموم بشه و بریم…
سولین با اخم و تعجب نگاهش کرد و غر زد:
-تو هم نوبری سامیار..مثلا دومادی..حالا که نمیخندی حداقل یکم اون اخمارو باز کن…
سامیار “برو بابا”یی گفت و تکیه داد به صنقلبی و نگاهش رو چرخوند بین مهمون ها که همه مشغول حرف زدن با هم بودن….
سکوت بینمون برقرار شد تا اینکه مادرجون اومد و کمی بعد هم حاج اقا با دفتر بزرگ تو دستش اومد….
سامیار به احترامش از جا بلند شد و وقتی حاج اقا روی صنقلبی مخصوصش کنار ما نشست، اون هم بار دیگر روی صندلیش قرار گرفت….
مادرجون یه ساک بسیار کوچیک از روی صنقلبی برداشت و اومد پیش ما…
زیپش رو باز کرد و یه چادر سفید، با گل های ریز صورتی رنگ، از داخلش دراوردم و لبخندی بهم زد…..
از جا بلند شدم و با کمک مادرجون چادر رو روی سرم انداختم و تشکر کردم…
سرم رو خم کرد و پیشونیم رو بوسید و حرکت کرد عقب…
دوباره که روی صندلی قرار گرفتم سامیار به حاج اقا چشم دوخت و گفت:
-زودتر بخون حاجی تموم شه..
حاج اقا که سامیار رو می شناخت و دفعه ی قبلی محرمیتمون هم هنوز یادش بود، با تعجب نگاهش کرد:
-هنوزم مثل قبلی که..حداقل یه امروزگار رو صبور باش پسر…
من و عسل که دفعه ی قبل بودیم و عجله ی سامیار یادمون بود، ریز ریز لبخند زدیم و من سرم رو سریع انداختم پایین تا کسی نبینه….
دفعه ی قبل علاوه بر عجله داشتن، عصبی هم بود و یادمه چطوری دندون میفشرد و دست هاش رو مشت کرده بود….
سامیار خیلی عادی و جوری که انگار داره احوال پرسی میکنه گفت:
-دوریمون داره طولانی میشه حاج اقا دیگه طاقت ندارم…
دلم هری ریخت و خنده ام رو درجا خوردم..چرا من عادت نمی کردم به این اخلاق هاش…
حتی جملات محبت امیزش رو هم بهشدت معماما و یهویی می بیان کرد و ادم سنگکوب می کرد…
همه شروع کردن به کف دست و جیغ و سوت زدن و حاج اقا هم با تبسم سرش رو تکون داد و لای دفترش رو باز کرد….
کف دسته گلم رو محکم تو کف دستم فشردم و سرم رو پایین انداختم تا کسی اون تبسمه بزرگ روی لب هام رو نبینه…
با اشاره ی حاج اقا همه ساکت شدن و بعد بیان کرد:
-برای سلامتی عروس و دولید عزیزمون یه صلوات محمدی بفرمایید…
همه کشیده شروع کردن به صلوات فرستادن و همزمان حس کردم سایه ای روی سرمون افتاد…
نگاهم رو بردم بالا و پارچه ی سفید رنگی رو مشاهده کردم که عسل و دو سه تا از دخترها روی سرمون نگه داشته بودن….
لبخندم بزرگتر شد و با ذوق ازشون تشکر کردم..
حاج اقا بعد از چند دقیقه که داشت یه چیزهایی رو تو دفترش می نوشت، دوباره هممون رو به خاموشی دعوت کرد….
عینکش رو روی نگاه هاش جابجا کرد و بالاخره شروع کرد…
قلبم به شدت می کوبید و روی کمرم عرق سردی حرکت می کرد..نمی دونم همه توی اون لحظه انقدر استرس می گراهی شدن یا فقط من اینجوری شده بودم….
چشم هام رو بستم و نفس عمیقی کشیدم..صدای حاج اقا تو سرم می پیچید و ته قلبم رو خالی می کرد…
اون محرمیت قبلیمون که هم موقت بود و هم علاقه و دلدادگی الان بینمون وجود نداشت ولی انقدر نترسیده بودم….
با صوتی عسل سعی کردم حواسم رو جمع و انقدر فکرهای بیهوده نکنم:
-عروس حرکت کرده گل بچینه…
بعد از جمله ش همه شروع کردن به دست زدن و وقتی ساکت شدن حاج اقا بار دیگر تکرار کرد…
-سرکار خانم سوگل فرهمند فرزند علی ایا به بنده وکالت میدهید شما را به عقد جناب اقای سامیار سلطانی، با مهریه یک جلد کلام الله مجید، یک دست اینه و شمعدان، هزار شاخه گل رز طبیعی و هزار سکه ی تمام بهار ازادی دربیاورم..ایا وکیلم؟…..
دیده هام رو محکم روی هم فشردم و صدای عسل مجدداً بلند شد:
-عروس حرکت کرده گلاب بیاره..
بار دیگر همه شروع کردن به کف دست زدن و من از فرصت استفاده کردم و سرم رو چرخوندم سمت سامیار….
متوجه شد کارش دارم و حتی درک کرد چی میخوام بگم ولی سریع اظهار کرد:
-هیس..بعدا حرف میزنیم…
نمی خواستم بقیه متوجه بشن برای همین خاموشی کردم…
من از مهریه خبر نداشتم و فقط اضافه کرده بودم چیز زیادی نباشه و سامیار هم طبق معمول اظهار کرده بود کاریت نباشه….
سرم رو به تاسف تکون دادم و نگاهم رو پایین انداختم که سر و صوتها هم خاموش شد…
بار دیگر آوای حاج اقا قد بلند شد:
-عروس خانم…
ولی هنوز کلمه ی بعدی رو نگفته بود که صوتی “سلام” قد بلندی ساکتش کرد و چند لحظه سکوت برقرار شد….
سرم رو با ترس و تعجب بلند کردم و یکه خورده به عمه ام خیره شدم…
سامیار انقدر با عجله از روی صنقلبیش کشیده شد که نگاهِ همه رو چرخوند سمت خودش…
یه جعبه شیرینی دستش بود و نگاهش رو از من به سامیار و بالعکس می چرخوند…
اروم از جام قد بلند شدم و سلام کردم…
امیر خیلی تند خودش رو به عمه ام رسوند و پشت به ما، مشغول حرف زدن باهاش شد…
متوجه نمی شدم چی میگن فقط سر تکون دادن عمه ام رو میمشاهده کردم و بهشدت کوتاه جواب امیر رو میداد تا وقتی که اون بی خیال شد….
امیر چرخید سمت ما و اشاره ای به سامیار کرد و انگار اینجوری چیزی رو بهش فهموند…
صوتی نفس سامیار رو که محکم فوت کرد بیرون گوش دادم و بعد بهشدت جدی ولی مودبانه رو به عمه ام اضافه کرد:
-خیلی خوش اومدین..بفرمایید…
تبسم نشست روی لب هام و به مادرجون که سوالی نگاهمون میکرد اظهار کردم:
-عمه ام هستن…
صورت مادرجون باز شد و لبخند زد و به طرف عمه حرکت کرد و اضافه کرد:
-به به مشتاق دیدار..بهشدت خوش اومدین بفرمایید…
با کف دست عمه ام رو به طرف من هدایت کرد و در همون حال عمه هم درجواب خوشرویی مادرجون، کمی یخش باز شد و احوال پرسی کردن باهم….
تبسمم بزرگتر شد و با رسیدنِ عمه ام، خودم رو تو بغلش انداختم:
-وای اومدی..اومدی…
کف دستی به شونه ام کشید و اروم اظهار کرد:
-مگه میشد دخترمو تو همچین روزگاری تنها بذارم…
با مسروری محکمتر بغلش کردم و لب زدم:
-مرسی..خیلی خوشحال شدم که تنهام نذاشتی..ممنونم…
ازم جدا شد و جعبه ی شیرینی تو کف دستش رو به مادرجون داد و در جواب تشکرش تبسم زد…
بار دیگر برگشت سمت من و کف دست هاش رو دو طرف صورتم گذاشت و پیشونیم رو بوسید…
دستی هم به گونه ام کشید و قبل از اینکه بتونه چیزی بگه، صدای حاج اقا مجدداً کشیده شد:
-خانمها اگه تموم شد من به کارم برسم…
عمه از حاج اقا عذرخواهی کرد و کمی عقبتر کنار مادرجون ایستاد…
تبسمی بهش زدم و نشستم روی صندلیم که سامیار هم کنارم جای گرفت و اضافه کرد:
-بفرمایید حاج اقا…
حالا احساس بهتری داشتم..انگار قلبم گرم شده بود و دیگه اون احساس ترس و تنهایی شمشاهده کرد رو نداشتم….
هی به عمه نگاه می کردم که خیالاتی نشده باشم و وقتی میمشاهده کردمش که با محبت داره نگاهم می کنه، خیالم راحت میشد….
باز دوباره حاج اقا حرف هاش رو تکرار کرد و عسل هم مثل دو دفعه ی قبل، خندون بیان کرد:
-عروس زیر لفظی میخواد…
سامیار درجا برگشت چپ چپ نگاهش کرد و اضافه کرد:
-ولین بده..ندادم اونوقت جیغ بزن…
ریز ریز ریز خندیدم و عسل هم با پررویی بیان کرد:
-رسمِ باید حتما بگم..درضمن مگه میتونی ندی…
همه ریز خندیدن و سامیار با حرص نگاه ازش گحرکت کرد و دستش رو برد تو جیب جلویی و داخلی کتش…
از گوشه ی نگاه نگاهش می کردم که یه جعبه ی مستطیلی مخمل و قرمز رنگ دراورد و تبسمی بهم زد و گذاشت تو دستم….
جعبه رو تو کف دستم فشردم و جواب تبسمش رو با تبسمه نازی دادم و نگاهم رو ازش گرفتم…
-عروس خانوم وکیلم؟..
اب دهنم رو قورت دادم و چند ثانیه پلک هام رو بستم و نفس عمیقی کشیدم…
هممدت با باز کردن نگاه هام، اروم و لرزون بیان کردم:
-با اجازه ی پدر و مادر عزیزم که میدونم الان اینجان و تنهام نمیذارن..و همه ی بزرگترهای جمع..بله…
چند لحظه خاموشی شد و بعد اتاق ترکید از آوای کف دست و جیغِ بقیه…
بغضم رو قورت دادم و تبسمی به همه زدم..دلم می لرزید و یه احساس خاصی داشتم…
حاج اقا بسیار تند از سامیار هم بله رو گرفت و خطبه ی عقد رو بینمون خوند…
هنوز گیج بودم و درست حسابی به خودم نیومده بودم که حاج اقا اون دفتر بزرگش رو گذاشت جلومون و بیان کرد امضا کنین….
هرچی امضا می کردم تموم نمیشد و می دونستم سامیار حوصله این کارهارو نداره و بدجور قراره حالش گرفته بشه….
امضاهام که تموم شد، نگاهی به سامیار انداختم و خودکار تو دستم رو گحرکت کردم طرفش…
یه ابروش رو بالا انداخته بود و به اون دفتر بزرگ روی پامون نگاه می کرد…
تبسمی زدم و خودکار رو جلوش تکون دادم:
-بگیر سامیار زود تموم میشه..
پوفی کرد و خودکار رو ازم گرفت و مشغول امضا زدن شد…
جوون ترها از گوشه و کنار حرف میزدن و تیکه می انداختن و همه می لبخند زدیم تا وقتی که امضاهای سامیار هم تموم شد….
دستیار حاج اقا دفتر رو برداشت و ما خم از روی صندلی بلند شدیم…
قبل از همه، مادرجون و عمه جلو اومدن و بغلمون کردن..
عمه من رو محکم تو بغلش گراهی شد و اظهار کرد:
-مبارکه عزیزم..انشالله خوشبخت و همواره سرخوش باشین…
-با دعای خیر شما حتما میشیم..
تبسمی بهم زد و دو طرف صورتم رو بوسید و کمی ازم فاصله گرفت..کف دست برد تو کیفش و دوتا جعبه، یکی کوچک و اون یکی بزرگ تر دراورد….
جعبه کوچک رو باز کرد و گرفت طرفم..یه جفت گوشواره ی خیلی ظریف و شیک از طلا سفید تو جعبه بود…
جعبه رو ازش گرفتم و مجدداً بوسیدمش و تشکر کردم که نگاه هاش رو باز و بسته کرد برام و جاش رو با مادرجون که داشت با سامیار حرف میزد عوض کرد…..
به سامیار هم تبریک گفت و بغلش کرد..لبخندی زدم به سامیار که مجبور بود خم بشه تا به قد نسبتا کوتاهه عمه ام برسه….
چشم ازشون گراهی شدم و به مادرجون خیره شدم که لبخند زنان خیره بود بهم…
کمی خم شدم و تو بغلش فرو حرکت کردم و لب زدم:
-مرسی مامان..بسیار ممنونم…
اروم خندید و متعجب بیان کرد:
-چرا؟..
-این مدت تا برسیم به این لحظه، شما بیشتر از سامیار، مادر من بودین..اینو هیچوقت فراموش نمیکنم….
-از این حرفا نزن..تو و سامیار نداره، هردوتون بچه های من هستین…
گونه ش رو با بغض بوسیدم و ازش فاصله گرفتم…
یه جعبه مربع شکل و تقریبا بزرگ به کف دستم داد و گفت:
-مبارکه عزیزم قابلتو نداره…
لبخند زدم و در جعبه رو باز کردم..یه نیم ست خوشگل و شیک داخلش بود که بهشدت هم ناز بود و واقعا خوشم اومد ازش…
مجدداً گونه ش رو بوسیدم و بابت هدیه ش تشکر کردم…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن