سولین همینطور که به چند نفر تعارف می کرد که بیان داخل، صوتش رو کمی کشیده کرد و گفت:
-مهمون داریم مولین…
نگاهی به سامیار انداختم که با اخم های تو هم و صورتی بی حوصله نگاهش به طرف راهرو بود تا ببینه کی میاد داخل….
شالم رو از دور گردنم کشیدم روی سرم و از جام کشیده شدم…
همجادهه سولین دوتا خانم مسن، یه پسر جوون که یکی دو سال از سامیار کوچکتر نشون میداد، ندا و یه دختر دیگه وارد خونه شدن…..
لبم رو گزیدم و معذب سرم رو پایین انداختم..خجالت می کشیدم و حس خوبی نداشتم…
اروم سلام کردم و نیم نگاهی بهشون انداختم..عمیق و با کنجکاوی نگاهم کردن و هرکدوم یه جور جوابم رو دادن…..
نگاهشون انقدر سنگین بود که سرم رو انداختم پایین و سامیار با حرص چندتا سرفه مصنوعی کرد تا شاید به خودشون بیان….
یکی از خانم ها چرخید سمت سامیار و تا نگاهش بهش افتاد اصلا نگاهش یه جوری شد…
بغض کرده، پرواز کرد سمت سامیار و اضافه کرد:
-عزیزم..خاله فدات بشه اخه چیکار کردی با خودت…
سامیار یه ابروش رو انداخت بالا و یه نیم نگاهی به من و مجدداً به خاله اش نگاه کرد و گفت:
-خوبم خاله چیزی نیست..
خاله اش که مادر ندا بود، کنار سامیار پایین کاناپه قرار گرفت و همینطور سوال جوابش میکرد تا از خوب بودنش مطمئن بشه….
لبخندی از محبتش زدم و همینطور ایستاده بودم که بقیه هم وقتی خاله رو دیدن، اومدن جلو و دور و بر سامیار رو گراهی شدن و شروع کردن به حرف زدن و احوال پرسی…..
لب هام رو بهم فشردم و نگاهم رو ازشون گرفتم..غمگین نبودم فقط..فقط انگار ته دلم کمی حسادت نیش میزد..بخاطره ندا اینجوری شده بودم….
نگاهم رو ازشون گحرکت کردم و تا چرخیدم سمت اشپزخونه صوتی سامیار کشیده شد:
-سوگل خانوم؟..
.
بهسرعت چرخیدم سمتش و سرم رو تکون دادم و بی اختیار گفتم:
-جان..چیه؟..
تبسمه محوی زد و بی توجه به بقیه اضافه کرد:
-کجا میری؟..
نیم نگاهی به اشپزخونه انداختم:
-اممم..میرم..چیز..به مادرجون کمک…
پرید تو حرفم و اخم هاش رو باز کمی کشید تو هم:
-نمیخواد..بیا به من کمک کن…
هول شده رفتم طرفش و نگران اضافه کردم:
-چیشد؟..جاییت درد میکنه؟..قرص بیارم واست؟..یا نه برم زنگ بزنم به دکتر….
سامیار بی حوصله به سقف بالای سرش چشم دوخت و سری به دو طرف تکون داد و بعد از خاموشی کوتاهی نگاهم کرد:
-جاییم درد نمیکنه..قرص و دکترم نمیخوام..بیا بشین اینجا…
به کنارش روی مبل اشاره کرد..لبم رو گزیدم و دیده هام رو کمی درشت کردم براش ولی جدی، با اخم و منتظر نگاهم می کرد….
تا تمایل داشتم اعتراض کنم، مادرجون از اشپزخونه اومد بیرون و بلند قد بلند شروع کرد به احوال پرسی کردن….
همه از جاشون قد بلند شدن و مشغول خوش و بش با مادرجون شدن و من زیرا سامیار هنوز داشت نگاهم می کرد پوفی کردم و کنارش روی مبل قرار گرفتم……
کف دستم رو با وسواس اروم روی سینه اش کشیدم:
-واقعا درد نداری؟
نگاه غره ای بهم حرکت کرد و جوابم رو نداد که اروم لبخند زدم و زیرلب اضافه کردم:
-بهشدت بدی..بده مضطربتم؟..
خواست چیزی بگه اما آوای خاله اش مانع شد که من رو مخاطب قرار داده بود:
–خوبی دختر؟..
دلم به شدت کوبید و استرس گحرکت کردم..زبونم رو روی لب های خشکم کشیدم:
-بسیار ممنون..
نگاهی به مادرجون و سامیار کرد و بعد با گلایه اضافه کرد:
-خوب خواهر مارو ادم حساب نکردین..حداقل یه خبر میدادی که سامیار داره زن میگیره..مگه ما نگاهمون شور بود که بهمون نگفتین….
.
مادرجون نگاهی با مهربونی به من کرد و اضافه کرد:
-فرصت نشد خواهر..منم دوست داشتم بهترین جشن رو براشون بگیرم ولی این پسر ما عجله داشت..انشالله جبران میکنیم…
سامیار هم سریع گفت:
-اره خاله..فعلا که خبری نبود و فقط یه محرمیت ساده بود..همه چی بمونه واسه عروسیمون…
دیده هام گرد شد و قلبم هری ریخت..عروسیمون؟…
با بهت به سامیار نگاه کردم که شیطون نگاهم کرد و زیر لب گفت:
-جووون؟..
اروم لبم رو گزیدم..چی میبیان کرد این پسر؟..عروسی کنیم؟..یعنی زن رسمی و دائمیش بشم؟…
دندون هام رو محکم تر روی لبم فشردم و با ذوق نگاهم رو به زیر کشیدم تا از چشم هام نفهمن چه حالی شدم….
مادرجون تایید کرد و “انشالله”ی گفت که خاله مجدداً رو به من اظهار کرد:
-مولین و بابا کجا هستن؟..
اخ که با یه جمله خوشیم رو کوفتم کرد..دیده هام رو محکم بستم و با آوایی که می لرزید اضافه کردم:
-عمرشون رو دادن به شما…
چند لحظه سکوت شد و بعد همه “متاسفم” و “خدا رحمتشون کنه” میگفتن و من هم تشکر می کردم…
خاله که انگار بدجوری کنجکاویش گل کرده بود دوباره با بی ملاحظگی بیان کرد:
-یعنی کسی رو نداری؟…
بغضم گراهی شده بود..یه جوری میگفت، انگار این یه ننگ بود که من کسی رو نداشتم…
نفسم به سختی بالا می اومد و به زور اضافه کردم:
-دا..داداش..داداشم هست…
کف دستم مشت شده کنارم روی مبل بود که گرمای کف دست سامیار رو روی دستم حس کردم و صدای پر حرص و تقریبا عصبیش قد بلند شد:
-خاله میشه لطفا بس کنی..چه خبره هی سوال جواب میکنی؟…
زیر لب نالیدم:
-هیس..سامیار زشته..
.
از گوشه ی دیده چشم دوختم و مشاهده کردم خاله با ابروهای بالا حرکت کرده به سامیار میکنه و اظهار کرد:
-چرا برآشفته میشی خاله..می تمایل داشتم یکم باهم اشنا بشیم..همین…
سامیار تا خواست جواب بده کف دستش رو فشردم و با التماس نگاهش کردم…
پوفی کرد و سرش رو تکون داد..لبخندی بهش زدم و سرم رو قد بلند کردم و یه لحظه نگاهم مات موند به ندا…
با یه جهان احساس و حسرت به سامیار خیره شده بود..لبم رو گزیدم و بی اختیار دست سامیار رو محکم فشردم….
چرا اینطوری نگاه می کرد..نیم نگاهی به سامیار انداختم که اصلا توجهی به اونطرف نداشت و هنوز داشت با شیطنت و خنده ی کمرنگی منو نگاه می کرد…..
تک سرفه ای کردم اما ندا همینطور خیره به سامیار نگاه می کرد و من واسه اینکه حواسمو از اون نگاهه پرمحبت پرت کنم، کمی چرخیدم سمت سامیار و گفتم:
-اون که هممسیره خالته کیه؟..من جز ندا و الان هم که خالت، دیگه کسی رو نمیشناسم…
نیم نگاهی به اون طرف انداخت که بی اختیار کف دستش رو کشیدم و با هول اضافه کردم:
-منو ببین..کجارو نگاه میکنی…
ابروهاش رو انداخت بالا و متعجب سری تکون داد:
-جایی رو نگاه نمی کنم..اون یکی خانوم، زن داییمه..اون دختر مهلا و پسر هم میلاد، بچه هاش هستن…
سرم رو تکون دادم و مستاصل نگاهی به ندا انداختم..سرش رو چرخونده بود اما میمتوجه شدم که هنوز زیردیدهی گاهی به سامیار خیره میشه….
چه خبر بود اینجا که من خبر نداشتم…
نگاهه ندا پر از محبت و حسرت بود..برعکس سامیار حتی نیم نگاهی هم به ندا نمی انداخت..نمی دونستم چی ولی یه چیزی این وسط بود و داشت من رو دیوونه می کرد…..
میلاد با صدایی که کمی قد بلند تر از حد معمول بود اضافه کرد:
-سامی…
سامیار نگاهش رو با اخمِ شدیدی چرخوند سمت میلاد و با عصبانت اضافه کرد:
-سامیار…
.
ابروهام پرید بالا و نگاهم رو بینشون چرخوندم که میلاد خونسرد گفت:
-خب بابا..حالا سامی یا سامیار..چه فرقی داره که اینقدر قفلی روش…
سامیار دیده غره ای بهش راهی شد و غرید:
-وقتی میدونی خوشم نمیاد همون سامیار بگو..چرا هی تکرار میکنین..می دونین دوست ندارم، هردفعه با من بحث نکنین…..
سولین از راهروی اتاق ها اومد بیرون و با خنده گفت:
-حتی ما هم اجازه نداریم بگیم..تو که جای خود داری پسردایی…
مهلا خنده ای کرد و اضافه کرد:
-اما سامی که باکلاس تر از سامیاره…
سامیار نیم نگاهی با اخم به مهلا انداخت و اظهار کرد:
-ما بی کلاسیم خب..شما همون سامیار بگو یا اگه کلاست میاد پایین اصلا صوت نکن…
سامان از طعنه ی سامیار خنده ی ارومی کرد و سریع روش رو برگردوند تا بقیه نبینن…
من هم همینطور نشسته بودم و با ابروهای بالا رفته، متعجب و حیرون نگاهم رو بینشون می چرخوندم….
چرا پس به من هیچی نمی اضافه کرد؟..تازه گاهی هم خودش میگفت اینجوری آواش کنم…
سامیار سرش رو چرخوند و یه لحظه نگاهش به من افتاد که خیره نگاهش می کردم..
سریع خط نگاهم رو گحرکت کرد و خیلی حق به جانب بیان کرد:
-تو فرق میکنی..تو زیبا میگی سامی..
گوشه ی لبم رو از ذوق کشیدم زیر دندونم و سرم رو انداختم پایین…
همزمان صدای سامان که با خنده همراه بود بلند شد:
-عه..پس یکی اجازه ی سامی اضافه کردنو داره..چه سعادتی سوگل…
با خنده نگاهش کردم که سامیار جدی بیان کرد:
-پس چی..نمی خواستی یه فرقی بین سوگل و تواِ نره خر باشه؟..فک کن تو با این قد و قواره، بهشدت لوس بگی سامی..اوه….
همه خندیدن و حتی خود سولین هم خنده اش گراهی شد و چپ چپ به سامیار خیره شد:
-زهرمار..
می لبخند زدم و هممسیریشون می کردم ولی نه می تونستم نگاهم رو کنترل کنم که سمت ندا نره و نه می تونستم فکرم رو یه لحظه ازش خالی کنم…..
یه چیزایی این وسط بود که من خبر نداشتم و باید هرجور شده می فهمیدم…..
.
************************************************
لیوان خالی چاییم رو گذاشتم توی سینی و نگاهی به سامیار و سامان انداختم که خونه رو گذاشته بودن روی سرشون….
ایکس باکس بازی می کردن و هی دعواشون میشد و داد و فریاد می کردن…
نچی کردم و کشیده اظهار کردم:
-وای اروم تر..چه خبرتونه اخه..
حتی نمی متوجه شدن که من دارم صوتشون می کنم و حرف می زنم باهاشون…
نگاهی به مادرجون انداختم که با لذت نگاهشون کرد و با خنده سری به تاسف تکون داد و عینکش رو روی چشم هاش جابجا کرد و مجدداً مشغول کارش شد….
داشت گوشه ی لباس سولین که پاره شده بود رو می دوخت و سرگرم بود…
دوباره نگاهم رو به سامیار دوختم و صوتش کردم:
-سامیار..سامی یه لحظه قطع کن کارت دارم خب..چرا اینطوری میکنی…
سامان بازی رو نگه داشت و رو به سامیار با عجله و بی حوصله اضافه کرد:
-ببین چیکارت داره دیگه اه..دو ساعت داره صوتت میکنه..نفهمیدم چی بازی کردم اصلا….
زل زل به سامان نگاه کردم و با حرص اضافه کردم:
-نفهمیدی چی بازی کردی؟..اصلا تو این دنیا بودین که حواستون بخواد پرت بشه؟..چی میگی مرد حسابی…
ریز خندید و گفت:
-بسیار خب حالا..زود باش الان…
سامیار پرید تو حرفش و سرش رو تکون داد:
-چیه سوگل؟..
نگاه غره ای بهش رفتم و گفتم:
-من امروز میرم پیـ….
انقدر بهسرعت اخم هاش حرکت کرد تو هم و حالت نگاهش عوض شد که بی اختیار حرفم رو خوردم…
دیده هاش رو ریز کرد و سرش رو تکون داد:
-چی؟
یه جوری نگاهم می کرد که نمی تونستم حرفم رو تکرار کنم..چرا اینطوری می کرد…
.
نیم نگاهی به سولین انداختم که چشمش به سامیار بود و با ابروهای بالا رفته نگاهش می کرد…
اب دهنم رو قورت دادم و مردد اضافه کردم:
-برم پیش سورن..از بعد اون اتفاقات دیگه نمشاهده کردمش..سرهنگ اضافه کرد هنوز پیش خودشونه…
سامیار چپ چپ نگاهم کرد و دوباره نگاهش رو دوخت به تلویزیون:
-لازم نکرده..بهتر بشم خودم میبرمت…
-اما اخه…
پرید تو حرفم و با جذبه و محکم گفت:
-اضافه کردم نه سوگل..اینقدر زیراه نزن با من…
با خجالت به مادرجون چشم دوختم که خودش رو سرگرم لباسی که می دوخت کرده بود و وانمود می کرد حواسش به ما و بحثمون نیست…..
با اصرار اضافه کردم:
-خب بگو چرا میگی نه؟..من قلبم تنگ شده براش میخوام ببینمش….
سولین سوالی سرش رو تکون داد که لبم رو گزیدم:
-داداشمو بعد از چندین ماه یه روزگار قبل از تیر خوردن سامیار تونستم ببینم..اونم چند دقیقه بیشتر نشد..بعد از اونم باز دیگه ندیدمش…..
سولین نگاه هاش رو باز و بسته کرد..بغض کردم و اروم اظهار کردم:
-دلم براش تنگ شده خب..من فقط اونو دارم..اونم نبینم؟..اونم از من خبر نداره دیوونه میشه بخدا..الان کلی نگرانم شده….
سر سامیار با حرص برگشت طرفم و با اخم های تو هم و لحنی خشن و محکم اظهار کرد:
-وقتی می دونست تو خونه ی یه پسر مجردی دیوونه نمیشد؟..وقتی تو بغل من بودی دلواپس نمیشد؟..حالا واسه اینکه منو حرص بدی شده داداش نمونه و غیرتی؟….
دیده هام گرد شد و مات موندم..چی میگفت؟..این چه حرفی بود که جلوی مادرش اینا میزد؟…
خدایا..این سامیار چرا وقتی عصبی میشد چفت و بست دهنش درمیحرکت کرد و دیگه حرف هاش رو مزه نمیکرد؟…..
.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن