رمان گرداب پارت ۳۸۷

لیلا خانم هم با رضایت سر تکون داد و گفت:

-فکر می کنم همه چی اوکیه؟..

نیم نگاهی بهش انداختم:

-بله..به‌شدت ممنونم..

-خواهش می کنم..باعث افتخارم بود کار با همچین عروس قشنگیی…

مجدداً تشکر کردم که اضافه کرد:

-بریم پیش دوستات که دیوونه ام کردن از بس اضافه کردن چرا تموم نمیشه…

اروم لبخند زدم و سرم رو به تایید تکون دادم..

لیلا خانم در اتاق رو باز کرد و کنار از حرکت ایستاد تا اول من بیرون برم…

با اون کفش های پاشنه کشیده و لباس پف دار کمی سخت بود، برای همین با قدم های اروم جلو راهی شدم و از اتاق خارج شدم….

سرم رو که کشیده کردم نگاهم به سوگل، دنیز، عسل و چند نفری که داخل سالن بودن افتاد….

هر سه تاشون ولیده و لباس پوشیده، ردیف از حرکت ایستاده بودن و نگاهشون خیره به من بود…

تبسمی به صورت های مات و دهن باز مونده شون زدم و با ناز اضافه کردم:

-چطور شدم؟..

انگار با آوام به خودشون اومدن که سوگل نفسی کشید و لب زد:

-خدای من..

عسل سوتی زد و با چشم های گرد شده اضافه کرد:

-اوووووف..

تبسم خجولی زدم و نگاهم چرخید سمت دنیز که هاج و واج و حیرت زده نگاهم کرد و یهو ذوق زده، با ریتمِ خوده اهنگ و بسیار بلند شروع کرد به خوندن:

-حاجی قدو ببین یا خدا..فیسو ببین یا خدا..حاجی قدو ولش فیسو ولش، تیپو ببین یاااااا خدااااا….

#پارت2062

چشم هام گرد شد و سالن ترکید و همه خانم های داخل سالن زدن زیر خنده و هممدت کف دست هم می زدن….

با خنده دستم رو توی هوا به معنی “خاک تو سرت” تکون دادم و دنیز با اون کفش های پاشنه بلند و لباس تنگش شروع کرد به سمتم دویدن….

لباسی استین بلند، با پارچه ای خیلی نرم و قرمز رنگ که کاملا تنگ و به تنش چسبیده بود و یقه ی هفتش روی یک خط نازک تا وسط شکمش باز بود…..

بسیار بهش میومد و اندام جذابش رو به بهترین شکل ممکن نشون میداد…

کف دستم رو با دلواپسی بلند کردم:

-یواش..نیوفتی..

لیلا خانم هم که هنوز داشت می لبخند زد گفت:

-اروم دخترجان..بغلش نکنیا..

هنوز حرفش تموم نشده بود که دنیز پرید تو بغلم و همه زدن زیر خنده…

کف دستی به پشت کمرش زدم و سوگل و عسل هم با ذوق و شادی بهم نزدیک شدن…

مجدداً کف دستی به کمر دنیز کشیدم که با بغض بیان کرد:

-بسیار دلبر شدی..

سوگل مشتش رو اروم به سینه ی خودش زد و با شوق اظهار کرد:

-خدایا تو عمرم عروس به این خوشگلی نمتوجه شدم..

چپ چپ نگاهش کردم و عسل با هیزی اظهار کرد:

-پرند جونم هنوز وقت داریم..بیا و با خودم فرار کن..قول میدم خوشامگاهختت کنم…

چشم و ابرویی اومدم و با ناز اظهار کردم:

-خدا یکی، یار یکی..

دنیز تو بغلم زد زیر خنده و ازم جدا شد..

میل داشت چیزی بگه که نگاهش به قیافه جمع شده ی عسل افتاد و کشیدهتر زد زیر خنده و نتونست حرف بزنه….

#پارت2063

سوگل به سقف بالا سرش خیره شد و با انگشت به عسل اشاره کرد و رو به خدا گفت:

-خدا جونم عروسم رو از هرچی نگاه بد و هیزه دور نگه دار…

مجدداً همه زدیم زیر خنده و دنیز با اشکی که تو دیده هاش حلقه زده بود، نگاهم کرد و گفت:

-پرند خیلی دلنشین شدی..انگار از تو کارتون های بچگیمون پریدی بیرون..پرنسس واقعی اینجاست….

سوگل و عسل با ذوق تایید کردن و قبل از اینکه چیزی بگن، آوای کشیده موسیقی از بیرون ارایشگاه قد بلند شد….

همه با تعجب به همدیگه چشم دوختیم و دنیز بیان کرد:

-اِ این چیه؟..صدای چی بود..

شاگرد لیلا خانم راهی شد سمت پنجره و بیرون رو چشم دوخت و بعد چرخید سمت ما و با تعجب بیان کرد:

-فکر کنم دولید و دوستاش باشن..

ابروهام بالا پرید و دنیز دوباره با اون لباسش شروع کرد به دویدن و رفت سمت پنجره و بیرون رو خیره شد….

نمی دونم کی و چی دید و از بیرون بهش چی گفتن که انگشتش شصتش رو بالا گراهی شد و بلند بیان کرد:

-باشه..

بعد با ذوق چرخید سمت ما و با شادی اضافه کرد:

-بچه های خودمونن..میگن بریم بیرون..

با تعجب گفتم:

-بریم بیرون؟..چرا؟..آوای چیه؟..

دیده و ابرویی اومد و با لب هایی که از ذوق می گزید تا خنده ش رو کنترل کنه شونه بالا انداخت:

-سورپرایزه..

#پارت2064

ابرویی بالا انداختم و سرم رو سوالی برای سوگل و عسل تکون دادم ولی اون ها هم به نشونه ندونستن شونه بالا انداختن….

لیلا خانم با خنده و تعجب اضافه کرد:

-رسم جدیده؟..قبلا دولید میومد عروس رو میبرد، الان عروس باید بره پیش دولید…

دنیز اشاره کرد زودتر بریم و اضافه کرد:

-وقتی دولید سورپرایز داره بله..

نفسی کشیدم و با قدم های اروم حرکت کردم جلو..

عسل و دنیز طاقت نیاوردن و زودتر دویدن بیرون و سوگل اظهار کرد:

-این دوتارو ببین..انگار سورپرایز برای اوناست..

لبخند زدم و وسط ارایشگاه یه لحظه توقف کردم و برای بار چندم از لیلا خانم و همکارهاش تشکر کردم که جوابم رو دادن و یکیشون گفت:

-من می خوام بدونم سورپرایز دولید چیه..میرم بیرون..

جز لیلا خانم همه شال روی سرشون انداختن و زودتر از ما حرکت کردن…

لیلا خانم سری به تاسف تکون داد و سوگل با ذوق بیان کرد:

-بیا بریم منم دیگه طاقت ندارم..

تبسمی بهش زدم و دوتایی راهی شدیم و جلوی در ارایشگاه مکثی کردم و چند نفس عمیق کشیدم….

صدای موسیقی خیلی کشیده بود و خودمم دیگه تحملم داشت تموم میشد…

اب دهنم رو بلعیدم و در رو باز کردم و بیرون راهی شدم..

سرم رو که بالا اوردم بی اختیار یه “اوه” قد بلند از دهنم بیرون اومد..

چشم هام گرد شد و هاج و واج به جلوم نگاه کردم..

#پارت2065

دوتا اسپیکر خانگی بسیار بزرگ دو طرف پیاده رو بود که صوت از اون ها پخش میشد…

روبه رومون همه ی پسرها ردیف از حرکت ایستاده بودن..

بسیار شیک، خوشتیپ، مرتب و بسیار خواستنی و دیوونه کننده…

با کت و شلوارهای فیت و دلربا..

مثل مقلب های خارجی شده بودن و انگار از مجله های مد بیرون اومده بودن…

نگاه هام رو بستم و نفسی کشیدم و بار دیگر باز کردم ولی صحنه واقعی بود…

خواب و رویا نبود..

نگاهم به سورن که وسط ایستاده بود خیره موند و کم کم لبخند دندون نما و پررنگی روی لبم جای گرفت و لب زدم:

-سورن..

تبسم قشنگی روی لبش قرار گرفت و با نگاه هایی که برق میزد و نگاهی که نمی تونست ازم برداره، یک کف دستش رو روی سینه ش گذاشت و سرش رو برام کمی خم کرد…..

از ادای احترامش قلبم هری ریخت و لبم رو محکم گزیدم و بی اختیار لب زدم:

-الهی قربونت برم..

تپش دلم بالا رفته بود و انگار تو دهنم میزد..

صوتی ذوق و خرسندی دخترهارو از کنارم می شنیدم اما از صحنه روبه روم نمی تونستم دیده بردارم….

سمت چپ سورن، البرز از حرکت ایستاده بود و یک میکروفون کف دستش بود و اماده ی هنرنمایی بود و کنارش هم کیان بود….

سمت راست سورن هم سامیار و سامان از حرکت ایستاده بودن…

همه کت و شلوار مشکی پوشیده بودن و تنها تفاوتشون کراواتی بود که سورن زده بود و بقیه نزده بودن….

#پارت2066

همه شون با لبخند و اون نگاه های زیباشون خیره به ما بودن…

با شروع کردن و خوندن البرز، نگاهم چرخید سمتش و با متوجه شدن دیده هاش که به من بود و داشت برام می خوند، بغضم گراهی شد و سرم رو به دو طرف تکون دادم…..

“وقتی ته ره بیمه انگاری خو دومه..

(وقتی تورو مشاهده کردم انگار خواب بودم..)

یک دل و صد دل کیجا عاشق تو بومه..

(یک قلب و صد دل دختر عاشق تو شدم..)

تو حال خوب مستی هی تو به تو بومه..

(وقتی که مستم سرم گیج میره..)

ته روی مهره مار شه روبرو بیمه..

(روی مهره مارت رو روبروم مشاهده کردم..)”

اشک تو چشم هام جمع شده بود و نگاهم فقط به البرز و گاهی به سمت سورن می چرخید…

البرز انگشتش رو به طرفم گحرکت کرد و با تبسم برام خوند و بغض تو گلوم بزرگ تر شد…

“تویی که می جان و جهانی قلببر مازندرانی..

(تویی که جان و جهان منی قلببر مازندرانی)

گمه همه تی دور بگردن خورشید این کهکشانی..

(میگم همه دورت بگردن خورشید این کهکشانی)

تویی که می جان و جهانی قلببر مازندرانی..

(تویی که جان و جهان منی قلببر مازندرانی)

گمه همه تی دور بگردن خورشید این کهکشانی..

(میگم همه دورت بگردن خورشید این کهکشانی)”

وقتی میکروفون رو پایین اورد بی اختیار بلند و با بغض رو بهش اضافه کردم:

-قربون تو برم..

تبسم روی لبش نشست و ابروهاش رو بالا انداخت…

بغض الود ریز خندیدم و با ذوق نگاهش کردم..

#پارت2067

کلی ادم دورمون جمع شده بود و فیلمبردار با چندتا از همکارهاش از چند طرف ازمون فیلم می گراهی شدن….

حتی رهگذرهایی که شاهد این شاهکار بودن هم ایستاده بودن و نگاه می کردن…

به دخترها نگاه کردم که با ذوق و خوشحالی می خندیدن و کف دست و سوت میزدن و همزمان بالا و پایین می پریدن….

به ورجه وورجه کردنشون بلندتر ریز خندیدم و یهو با بالا رفتن صدای دست و جیغشون متعجب سرم رو چرخوندم….

با دیدن البرز که کمی خم شده بود و با خنده و دو دستی میکروفون رو به سورن تقدیم می کرد، چشم هام مجدداً گرد شد….

بار دیگر احساس کردم دارم خواب می بینم و لازمه که خودم رو بیدار کنم…

نگاه هام رو دوباره محکم بستم و باز کردم اما باز هم واقعی بود…

سورن با تبسم میکروفون رو از البرز گحرکت کرد و نگاهش رو چرخوند به سمت من…

دستم رو روی سینه ام گذاشتم که از تپش های محکم و قد بلند دلم درد گحرکت کرده بود….

بی صوت لب زدم:

-سورن..

بهم نگاهک زد و میکروفون رو بالا برد و هممدت صوتی جیغ دخترها بالاتر حرکت کرد…

جفت دست هام رو روی دهنم گذاشتم و دلم هری ریخت…

این آوای بم و خش دار که داشت به زیباترین شکل ممکن برام می خوند متعلق به سورن بود؟!….

باورم نمی شد..

نمی تونستم باور کنم..