رمان گرداب پارت ۳۴۱

نگاه هاش رو باز کرد و با همون نگاه زیبا و بی قرار، با دلدادگی پچ زد:

-دوستت دارم..

دیده هام رو بستم و نفس عمیقی کشیدم و من هم پچ زدم:

-دوستت دارم..

یهو با آوای بلند دنیز یکه خوردم و دیده هام باز شد:

-بسه دیگه بابا اه..دو ساعت اینجا منتظریم تمومش کنین اما انگار تو این جهان نیستین..بیایین رو زمین لطفا….

کاملا بقیه رو فراموش کرده بودم و با خجالت سرم رو پایین انداختم…

سورن کف دستم رو محکم تو کف دستش گراهی شد و اومد کنارم ایستاد و رو به بقیه با حرص بیان کرد:

-من کی از دست شماها راحت میشم..چرا بلای جون من شدین..حالا که البرز نیست شما جاشو پر کردین….

همه ریز خندیدن و من به اطرافم خیره شدم و اظهار کردم:

-مامان کو؟!..

با صوتش چرخیدم سمت اشپزخونه:

-اینجام مامان..

با نگاه های اشکبار و سینی به کف دست، تو درگاه اشپزخونه از حرکت ایستاده بود…

یک منقل کوچیک و یک جلد قران داخل سینی بود..

با نگاه های خیس از اشک راه افتاد سمتمون و من و سورن هم دست تو دست رفتیم سمتش…

بهمون که رسید، انگار طاقت نیاورد و بغضش ترکید..

من هم بغض کردم و اضافه کردم:

-مامان تورو خدا نکن..

#پارت1928

سینی تو کف دستش رو داد کف دست دنیز که کنارش توقف کرده بود و محکم بغلم کرد…

سر و صورتم رو می بوسید و قربون صدقه ام می حرکت کرد و بار دیگر بغلم می کرد…

انگار سیر نمی شد و هی این کار رو تکرار می کرد..

در اخر پیشونیم رو بوسید و با صورتی خیس از اشک و صوتی گراهی شده ای از بغض گفت:

-الهی که سفید بخت بشی مادر..

بغض به گلوم چنگ انداخته بود و نمی تونستم حرف بزنم که مولین با همون لحن گفت:

-گریه نکنیا ارایشت خراب میشه..مثل یه تیکه ماه شدی..من قربون تو و خوشگلیت برم…

با بغض لب زدم:

-خدانکنه..من قربون تو برم..

با گریه دستی به گونه ام کشید و سورن برای اینکه ما رو از اون حال دربیاره به شوخی گفت:

-پس من چی؟..از این بغلا نصیب من نمیشه؟..

نگاه مولین چرخید سمت سورن و تبسم مهربونی روی لبش قرار گرفت و کف دست هاش رو باز کرد:

-چرا نمیشه..بیا اینجا ببینم..

سورن برای اینکه به قد مولین برسه، کمی خم شد و با اون هیکل گنده ش تو اغوش مامان فرو حرکت کرد…

حال و روز من اون لحظه خوشامگاهختی محض بود..

دوتا عزیز ترین و مهم ترین ادم های حیاتم روبه رومون بود و من خوشحال ترین ادم روی زمین بودم….

با لبخند داشتم نگاهشون می کردم که سورن بوسه ای به شونه ی مولین زد و از هم جدا شدن…

#پارت1929

مامان دستی به بازوی سورن کشید و با بغض اضافه کرد:

-پرند کف دستت ولینت..ازش خوب نگه داری کن..

سورن نیم نگاهی به من کرد و بعد با لبخند رو به مولین گفت:

-روی جفت نگاه هام جا داره..قول شرف میدم برای خوشامگاهختی و خوشحالیش از جونمم بگذرم…

مولین تبسمی زد و بیان کرد:

-بهت اعتماد دارم..می دونم قولت قوله..الهی خوشامگاهخت بشین…

سورن بار دیگر کف دستم رو تو دستش گحرکت کرد و تبسمی بهم زد…

مامان سینی رو از دست دنیز گرفت و کمی اسپند برداشت و دور سرمون چرخوند و بعد روی زغال های داخل منقل ریخت….

بعد قران رو برداشت و سینی رو به دنیز داد تا از من دورش کنه که یه وقت دودش اذیتم نکنه…

من و سورن کف دست به کف دست، چند بار از زیر قران رد شدیم و مولین دوباره تکرار کرد:

-الهی که خوشبخت بشین..

با تبسم تشکر کردیم و سوگل گفت:

-بریم دیگه داره دیر میشه..

با مضطربی به سورن نگاه کردم و گفتم:

-پس البرز و کیان کجان؟..

سورن نگاهی به ساعتش انداخت و گفت:

-اونا مستقیم میان محضر..بریم دیر شد..

این دفعه به دنیز نگاه کردم و بیان کردم:

-بهشون زنگ بزن ببین کجا موندن..

-باشه زنگ می زنم..بریم..