رمان گرداب پارت ۲۹۵

سوگل با صوتیی پر از درد برای اینکه دلواپسی مارو کم کنه نالید:

-خو..خوبم..دلواپس..نباشید..

سعی می کرد جلوی جیغ های کشیده و پر دردش رو بگیره ولی خیلی نمی تونست…

درد زایمان رو تجربه نکرده بودم اما می دونستم چقدر غیرقابل تحمل و سخته…

سریع سریع زیر لب شروع کردم به دعا خوندن و با هر جیغ سوگل ته قلبم خالی میشد…

نمی دونستم تنهایی و بدون هیچ تجربه ای، با همراهی دوتا مرد مست که هنوز کامل تو حال خودشون نبودن، باید چیکار کنم….

سرم رو تکون دادم و سریع تر شروع به دعا خوندن کردم و از خدا خواستم امشامگاه رو ختم به خیر کنه….

سورن به سرعت وارد بیمارستان شد و آوای ترمز و جیغ لاستیک ها، میون جیغ های سوگل که دیگه ممتد و پشت سر هم شده بود قد بلند شد….

با عجله از ماشین پریدیم بیرون و سورن دوید سمت ساختمان و سامیار درحالی که زیر لب همچنان قربون صدقه می راهی شد، دوباره سوگل رو روی دست هاش کشیده کرد…..

دوید سمت بیمارستان و من هم پشت سرشون دویدم…

سورن که جلوتر بهشون شرایط رو توضیح داده بود، به هممسیر دوتا پرستار خانم و یک تخت بهمون نزدیک شدن….

سامیار سوگل رو روی تخت خوابوند و کف دستش رو محکم توی دستش گحرکت کرد و همگام با حرکت تخت، کنارش جاده افتاد….

#پارت1702

رنگ و روی سوگل به شدت زرد شده و لب هاش سفید شده بود و این مضطربیم رو بیشتر می کرد…

به اتاق عمل که رسیدیم، پرستار جلوی سامیار رو گحرکت کرد و بیان کرد:

-باید همینجا بمونین..

سامیار با التماس گفت:

-یه لحظه اجازه بدین..

پرستار به تایید سر تکون داد و سامیار خم شد روی سوگل که تمام تنش از درد می لرزید و به خودش می پیچید….

کف دستش رو روی موهای سوگل کشید و خم شد و لب هاش رو به پیشونیش چسبوند و نگاه هاش رو بست….

چند لحظه ی کوتاه تو همون حال موند بعد لب هاش رو جدا کرد…

از فاصله ی کم مستقیم تو نگاه های سوگل خیره شد و با لحنی پر از ترس و دلواپسی پچ زد:

-همینجا منتظرتم..خب؟!..

سوگل لب های خشکیده ش رو از هم باز کرد و بی حال لب زد:

-خب..

سامیار مجدداً پیشونیش رو بوسید و پر احساس اظهار کرد:

-به‌شدت دوسِت دارم عاشقیم..زود با دخترمون برگرد پیشم..

سوگل با دندون های بهم فشرده، خفه نالید:

-منم دوسِت دادم..عاشقتم..دخترمونم دلبسته شده باش…

#پارت1703

تو جمله ش انگار خواهش بود و از سامیار قول می خواست…

غیرمستقیم داشت می اظهار کرد اگه منم نبودم، دخترمون رو دلبسته شده باش…

سامیار سری به دو طرف تکون داد و اهسته اضافه کرد:

-با تو من همه چیو دوست دارم..فقط با تو..

سوگل لب هاش رو بهم فشرد و با گریه به سامیار چشم دوخت…

من هم گریه ام گرفت و زدم زیر گریه..

سامیار عقب کشید و سورن از طرف دیگه ی تخت خم شد، روی سر سوگل رو بوسید و با بغض بیان کرد:

-یادت باشه من فقط تورو دارم..بدون تو بی کَس و کارم..دوسِت دارم عاشقی داداشی…

سوگل با گریه نالید:

-منم دوسِت دارم..همتونو دوست دارم..اینو هیچوقت یادتون نره…

پرستار بی حوصله و شتاب‌زده شتاب‌زده اظهار کرد:

-باید بریم..

دست سوگل رو فشردم که نگاهش به من افتاد و بی صوت لب زد:

-مواظبشون باش..

با گریه سرم رو به تایید تکون دادم که پرستارها تخت رو حرکت دادن و وارد اتاق عمل شدن و دوباره صدای جیغ سوگل که انگار چند لحظه ای جلوش رو گرفته بود، بلند شد…..

ته قلبم خالی شد و به پسرها خیره شدم..

سورن بی حال تکیه داد به دیوار و نگاه هاش رو بست…

#پارت1704

سامیار هم چرخید و پشتش رو بهمون کرد و پیشونیش رو چسبوند به دیوار و مشتش رو کنار سرش اروم کوبید به دیوار….

با گریه نگاهم رو بینشون چرخوندم و نالیدم:

-صحیح و سالم برمی گرده پیشمون..به همجاده دخترش..تورو خدا نگران نباشید…

سورن همونطور تکیه به دیوار سر خورد و نشست روی زمین…

سامیار هم تو همون حالت بار دیگر کف دستش رو که محکم مشت کرده بود، کوبید به دیوار…

هیچکدوم جوابم رو ندادن و من هم منتظر جواب نبودم…

حال خودم هم خراب تر از این حرف ها بود که بتونم بیشتر از این بهشون دلداری بدم…

شالم رو که دور گردنم افتاده بود کشیدم روی سرم و گوشیم رو از جیبم دراوردم…

جای گرفتم روی نیمکت گوشه ی دیوار و شماره های گوشیم رو بالا و پایین کردم…

باید به بقیه خبر میدادم..تنهایی از پس همچین چیز بزرگی برنمیومدم…

خصوصا که هنوز مضطرب حال پسرها بودم و اطمینان نداشتم که کامل هوش و حواسشون سر جاش باشه….

با متوجه شدی تار از اشک، روی شماره ی عسل مکث کردم و لبم رو گزیدم…

دیروقت بود ولی چاره ای نبود..باید بهشون خبر می دادم…

#پارت1705

===============================

با صوتی پایی از ته مسیررو، با مضطربی نگاهم رو چرخوندم و با دیدن سامیار توی اون حال و اوضاع شوکه از جا پریدم….

تمام سر و صورت و موهاش خیس بود و تیشرت سفیدش هم از یقه تا وسط های سینه خیس اب بود….

انگار سر و صورتش رو زیر اب فرو برده بود..

موهای بهم ریخته و خیسش اشفته شده و به پیشونیش چسبیده بود و اب ازشون چکه می کرد…

بالای لباسش هم کامل و تا زیر سینه ش خیس اب بود..

چند قدم به طرفش برداشتم و شوکه اظهار کردم:

-این چه حالیه؟..چیکار کردی با خودت؟..

بی حرف کف دستش رو به معنی چیزی نیست تکون داد و مجدداً خودش رو به دیوار رسوند و مثل تمام این دو سه ساعت گذشته، تکیه داد بهش و دیده هاش رو بست…..

با مضطربی سورن رو صوت کردم که روی نیمکت نشسته بود و با نگاه های بسته سرش رو به دیوار پشتش تکیه داد بود….

با گوش دادن صوتم سرش رو از دیوار برداشت و نگاه هاش رو باز کرد…

سوالی سر تکون داد که حرکت کردم طرفش و اهسته اظهار کردم:

-سامیار رو ببین..حالش خوب نیست..

سرش رو به سمتی که اشاره کرده بودم چرخوند و با دیدن سامیار اخم هاش توی هم حرکت کرد…

از جا کشیده شد و گفت:

-سامیار..این چه وضعیه؟..

#پارت1706

سامیار پوفی کرد و کف دستش رو توی موهای خیسش فرو کرد و چنگی بهشون زد…

بی توجه به سوال سورن گفت:

-چرا خبری نمیدن؟..

سورن چپ چپ نگاهش کرد و گفت:

-خبر هم میدن..اما این چه وضعیه تو برای خودت درست کردی؟…

سامیار اخم هاش رو توی هم کشید و اظهار کرد:

-خوبم..

لبم رو گزیدم و با دلواپسی اظهار کردم:

-لباست خیسه..هوا سرده سرما میخوری..تو ماشین لباس نداری عوض کنی؟…

-چیزی نمیشه..حالم خوبه..

سری به تاسف تکون دادم و برگشتم روی نیمکت نشستم…

می دونستم کامل تو حال خودش نبود و برای اینکه مستی رو از سر خودش بپرونه، سر و صورتش رو زیر اب برده….

هیچ خبری از سوگل توی اتاق عمل نداشتیم..

فقط نیم ساعت بعد از بردنش، یک پرستار اومده بود و توضیح داده بود که کیسه اب پاره شده و بخاطره شرایط بچه، سوگل نمی تونه طبیعی زایمان کنه…..

از سامیار برای عمل سزارین رضایت خواسته بودن..

اولش کلی وحشت کرده بود و داد و بیدار جاده انداخته بود که چرا باید رضایت نامه امضا کنه…

با کلی حرف و قسم ارومش کرده بودیم و توضیح داده بودیم که یک روند طبیعیه و برای سزارین باید رضایت بده….

حتی دکتر اومده بود و بهش اطمینان داده بود که مشکلی پیش نمیاد و تا امضا نکنه نمی تونن عملش کنن….