رمان گرداب پارت ۲۷۶

رنگ دیوارها سفید و صورتی بود و برای تمام وسایل اتاق هم از همین دو رنگ استفاده شده بود…

سمت راست بغل دیوار، یک تخت چوبی کوچک قرار داشت که صورتی بود و چهار طرفش کشیده و نرده مانند بود برای حفاظت از بچه….

کنارش هم یک مبل دو نفره ی راحتی سفید رنگ بود..

سمت چپ کمد سفید و صورتی قرار داشت که روش عکس هایی از باربی و انیمه های دخترونه زده بودن…

گوشه ی اتاق یک بوفه ی چوبی چند طبقه و بدون شیشه قرار داشت که کلی عروسک داخلش بود…

کنارش هم یک میز و صنقلبی کوچولوی دلبر گذاشته بودن…

وسط اتاق هم یک قالی مستطیلی با طرح باربی پهن شده بود…

با ذوق نگاهم رو چرخوندم دور اتاق و اضافه کردم:

-وای خدای من..اینجا چقدر زیباه..

سوگل هم با حس خاصی نگاهش رو به اطراف چرخوند و اظهار کرد:

-واقعا؟..همه چی تکمیله به نظرت؟..

-وای اره..بسیار دلبر شده..

-لباس های به‌شدت نازی هم براش خریدیم داخل کمده..فردا همه رو نشونت میدم الان خسته ای…

سرم رو با لبخند به تایید تکون دادم و سوگل با خنده ادامه داد:

-البته لباساشو خودمون چیز زیادی نخریدیم..سامان و عسل و مولین هردفعه که میان کلی لباس و چیز میز میخرن میارن….

#پارت1622

با خنده اضافه کردم:

-دیگه اولین نوه شونه حتما کلی ذوق دارن براش..

با صدای سورن، سوگل فرصت نکرد جواب بده و من با ذوق چرخیدم سمت در اتاق و بیان کردم:

-سورن اینجاییم..تورو خدا بیا اینجارو ببین..

آوای قدم هاش اومد و اضافه کرد:

-اونجا چیکار می…

تو چارچوب در ایستاد و با متوجه شدن اتاق حرفش نصفه موند و چشم هاش برق زد…

در حالی که سرش به دور و برش می چرخید اظهار کرد:

-اینجارو ببین..

خندیدم و با ذوق بیان کردم:

-خیلی خوشگله نه؟..

کامل وارد اتاق شد و دوری زد و گفت:

-بسیار..قربونش برم اینجا اتاق دلدادگی داییه..

سوگل خودش رو به سورن رسوند و جفت کف دست هاش رو دور بازوش حلقه کرد و اضافه کرد:

-پسنمتوجه شدی دایی جان؟..

سورن محو و مات سرش رو به تایید تکون داد و بازوش رو از بین کف دست های سوگل دراورد و دور شونه هاش حلقه کرد….

کامل سوگل رو توی اغوشش گحرکت کرد و روی موهاش رو بوسید و با محبت بیان کرد:

-سوگل من کِی اینقدر بزرگ شد که حالا داره مولین میشه..قربون دوتاتون برم…

سوگل سرش رو به سینه ی سورن تکیه داد و سورن بار دیگر روی موهاش رو بوسید و با بغض اضافه کرد:

-کاش مولین و بابا هم بودن و این روزگارهارو میمشاهده کردن…

#پارت1623

آوای گریه ی سوگل بلند شد و منم از حال و هواشون بغض به گلوم نشست…

سورن زیراه ش رو به سر سوگل چسبوند و محکمتر بغلش کرد و همچنان با بغض اظهار کرد:

-گریه نکن عزیزقلبم..من مطمئنم اونا هم دارن مارو میبینن و الان به‌شدت خوشحالن…

سوگل با صوتی لرزونی اضافه کرد:

-کاش بودن..

قدمی به طرفشون برداشتم و اهسته اظهار کردم:

-سوگل جان حالت بد میشه عزیزم گریه نکن..

با صوتی متعجب و دلواپس سامیار سرم چرخید سمتش که جلوی در توقف کرده بود:

-چی شده؟!..

قدم شتاب‌زده کرد طرف سوگل و هول شده و دلواپس گفت:

-سوگل..سوگل جان چی شده عزیزم؟!..

رنگش پریده بود و صورتش غرق نگرانی بود..

حالا بهتر حرف های سوگل رو درک می کردم که می گفت، من که حالم بد میشه سامیار زودتر یه گوشه میوفته….

قدمی جلوتر حرکت کردم و کنارش ایستادم و اهسته اضافه کردم:

-چیزی نیست..یاد پدر و مادرشون افتادن..

سامیار بازوی سوگل رو گرفت و با احتیاط از بغل سورن کشیدش عقب و اضافه کرد:

-ببینمت عاشقیم..

میون اون حال و هوای آزرده و گراهی شده، با متوجه شدن محبت بینشون که واضح و روشن خودش رو نشون میداد، تبسم روی لبم نشست….