رمان گرداب پارت ۲۶۸

با دلخوری زیادی نگاهم کرد و من درجا از حرف هام پشیمون شدم…

نباید این بحث رو باز می کردم..من که می دونستم یاداوری اون روزگارها چقدر ناراحتش می کرد…

با دیدن اشکی که توی دیده هاش جمع شد، حالم بد شد و به خودم لعنت فرستادم…

با ناراحتی یک کف دستش رو بین کف دست هام گحرکت کردم و گفتم:

-ببخشید..نمی تمایل داشتم دلخورت کنم..باشه هرچی تو بگی اصلا نمیریم..آزرده نباش دیگه…

چشم هاش رو بهم فشرد تا مانع ریزش اشک هاش بشه و کف دستم رو محکم گرفت:

-سورن کِی میخواد بره؟..

-دقیق نمی دونم..ولش کن مهم نیست مولین..نمیریم..

سرش رو تکون داد و نگاهش رو ازم گرفت و به تلویزیون خیره شد…

من هم با ناامیدی سرم رو چرخوندم و به فیلمی که از تلویزیون پخش میشد خیره شدم…

هم از کنسل شدن سفر و هم از دلخوری مامان، آزرده بودم…

برای رسیدن به تمایل داشته ام نباید اون حرف رو میزدم و بحث اون اتفاق بد رو وسط می کشیدم…

قلبم برای صورت دلخور و چشم های پر اشک مولین سوخت و مجدداً به خودم لعنت فرستادم…

از گوشه دیده بهش خیره شدم که کاملا با حواس پرتی و گیج به تلویزیون نگاه می کرد و مشخص بود اصلا تلویزیون رو نمیبینه و فکرش جای دیگه ای بود…..

#پارت1577

نفس لرزونی کشیدم و با بلند شدن صدای ایفون سرم چرخید…

حواس مولین هم جمع شد و نگاهم کرد:

-کیه؟..

با غمگینی نگاهش کردم:

-نمی دونم..حتما سورنِ..

سرش رو تکون داد و من از جا قد بلند شدم و رفتم سمت ایفون و گوشی رو برداشتم:

-کیه؟..

حدسم درست بود و آوای گرم سورن توی گوشم پیچید:

-منم خانوم..

شاسی ایفون رو زدم و گوشی رو سرجاش گذاشتم و به مولین نگاه کردم:

-سورنِ..

لب هاش به لبخند کمرنگی حالت گرفت و سرش رو تکون داد…

حتی اگه تو ناراحت ترین حال ممکن هم بود، با متوجه شدن اسم سورن و اومدنش تبسم روی لبش می نشست…

من هم لبخند زدم و راه افتادم سمت در ورودی و بازش کردم…

با متوجه شدن سورن که پشت در بود، لبخندم پررنگ تر شد:

-سلام..خوش اومدی..

اومد داخل و درحالی که کفش هاش رو درمی اورد لبخند زد:

-سلام خوشگله..چطوری؟..

-مرسی تو چطوری؟..

-خوب..

#پارت1578

کفش هاش رو توی جاکفشی گذاشت و دمپایی هاش رو برداشت و پاش کرد…

قبل از اینکه راه بیوفته و از مسیررو رد بشه، بازوش رو گرفتم و نگهش داشتم…

سرش چرخید و از روی شونه نگاهم کرد:

-جون؟..

خنده ام گرفت و اروم گفتم:

-وایسا..کارت دارم..

کامل چرخید طرفم و با شیطنت گفت:

-درخدمتم..

با خنده مشتی به بازوش زدم و نگاهی به ته مسیررو انداختم و صدام رو پایین اوردم:

-داشتم با مولین درمورد حرکت کردن به تهران حرف میزدم..

جدی شد و اخم هاش کمی توی هم رفت:

-خب؟..

شونه هام افتاد و با افسوس اظهار کردم:

-گفت نمی تونه بیاد و مسیر طولانیه خسته میشه..

نفسی کشید و اروم گفت:

-بهت اضافه کردم خودم باهاش حرف میزنم..

-طاقت نیاوردم..دو روز گذشت و تو هیچی بهش ناضافه کردی..عاشق شدم زودتر بدونم چی میگه…

کف دستش رو روی بازوم کشید و تبسم مهربونی زد:

-به‌شدت خب..نگران نباش سعی میکنم راضیش کنم..

بار دیگر امید اندکی توی قلبم روشن شد:

-واقعا؟..

-اره عزیزم..خودم بیشتر مشتاقم باهام بیایین..حالا بیا بریم ببینم چی میشه…