رمان گرداب پارت ۲۶۲

با جمله ی اخرش، پرند پر از حرص شد و با چشم های گسرخوش شده به سورن چشم دوخت و با صوتی قد بلند گفت:
-چرا به تو خبر ندادیم؟..زیرا جناب عالی مثل بچه ها قهر کرده بودی..چراکه شما قصد تنبیه کردن منو داشتین و حتی امروزم به زور جواب تماسمو دادین..چون شما من و مشکلاتم به هیچ جاتون نبوده و نیست…..

اخم های سورن توی هم فرو رفت و با حرص گفت:
-می تمایل داشتی بعد از اون حرف هایی که بارم کردی بیام قربون صدقه ت برم؟..تو منو چی فرض کردی پرند..هرموقع دلت خواست صدام کن، هرموقعم محبتت کشید دوتا حرف بارم کن بگو هری..نخیر خانوم..از این خبرا نیست…..

پرند عصبی از جاش کشیده شد و وسط اتاق ایستاد و با تنی لرزون اضافه کرد:
-من بخاطره خودت اظهار کردم..اینقدر احمقی که اینو نفهمی؟..قبول کن سورن از مشکلات من خسته شده بودی و فقط منتظر بودی من بهت بگم برو و تو هم از خدا خواسته بری و یه نفس راحت بکشی…..

سورن هم از جاش کشیده شد و روبه روی پرند توقف کرد..

هردو پر از خشم..آزرده..پرخاشگر..و مثل دوتا شیر عصبی و درنده روبه روی هم گارد گحرکت کرده بودن…

سورن کف دست هاش رو به کمرش زد و غرید:
-چرت و پرت نگو پرند..منو دیوونه تر از اینی که هستم نکن..روی حرفایی که میزنی فکر کن..فکر کنم فراموش کردی اون روز چه حرفایی به من زدی..حالا هم که راه دادن اون اشغال به خونه..دست پیش گرفتی؟…..

کف دست های پرند دو طرف بدنش مشت شد و از اون حالت گارد گراهی شده خارج شد…

گـــ🔞ـردابــــ🔥ــ, [۲۳/۱۲/۱۴۰۱ ۱۱:۴۰ ب.ظ]
#پارت1552

چونه ش لرزید و اروم اضافه کرد:
-من مسیر ندادم..اصلا نفهمیدم کِی اومدن..فقط وقتی مامان صدام کرد حرکت کردم دیدم اینجان…

سرش رو کشیده کرد و با نگاه های پر اشک به صورت سورن خیره شد و با بغض ادامه داد:
-حرفامم بخاطره خودت بود..بعدش فهمیدم اشتباه کردم..اگه جواب تماسامو میدادی..یا اون روز توی بیمارستان میومدی حرف بزنیم..اگه مثل بچه ها قهر نمی کردی ازت عذرخواهی می کردم..فقط نخواستم پاسوز من بشی..نتمایل داشتم حالا که روی روال افتادی بیادگار من زندگیت بهم بریزه..ولی تو……

بغض توی گلوش اجازه نداد جمله ش رو کامل کنه و به گریه افتاد…

با حرف ها و لحن دلخور و پشیمون پرند تمام خشمگینت سورن پر کشید…

دست هاش از کمرش پایین افتاد و بی قرار و با دلتنگی نگاهش رو تو صورت پرند چرخوند…

نیم قدم جلو رفت و بدون حرص و خشمگینت و خیلی اروم بیان کرد:
-تو نباید جای من تصمیم بگیری..من خودم می دونم باید چیکار کنم..اگه اینجا و توی این شهر موندم قلبیلش مشخصه و قرار نیست بخاطره یه اتفاق که بیشتر از همه خودمو دیوونه کرد و قلبمو اتیش زد ازش دست بکشم…..

ضربان دل پرند اروم اروم بالا رفت اما انقدر دلخور و دلگیر بود که نتونست به این اعتراف جذابی سورن واکنشی نشون بده….

یک قدم به عقب برداشت و با گریه اضافه کرد:
-اما اینطوری نشون ندادی..بیشتر از یک ماهه انگار نه انگار من مردم یا زنده ام..هیچ سراغی ازم نگحرکت کردی..حتی نگران حالمم نبودی..منو با اون وضعیت ول کردی و راهی شدی..از خدات بود بری…..

گـــ🔞ـردابــــ🔥ــ, [۲۴/۱۲/۱۴۰۱ ۱۰:۴۳ ب.ظ]
#پارت1553

سورن با محبت نگاهش کرد ولی همه ی احساسش انگار توی آواش بود:
-مگه می تونم؟..

همین جمله ی کوتاه، انقدر با لحن متفاوت و قشنگیی بود که انگار اب یخ ریخته شد روی اتش قلب پرند…

دلش به تکاپو افتاد ولی نمی خواست به این راحتی کوتاه بیاد…

انقدر این مدت بدون سورن اذیت شده بود و دلتنگی کشیده بود که قلبش می تمایل داشت بیشتر بشنوه..بیشتر ببینه و حس کنه….

می میل داشت مطمئن بشه که سورن هنوز همون سورن خودش بود و این فاصله گراهی شدنش بیاد آزردهی بوده نه چیز دیگه ای….

با لب و چونه ی لرزون نگاهش کرد و لب زد:
-اره می تونی..مشاهده کردی که تونستی..بیاد چند تا حرف که از مضطربی برای خودت بود منو اینجا ول کردی و رفتی..تو بیمارستان حتی نگاهمم نکردی..نذاشتی برات توضیح بدم..نتمایل داشتی حرفامو بشنوی..فقط می تمایل داشتی بری از شرم خلاص شی……

سورن جوری نگاهش می کرد که انگار با نگاه داشت نوازشش می کرد و این کار پرند رو برای محکم موندن و وا ندادن سخت کرده بود….

کف دست هاش رو مشت کرد و با حرص جیغ زد:
-اینطوری به من نگاه نکن..نگاه نکن..

سورن با دو گام کشیده فاصله بینشون رو پر کرد و محکم دست هاش رو دور پرند حلقه کرد و کشیدش توی اغوشش….

پرند به تقلا افتاد و با مشت های بی جونش، پی در پی به سینه ی سورن کوبید:
-ولم کن..ولم کن..برو عقب..نمی خوام..ولم کن..

گـــ🔞ـردابــــ🔥ــ, [۲۵/۱۲/۱۴۰۱ ۰۹:۵۶ ب.ظ]
#پارت1554

سورن حلقه ی کف دست هاش رو محکمتر کرد و لب هاش رو سابید به موهای پرند و پچ زد:
-اروم باش..عزیزم..

پرند کف دست از مشت زدن برداشت اما با کف کف دستش به سینه ی سورن فشار اورد تا از خودش دورش کنه:
-من عزیز تو نیستم..اگه بودم با اون حالم ولم نمی کردی بری…

-ببخشید..از حرفایی که زدی ناراحت بودم..در ذهنش گذراندم واقعا دیگه نمی خواهی منو ببینی..از آزردهی و عصبانیت مغزم کار نکرد..ببخشید عزیزم….

پرند دوباره به هق هق افتاد بود و سورن دلواپس بود باز حالش بد بشه…

کف دست هاش رو از دور پرند برداشت و با وجود تقلایی که می کرد، صورتش رو بین کف دست هاش قاب گراهی شد….

پیشونیش رو به پیشونی پرند تکیه داد و بی قرار تو دیده های سرخ و اشک الودش خیره شد…

پرند با کمی مکث کف دست از تقلا برداشت و دیده هاش رو بست و نالید:
-ازت بدم میاد سورن..ازت بدم میاد..

اما جوری گفت که انگار بیشتر از اینکه بدش بیاد، داشت می بیان کرد دوستت دارم و سورن هم متوجه ی این بود….

دو طرف صورت پرند رو محکم تر گراهی شد و همینطور که پیشونیش هنوز به پیشونیش چسبیده بود، پر احساس و با لحنی ملایم و دلربا پچ زد:
-منم دوسِت دارم..

دیده های پرند به آنی باز شد و قلبش هری ریخت..

دیده های سورن حتی بیشتر از زبونش داشتن این جمله رو فریاد میزدن…

بی اختیار کف دست هاش رو نرم روی سینه ی سورن گذاشت و نگاهش بی تاب تو نگاهش چرخید…

گـــ🔞ـردابــــ🔥ــ, [۲۷/۱۲/۱۴۰۱ ۱۰:۱۵ ب.ظ]
#پارت1555

تمام تلاشی که کرده بود تا جلوی سورن سرسخت بمونه با این جمله و نگاهش فرو ریخت…

دل سورن با شدت زیر دستش می کوبید و بی قرارترش می کرد…

دیگه نتونست محکم جلوش وایسه و با وا دادگی کامل و با گریه نالید:
-دیگه این کارو نکن..دیگه باهام این کارو نکن..

سورن پیشونیش رو از پیشونی پرند فاصله داد و به جاش لب هاش رو مماس با لب های پرند قرار داد و پچ زد:
-دیگه غلط می کنم..خودم هزار بار مردم این چند روزگار..

وقتی حرف میزد نفس داغش به صورت پرند می خورد و لبش تماس کوچکی با لب هاش داشت که حرارت بدنش رو بالا میبرد….

نگاهش رو پر احساس تو نگاه سورن چرخوند و یهو لب زد:
-دوسِت دارم..

از این جمله یهوییش خودش بیشتر از سورن جاخورد و با خجالت میل داشت سرش رو پایین بندازه که سورن اجازه نداد….

با کف دست هاش که هنوز قاب صورتش بود، سرش رو نگه داشت و بی قرار و با بی‌قراری، محکم لب هاش رو روی لب های پرند فشرد….

قلب پرند هری ریخت و کف دست هاش روی سینه ی سورن مشت شد…

دیده های جفتشون اروم بسته شد و لب هاشون بی حرکت و محکم روی هم فشرده میشد…

تن جفتشون داغ شده بود و انگار از طریق لب ها حرارتشون رو رد و بقلب می کردن…