کمی توی سکوت به صورتش خیره شد و وقتی دید قصد جواب دادن نداره، دستش رو از روی کف دست پرند برداشت و برد سمت صورتش….
سر انگشت هاش رو این دفعه پشت پلک پرند کشید و با همون لحن ادامه داد:
-قلبم لک زده واسه اون نگاه زیبات..بیشتر از این مجازاتم نکن..حق داری حتی نگاهمم نکنی ولی من اینجوری میمیرم….
وقتی مشاهده کرد پرند باز هم جواب نمیده، کف دست کبودش رو از کنارش برداشت و بین دوتا دستش گرفت و بالا برد….
سرش رو هم کمی خم کرد و اروم روی کبودی کف دستش رو بوسید و لب زد:
-پرندم..
دست پرند بین کف دست هاش لرزید و قطره اشکی اروم از گوشه ی نگاهش فرو ریخت…
قلب سورن لرزید و مجدداً پشت کف دستش رو بوسید و بیان کرد:
-باز کن اون دیده های قشنگتو..نگام کن..بعد اگه بگی بمیر نامردم اگه همینجا…
میون حرفش پرند با لب و چراکهه ای لرزون، بدون اینکه نگاه هاش رو باز کنه اهسته گفت:
-برو سورن..
سورن نگاه هاش رو بست و نفس عمیقی کشید و با شور گفت:
-اخ که داشتم میمردم برای شنیدن اسمم از زبونت..
پرند با بغض و همون چشم های بسته تکرار کرد:
-برو..
گـــ🔞ـردابــــ🔥ــ, [۲۳/۰۹/۱۴۰۱ ۱۰:۰۴ ب.ظ]
#پارت1492
سورن با بی قراری نگاهش کرد و گفت:
-کجا برم..کجارو دارم برم..من روزگارهاست پشت در اتاق تو دارم جون میدم بعد تو میگی برو..کجا برم اخه…
قطره های اشک با سرعت بیشتری روی صورت پرند فرو ریخت و با حرکت ارومی کف دستش رو می خواست از دست سورن بیرون بکشه که سورن محکم تر کف دستش رو گحرکت کرد…..
غمگین به چشم های بسته و صورت خیس پرند خیره شد و لب زد:
-حق داری نخواهی منو ببینی..حق داری حتی نخواهی نزدیکت باشم..نتونستم ازت مراقبت کنم..حق داری..ببخشید….
چشم های پرند بسیار اروم باز و خمار به روبه روش خیره شد…
دل سورن با دیدن چشم های سبز و غرق اشک پرند لرزید و کمی بیشتر خم شد سمتش و با ذوق اظهار کرد:
-جونم..جون قلبم..قربون این دیده هات برم..
پرند بدون خیره شدن به سورن و حتی بدون پلک زدن، به دیوار جلوش خیره شد و با بغض بار دیگر بیان کرد:
-برو از اینجا سورن..
سورن بی توجه به حرفش، بسیار اهسته و پر احساس پچ پچ کرد:
-نمی خواهی نگام کنی قشنگم؟..
پرند سرش رو به سمت مخالف چرخوند و جواب نداد..
سورن با غمگینی به نیمرخ پرند نگاه کرد و گحرکت کرده اضافه کرد:
-حق داری..معذرت می خوام..
بغض پرند بی آوا ترکید و مظلومانه لب زد:
-با من اینطوری حرف نزن..برو..برو..
گـــ🔞ـردابــــ🔥ــ, [۲۶/۰۹/۱۴۰۱ ۱۰:۴۸ ق.ظ]
#پارت1493
سورن کف دستپاچه نگاهش کرد و شتابزده تند بیان کرد:
-باشه عزیزم..باشه..هرچی تو بگی..اروم باش..
پرند سرش رو چرخوند و بار دیگر با نگاهی مات به دیوار خیره شد…
سورن با دلی کوبنده و پر غصه نگاهش کرد و با مکث گفت:
-هرچی بگی حق داری..من خر پیشت نبودم وقتی این بلاها سرت اومد..نتونستم زود پیدات کنم..حق داری..ولی پرند به خدا..به جون خودت بهشدت تلاش کردم..خیلی سعی کردم پیدات کنم..بسیار این در و اون در زدم اما نشد..ببخش عزیزقلبم……
آوای پر بغضش دل پرند رو از جا کند ولی باز هم حرفی نزد…
ناراحتیش هیچ کدوم از این هایی که سورن می گفت نبود…
می دونست سورن همه کار کرده تا پیداش کنه..می دونست چه حالی داشته وقتی نبوده…
همه ی این هارو می دونست..
ولی مشکلش خودش بود..مشکلش روح و روان بهم ریخته ی خودش بود…
دلبسته شد بره داخل یک اتاق کوچک و تاریک و تنها بمونه و هیچکس رو نبینه…
قلبش نمی میل داشت دیگه حتی عزیزترین ادم های زندگیش رو ببینه…
وقتی حتی یادش نمی اومد چه بلایی سرش اومده، طاقت یک لحظه دیگه حیات کردن رو نداشت…
فقط عاشق شد بمیره و همه ی فکر و خیال های توی سرش تموم بشه و راحت بشه…
حالی رو داشت تجربه می کرد که حتی توی خوابم فکر نمی کرد ببینه…
توی قلبش فقط ارزوی مرگ می کرد و بس..
گـــ🔞ـردابــــ🔥ــ, [۲۷/۰۹/۱۴۰۱ ۰۹:۴۱ ب.ظ]
#پارت1494
سورن وقتی نگاه مات و بدون پلک زدنش به دیوار رو دید، با مضطربی خم شد و لب زد:
-پرند..خوبی؟!..
پرند با آوای سورن پلکی زد و انگار از دنیای دیگه ای برگشت…
روح به نگاهش برگشت ولی باز هم به سورن خیره شد..
سورن با دلی بی قرار دوباره اضافه کرد:
-نگام نمی کنی پرند؟..من دارم از دلتنگی برات دیوونه میشم…
باز هم خاموشی پرند و بی قراری سورن..
کلافه نگاهش رو دور اتاق چرخوند و با صوتی دورگه و گرفته ای گفت:
-باشه عزیزم..من که این همه منتظر شدم تو بیدار بشی بازم صبر میکنم..کافیه تو حالت خوب باشه…
با بی قراری و مشتاق دیداری بیشتری نگاهش کرد و بیان کرد:
-ولی بدون من دارم میمیرم..نفسم به سختی می کشم..هرموقع نگام کنی نفسم بالا میاد…
پرند پلک هاش رو با حالی داغون روی هم فشرد و سورن که متوجه ی حالش بود، پر احساس لب زد:
-قربونش برم..
وقتی دید پرند واقعا نمی خواد حرف بزنه، خاموشی کرد و نخواست بیشتر تحت فشارش بذاره…
بی حرف نگاهش رو تو صورت پرند می چرخوند و کف دستش رو توی یک کف دستش گرفته بود و با اون کف دستش اروم نوازشش می کرد….
داشت له له میزد واسه یک نگاه پرند اما ترجیح داد دیگه چیزی نگه تا دلخورش نکنه…
دیگه پرند پیشش بود و انقدر این مدت عذاب و مشتاق دیداری کشیده بود که از حالا تا ته دنیا می تونست براش صبر کنه تا فقط یک نیم نگاه بهش بندازه….
الان فقط این مهم بود که پرند دیگه پیش خودش بود و بس…
گـــ🔞ـردابــــ🔥ــ, [۲۸/۰۹/۱۴۰۱ ۰۹:۲۰ ب.ظ]
#پارت1495
===============================
از حسابداری خارج شد و نگاهی به برگه ی مرخصی توی دستش انداخت…
بالاخره دکتر پرند رو مرخص کرده بود و اجازه داده بود به خونه ببرنش…
راه افتاد سمت اتاق پرند و همینطور حرف های دکترش توی ذهنش تکرار می شد…
“حال جسمیش به مراتب بهتره و فقط باید هفته ای یک بار بیارینش من شرایطش رو چک کنم..همون موقع تاریخ باز کردن گچ کف دست و پاش رو هم بهتون میگم..اما همینطور که خودتونم متوجه شدین حال روحیش به هیچوجه خوب نیست..حتی با روانشناسی که چندبار فرستادم پیشش هم صحبت نمیکنه”……
نفس عمیقی کشید و دوباره صحبت های دکتر توی سرش مرور شد…
“باید مرتب تحت نظر روانشناس باشه..هرجور شده راضیش کنین پیش مشاوره بره..اگه از یک متخصص کمک نگیرین توی زندگیش با مشکل روبه رو میشه..لطفا این توصیه منو جدی بگیرین..باید حتما پیش روانشناس بره”…..
پشت در اتاق پرند توقف کرد و به سختی تبسمی روی لب هاش نشوند و وارد اتاق شد…
نگاهی به بقیه انداخت که با ورودش بهش چشم دوخته بودن و برگه ی تو کف دستش رو توی هوا تکون داد و اضافه کرد:
-دیگه می تونیم بریم خونه..
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن