احساس کردم با این حرفش، یک وزنه ی هزارکیلویی روی شونه هام گذاشته شد…
دوباره اون احساس بد برگشت..چقدر از خودم بدم می اومد که داشتم موضوع به این مهمی رو ازش مخفی می کردم….
اما چاره ی دیگه ای هم نداشتم..سورن اگه می متوجه شد، همه چی زیادی بزرگ میشد…
سری تکون دادم و اهسته گفتم:
-ببخشید هی زنگ میزنم مزاحم کارت میشم..باور کن دست خودم نیست…
-نه خوشگلم اینجوری فکر نکن..هرموقع دلبسته شدی زنگ بزن..من که از خدامه آواتو بشنوم..اگه جواب ندادم یعنی مریض دارم بعد خودم زنگ میزنم..تو هرموقع خواستی تماس بگیر…..
لبخند زد و با لحن قلبنشینی ادامه داد:
-من دربست نوکرتم هستم..اصلا این یه دستوره..باید هر یک ساعت بهم زنگ بزنی…
من هم خنده ی ارومی کردم و گفتم:
-شما امر بفرمایین..کیه که اطاعت نکنه..
-زبون نریز بچه..میام سراغتا..
با ذوق و کشیدهتر لبخند زدم و از خدامیل داشته اظهار کردم:
-منو از چی میترسونی..من که از خدامه..دلم یه ذره شده…
-قربون دلت برم..من که دیروز اونجا بودم..
-اوه یه جوری میگی دیروزگار انگار یک دقیقه قبل بوده..مگه قلب من چقدره که یک روز نمشاهده کردنتو طاقت بیاره….
پوفی کرد و کلافه و بی قرار بیان کرد:
-نکن پرند..اینطوری حرف نزن لامصب..
خنده ام شدیدتر شد و با خوشحالی اظهار کردم:
-قلبم میخواد خب..
دوباره مکث کرد و با لحن اروم و پراحساسی اظهار کرد:
-شامگاه میام..
-واقعا؟!..
-واقعا..اندیشیدی فقط قلب خودت تنگ میشه؟..
لباسم رو از روی سینه توی مشتم جمع کردم تا جلوی هیجانم رو بگیرم و با ذوق گفتم:
-شام چی درست کنم برات؟..
-اخ اخ..تو کوفتم بذاری جلوم من میخورم..هرچی عاشق شدی درست کن…
-ماکارونی؟!..
-عالیه..دست دلبرت از الان درد نکنه..
ریز خندیدم و چیزی نگفتم که سورن دوباره به حرف اومد:
-عزیزم من برم..مریض دارم..
-ای وای ببخشید..هی حرف زدم از کار انداختمت..برو برو…
اروم ریز خندید و بیان کرد:
-کار بهشدت خوبی کردی..اصلا خستگیم حرکت کرد..درضمن دستور که شوخی بود..خواهشمو فراموش نکن..سریع تند منتظر تماستم….
-چشم نگاه..نمی گفتی هم من زنگ میزدم..پررو تر از این حرفام میدونی که…
-تو هرجور باشی تاج سری خوشگل خانوم..
نیشم بار دیگر باز شد و با خنده اضافه کردم:
-حرفای دلبر نزن که فکر و خیال و رویابافی وقت نمیذاره برات ماکارونی درست کنما…
سورن هم خندید و اضافه کرد:
-فدای خودت و رویابافی هات..برو خودتو سرگرم کن تا من بیام جواب این همه شیرین زبونی هاتو بدم…
دوباره دوتایی خندیدیم و چند لحظه بینمون سکوت شد…
اروم اروم خنده ام رو جمع کردم و اهسته گفتم:
-مواظب خودت باش..
-دیده..چیزی نمیخواهی شب میام بگیرم؟..
-نه ممنون..برو دیگه مریض هات معطل شدن..شامگاه میبینمت…
-قربونت برم..پس تا شب..
خداحافظی کردیم و گوشی رو پایین اوردم و تماس رو قطع کردم…
گوشی رو به سینه ام چسبوندم و چشم هام رو بستم…
خدایا خودت نگهدارش باش..نذار اتفاقی واسش بیوفته وگرنه من دق می کنم…
از روی تخت قد بلند شدم و گوشی رو توی جیب شلوارم گذاشتم و از اتاق زدم بیرون…
حالا که با سورن حرف زده بودم، احساس بهتری داشتم و کمی از قلبشوره ام کم شده بود…
دیگه باید مواظب حرف ها و حرکت کردارم باشم..سورن شک کرده بود ولی به هیچوجه نباید متوجه ی چیزی میشد…
نفس عمیقی کشیدم و کشیده مامان رو آوا کردم:
-مولین میخوام واسه شام ماکارونی درست کنم..
صدای مولین از داخل اتاقش اومد:
-باشه عزیزم..کاری داشتی صوتم کن..
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن