رمان گرداب پارت ۲۱۶

لبم رو گزیدم و خجول و با عجله اظهار کردم:

-شما چی گفتین بهشون؟!..

-گفتم باید با خودت صحبت کنم..اونم اضافه کرد منتظر خبرمون میمونه…

با من من بیان کردم:

-مولین..من..اخه من..فعلا..

دستش رو زیر زیراه ام گذاشت و سرم رو کشیده کرد و تو دیده هام خیره شد و بیان کرد:

-ما که این حرفارو با هم نداریم دخترم..راحت حراهی شدو بزن..

-مولین اخه من..فعلا نمیخوام به این موضوعات فکر کنم..تازه از اون نامزدی کذایی خلاص شدم..نمیخوام الان درگیر این موضوع بشم….

مامان سرش رو تکون داد و بیان کرد:

-من به کاری مجبورت نمیکنم خودتم میدونی..اما تا کی میخواهی به اون نامزدی فکر کنی و درگیرش باشی؟..بالاخره که یه روز باید ازدواج کنی….

سرم رو به چپ و راست تکون دادم و اروم بیان کردم:

-هنوز به‌شدت زوده..نمی تونم..

-هرجور خودت میدونی عزیزم..ولی اگه نظر منو بخواهی میگم اجازه بده بیان..اول طرفو ببین شاید اصلا خوشت نیومد ازش..شاید با ملاک هات فاصله داشت…..

باز هم سکوت کردم و فکر سورن یک لحظه از سرم بیرون نمیحرکت کرد…

یعنی اگه می درک کرد برام تمایل داشتگار پیدا شده، چه عکس العملی نشون میداد؟…

هیچ نظری در این مورد نداشتم..

با روی جمشاهده کردی از سورن که توی اون شب دعوا اشنا شده بودم، نمی دونستم چه راهی شداری از خودش نشون میداد….

هرچند شاید اصلا براش مهم هم نبود..شاید فقط روی کاوه حساس بود..اونم بخاطره اتفاقاتی که می دونست قبلا بینمون پیش اومده….

عاشق شدم رویایی فکر کنم که براش مهمه و از گوش دادن این موضوع ناراحت و عصبی میشه…

با آوای مولین از فکر دراومدم و نگاهش کردم..

دوباره دستش رو روی کف دستم گذاشت و نوازش کرد و مهربون بیان کرد:

-خانم رضایی بسیار تعریف میکرد..می گفت طرف تک پسر و طراح یک شرکت بزرگه..فقط یدونه خواهر بزرگتر داره که ازدواج کرده..کار و کاسبیش اینجور که میگفت عالیه و از نظر مادی هیچ مشکلی نداره..پدرش پزشکه و مادرش معلم..می گفت خانواده ی فرهنگی و بسیار با شخصیت و با محبتی هستن……

باز هم حرفی نداشتم بزنم و مامان خودش ادامه داد:

-البته از روی تعریف نمیشه کسی رو شناخت..باید بیان تا خودمون بشناسیم و اشنا بشیم..باید بریم محل زیستن و کارش تحقیق کنیم..ولی از تعریف هایی که کرد من دیدم مثبته بهشون…

مشغول بازی با انگشت هام شدم و مولین که متوجه شد سکوت کردم سوالی گفت:

-نظرت چیه؟..بگم بیان؟..

با عجله سرم رو بلند کردم و هول شده به مولین چشم دوختم..

تا میل داشتم حرفی بزنم، صوتی ملودی وار ایفون خونه به صدا دراومد و من حرفم رو خوردم…

نگاهم چرخید سمت ساعت روی دیوار و با مشاهده کردنِ عقربه هاش که ساعت ده رو نشون میداد، با تعجب گفتم:

-کیه این وقت شامگاه..

از جام کشیده شدم و مامان اظهار کرد:

-شاید سورن باشه..

یک لحظه توی جام توقف کردم و دلم ریخت..

نمی دونم چرا احساس ادمی رو داشتم که داشته خلافی انجام میداده و یکی سر صحنه جرم رسیده…

با صوتی مامان تکونی خوردم:

-چرا وایسادی مامان..برو ببین کیه..

با قدم های کشیده راه افتادم سمت ایفون و توی دلم خدا خدا می کردم که مولین دیگه موضوع رو ادامه نده و هرکی بود جلوش حرفی نزنه….

گوشی ایفون رو برداشتم و نفس کشیدهی کشیدم:

-کیه؟!..

با مکث صدای دلنشینش توی گوشم پیچید:

-منم خانوم..باز کن..

بی اراده تبسمی روی لبم جای گرفت:

-سلام..خوش اومدی..

منتظر جوابش نشدم و شاسی ایفون رو فشردم و گوشی رو سرجاش گذاشتم…

چرخیدم سمت مامان و اضافه کردم:

-سورن بود..

کمی این پا و اون پا کردم ولی هرچقدر با خودم کلنجار رفتم، روم نشد به مامان بگم جلوی سورن حرفی از میل داشتگار نزنه….

اگه چیزی می بیان کردم حتما شک می کرد و من این رو نمی میل داشتم…