لب هاش رو برد سمت گوشم و اینبار نفسش روی گوش و گردنم پخش شد…
یه حالی بهم کف دست داد که ناخوداگاه کف دست هام از کنارم قد بلند شد و دو دستی تیشرتش رو از روی سینه چنگ زدم و نالیدم:
-سورن..
زیر گوشم نفس زد:
-جون سورن..
دلم هری ریخت و چشم هام رو بار دیگر بستم..نمی دونستم باید چکار کنم و چه عکس العملی نشون بدم…
هیچ حس بدی نداشتم و انگار حتی ته دلم این نزدیکی رو هم می میل داشتم…
صوتش پچ پچ وار دوباره زیر گوشم بلند شد:
-چه کار خوبی تو این جهان کرده بودم که خدا تورو سر جادهم گذاشت…
لب هام رو روی هم فشردم تا تبسمه بزرگی که داشت روشون نقش می بست، پمتوجه شدار نشه…
تیشرتش رو محکم تر توی کف دست هام فشردم و با شیطنت اضافه کردم:
-حتما خوده خدا میدونه چیکار کرده بودی..
اروم تو گوشم لبخند زد و من هم نتونستم جلوی خنده ام رو بگیرم و هم گام باهاش لبخند زدم…
لب هاش رو چسبوند به گوشم که درجا خنده ام رو خوردم و چشم های خمارم باز هم گرد شد…
اروم روی گوشم رو بوسید و گفت:
-هرکاری بوده خداروشکر که انجامش دادم..حتما کار خیری بوده…
با همون چشم های گرد خندیدم و اظهار کردم:
-معلوم نیست..شاید چند وقت دیگه بگی عجب اشتباهی کرده بودم که خدا اینو گذاشت سر جادهم…
خنده ش قطع و صوتش جدی شد:
-هیچگاه..هیچوقت چنین فکری تو سرم نمیاد و نخواهد اومد…
خنده ام به لبخند پر احساسی تبدیل شد و حرفی نزدم..
هرچند به سختی جلوی خودم رو گراهی شده بودم تا با همون لحن پر نیاز و با احساسِ خودش جوابش رو ندم….
اگه خودم رو رها می کردم، نمی دونم چه حرف هایی از دهنم درمی اومد…
نفسش که دوباره به گوش و گردنم خورد، مورمورم شد و سرم رو کمی کج کردم…
حالم رو متوجه شد و این بار بوسه ش روی شقیقه ام مهر شد و آواش اروم تر و خمار تر شد:
-جانم..
نفسم رو با حالی عجیب و خیالی اسوده فوت کردم و سرش که عقب راهی شد، بهسرعت لبخندم رو خوردم تا متوجه ش نشه….
بار دیگر صورتش روبه روی صورتم قرار گحرکت کرد و توی نگاه هام زل زد…
چشم هاش خمار شده بود و از چپ به راست و بالعکس تو نگاه هام می چرخید…
هنوز یک کف دستش روی گوشم بود و اون یکی کف دستش رو هم از روی دیوار برداشت و طرف دیگه ی صورتم گذاشت….
صورتم توی کف دست هاش قاب شد و نگاهش اروم از توی دیده هام به روی لب هام لغزید..
بی اختیار زبونم رو روی لبم کشیدم و گوشه ی لبم رو به دندون گراهی شدم…
لب هاش نیمه باز شد و سرش بیشتر خم شد توی صورتم و سر من رو هم کشید سمت خودش…
زیر لبی و اروم صداش کردم:
-سورن..
بی توجه به آوا کردنش، صورتش رو نزدیک تر کرد و لب هاش مماس با لب هام شد…
نفس زد و پچ پچ کرد:
-پرند من..
هنوز کلمه ی بعدی رو ناضافه کرده بود که صدای ملودی وار الارم گوشیم توی خونه پیچید…
انقدر آواش غافلگیرانه و یهویی بود که جفتمون شوکه شدیم و با هول از هم فاصله گرفتیم…
کف دستم رو روی سینه ام گذاشتم و سورن پشتش رو بهم کرد و موهاش رو چنگ زد…
صدای رو ارومش متوجه شدم:
-لعنتی..لعنت..
از ترس به نفس نفس افتاده بودم و سینه ام رو چنگ می زدم…
هول زده از دیوار فاصله گحرکت کردم و دستم رو بردم سمت جیبم و گوشی رو از جیب شلوارم دراوردم….
با دیدن اسم “اقاجون” نفسم حبس شد و بیشتر ترسیدم..
دستم رو این دفعه توی اون یکی جیبم بردم و اسپری ام رو دراوردم و زدم…
سورن با آوای اسپری برگشت و با متوجه شدنم تقریبا پرید سمتم…
کف دستش رو روی بازوم گذاشت و شتابزده شتابزده گفت:
-چی شد؟!..چرا اینجوری شدی؟!..
صدای گوشیم قطع شد و کف دستم رو بالا اوردم و نفس زنان اظهار کردم:
-خوبم..خوبم..
کشیدم سمت مبل ها و نشوندم روی کاناپه و خودش هم کنارم نشست و اضافه کرد:
-کی بود؟!..
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن