زبونش رو روی لبش کشید و باز هم نگاهم نکرد:
-دلیلم کاملا معلوم بود..زیرا اینجا راحت تر و شاد تر بودم اومدم…
-یعنی قلبیلت فقط همین بود؟..بیاد شخص خاصی نیومدی؟…
سرش رو چرخوند و نگاهش توی صورتم گشت و جدی اظهار کرد:
-حرفتو رک و راست بزن پرند..
این دفعه من نگاهم رو ازش گحرکت کردم و دوباره مشغول بازی با انگشت هام شدم و لب زدم:
-دیگه رک و راست تر از این؟..
-منظورت چیه..اونو بگو..
نگاهم رو دور اتاق چرخوندم و با لحن اروم تری گفتم:
-فکر میکنم قلبیلت این نبوده..
-چطور؟!..
شونه بالا انداختم و تلخندی زدم:
-بیاد یکی اومدی اینجا و اینا همش بهونه اس..
مات و مبهوت و یکه خورده اظهار کرد:
-بخاطره یکی اومدم؟..اون یکی کیه؟..
-نمی دونم..اینو تو باید بگی..
کف دستش رو مجدداً اورد سمت صورتم و چونه ام رو گرفت و سرم رو چرخوند سمت خودش…
مجبورم کرد تو دیده هاش نگاه کنم و با اخم هایی درهم بیان کرد:
-من بیاد شما اومدم..چون کنار شما خوشحال تر بودم و نمی تونستم ازتون دور باشم..مگه من اینجا کسی رو جز شما می شناسم که بخاطرش از شهرم و تنها کسی که داشتم دل بکنم و بیام؟…..
بغض دوباره برگشت توی گلوم و نگاه لرزونم رو توی نگاه هاش قفل کردم و اهسته اضافه کردم:
-پس چرا میخواهی جدا بشی و تنها زندگی کنی؟..
دستش از زیراه ام جدا شد و ابروهاش رو انداخت بالا و متعجب اضافه کرد:
-فکر میکنی چون میخوام مستقل بشم حتما یکی رو زیر سر دارم؟..تو منو اینجوری شناختی که شمارو بهونه کنم و بخاطره یکی دیگه بیام اینجا؟..پرند چی میگی..چی میگی اخه تو…..
بی حرف و با بغض نگاهش می کردم که موهاش رو چنگ زد و سرش رو تکون داد…
خودم رو کمی کشیدم سمتش و بی اختیار با التماس اظهار کردم:
-پس چرا می خواهی بری؟!..
تبسمه کمرنگی روی لب هاش قرار گرفت و نیم نگاهی بهم انداخت:
-زیرا درست نیست بیشتر از این اینجا بمونم..خدا خودش شاهده که من چقدر توی این خونه راحتم اما اینجوری برای هممون بهتره..نمی خوام دو روزگار دیگه حرفی پیش بیاد…..
-چه حرفی سورن؟..این فکرها چیه میکنی..
کامل برگشت طرفم و کف دستش رو اورد جلو و کف دستم رو توی کف دستش گحرکت کرد و ملایم فشرد و با تبسم بیان کرد:
-جلوی زبون مردمو نمی تونیم بگیریم پرند..نمی خوام بیاد من حرف و حدیثی پشت سر شما در بیاد عزیزم….
-اخه کی حرف بزنه؟..مگه کسی جرات داره چیزی بگه؟..
-عزیزم منطقی به موضوع نگاه کن..ما خودمون به همه چیز این خونه اگاهیم اما بقیه نه..باور کن اامان کسایی که شروع به حرف زدن میکنن، خانواده پدریته..مگه توی اون یک سال کم حرف و کنایه زدن……
اخم هام مجدداً گره خورد و با حرص بیان کردم:
-به اونا هیچ ربطی نداره ما چیکار میکنیم..هرچی میخوان بگن..اصلا برام مهم نیست…
-برای منم مهم نیست ولی دوست ندارم با اینجا موندنم، بهونه کف دستشون بیاد که شمارو اذیت کنن…
-سورن..
پرید تو حرفم و با همون لحن مهربون و ملایم گفت:
-قبول کن اینجوری بهتره پرند جان..
غمگین نگاهش کردم و لب زدم:
-تو تصمیمتو گرفتی..من هرچیم بگم نظرت عوض نمیشه..
-اگه تو بگی نرو، نمیرم اما به حرفام فکر کن و ببین چه تصمیمی برای هممون بهتره…
درحالی که توی دلم حال عجیبی داشتم، ملتمسانه نگاهش کردم و گفتم:
-واقعا قلبیلت همینه که گفتی؟!..
خنده ش گراهی شد و گفت:
-به جون جفتمون همینه..بهت قول میدم هرروز ببینمت و اصلا جدا شدنمو احساس نکنی…
سرم رو پایین انداختم و اروم لب زدم:
-قول میدی ازمون دور نشی؟..
مجدداً کف دستش رو زیر چونه ام زد و سرم رو قد بلند کرد و با تبسم تو چشم هام خیره شد:
-قول میدم..
-هرروز میایی متوجه شدنمون؟..
-میام..
نفس عمیقی کشیدم و با دیده هایی که پر اشک شده بود، غمگین اظهار کردم:
-باشه..هرجور راحتی همون کارو بکن..
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن