سرش رو به تایید تکون داد و من برای اینکه مطمئن بشم، روی شماره ش زدم و وارد قسمت پیام هاش شدم….
تمام پیام هایی که از این شماره برام ارسال شده بود، جلوی چشم هام نقش بست…
همه ی اون شعرها و متن ها رو سورن می فرستاد؟..
نگاهم رو اروم اروم از گوشی گحرکت کردم و چرخوندم سمت سورن که همچنان با تبسم بهم خیره بود….
سری به دو طرف تکون دادم و لب زدم:
-چرا خودتو معرفی نکردی؟..
سرش رو کمی جلو اورد و تو چند سانتی صورتم نگه داشت و پچ زد:
-فکر کردی مشاهده کردن این قیافه ی متعجب و بامزه ت رو از دست میدادم؟…
خنده ام گحرکت کرد و سرم رو چرخوندم و نگاه ازش گرفتم..
یعنی تمام این مدت شماره ش رو داشتم و نمی دونستم؟..وای خدا…
اخم هام توی هم حرکت کرد و با حرصی تصنعی اظهار کردم:
-خیلی بدجنسی..
دوباره صوتی خنده ی ارومش کشیده شد و لپم رو از داخل بین دندون هام فشردم که خنده ام نگیره و جذبه ی مصنوعیم حفظ بشه….
کف دستی به صورتم کشیدم و اخم هام اروم اروم از هم باز شد و بدون اینکه نگاهش کنم، با حالی عجیب اضافه کردم:
-برام شعر می فرستادی..
جواب که نداد، با مکث سرم رو چرخوندم طرفش و تو چشم هایی که گرما ازش اشاعه میشد خیره شدم….
با نگاهی عجیب و غریب و لحنی اروم لب زد:
-می تمایل داشتم راحتت بذارم..تمام این یک سال رو اذیتت کرده بودم..می میل داشتم تحمل کنم…
من هم با لحن و تن صوتی خودش پچ زدم:
-چی رو تحمل کنی؟!..
دیده هاش رو بست و مکثی کرد و با لحن قلبنشینی اضافه کرد:
-بیقراری رو..
دلم هری ریخت و نگاهم میخکوب موند تو نگاه هاش..اون هم دلتنگ بود؟…
لبم رو گزیدم که نگاهش چرخید تو صورتم و ادامه داد:
-اما یه وقتایی نمی تونستم تحمل کنم..زیاد که بهم سخت می گذشت، بهت پیام میدادم..اذیت میشدی؟….
نگاه داغش رو طاقت نیاوردم و دیده هام رو بستم و سرم رو به چپ و راست تکون دادم و با آواقت گفتم:
-فکر می کردم کاوه اس..
آوای نفس قد بلندش تو گوشم پیچید و باعث شد نگاه هام رو باز کنم و خیره بشم بهش…
ته نگاهش حرص موج میزد و نشون میداد چقدر از اوردن اسم کاوه بدش میاد…
پوفی کرد و سرش رو چرخوند و به روبه روش خیره شد و لب زد:
-فکر می کردم خودت متوجه میشی منم..
-تو حتی یک بارم نمیل داشتی با من حرف بزنی..فقط زنگ میزدی با مامان حرف میزدی..از کجا می فهمیدم تویی….
-اون شعرها و متن ها جوری نبود که فکر کنی اون عوضیه…
کف دست هام رو دور پاهای جمع شده ام حلقه کردم و اهسته اضافه کردم:
-فکر می کردم میخواد اذیتم کنه..شماره ش رو از همه جا بلاک کردم، برای همین فکرم راهی شد سمت اون..بیان کردم شاید با شماره ی جمشاهده کرد پیام میده..برای همین زنگ نمیزدم ببینم کیه……
مکثی کرد و گحرکت کرده بیان کرد:
-حتی یک بارم شک نکردی شاید من باشم؟!..
جواب ندادم که دوباره اضافه کرد:
-یعنی اینقدر منو بی معراهی شد میمتوجه شدی که برم و هیچ خبری ازم نشه؟…
-بحث معرفت نیست سورن..فکر می کردم دیگه نمی خواهی باهامون ارتباط داشته باشی…
-چرا نخوام؟!..
-با خودم گفتم حتما می خواهی زندگی جمشاهده کردی بسازی و نمی خواهی ما دیگه تو زندگیت باشیم..برای همین به سوگل هم زنگ نزدم..نمیل داشتم متوجه ی دلتنگیم بشی و مجبور بشی بیایی……
کامل چرخید طرفم و تو صورتم خیره شد:
-چرا نخوام تو زیستنم باشین؟..شما قشنگترین بخش حیات من تو این یک سال بودین…
قلبم لرزید و نگاهم مات و خیره موند توی صورتش..
واقعا چرا همچین فکری کرده بودم؟..سورن هیچ وقت جوری حرکت کردار نکرده بود که نشون بده از بودن ما توی زندگیش آزردهه….
نگاهم رو دوختم به چشم هاش که بسیار زیبا نگاهم می کرد و پچ زدم:
-پس چرا خودتو معرفی نکردی؟..چرا وقتی به خونه زنگ میزدی، هیچوقت نخواستی با منم حرف بزنی؟….
تبسمه کوچکی روی لب هاش نشست:
-چون همین فکرهای تورو منم داشتم..اینقدر ازارت داده بودم که اضافه کردم یه نفس راحت از دستم بکشی و به حیاتت برسی….
نگاهم پر از غصه شد و با گلایه نگاهش کردم:
-می دونی چقدر حالم بد بود..می دونی چقدر از نبودت اذیت شدم…
لبخندش اروم اروم محو شد و با دلخوری نگاهم کرد:
-ببخشید!..
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن