سوگل غمگین سرش رو به تایید تکون داد:
-اره..سامیار برام تعریف کرده..گفت که مسموم شدی و مجبور شدن بیمارستان بستریت کنن..بعدم شاهین پیدات کرده….
سورن سرش رو به نشونه ی منفی تکون داد:
-نه مسموم نشده بودم..
سوگل یکه خورده نگاهش کرد:
-پس چرا بیمارستان بودی؟..سامیار الکی اضافه کرد؟..
-نه..اونم فکر می کرد مسموم شدم..یعنی سرهنگ اینجوری صلاح دونست که سامیار و تو فعلا موضوع رو ندونین….
-پس چی شده بود؟..
سورن فنجون تو دستش رو مجدداً روی عسلی گذاشت و دست هاش رو تو هم قفل کرد و روی زانوهاش گذاشت و کمی خم شد جلو….
دوباره کمی مکث کرد و انگار براش سخت بود از اون روزها حرف بزنه…
نفسی کشید و بدون نگاه کردن به سوگل گفت:
-یادت میاد شاهین از حال بد من برات عکس می فرستاد و تو با مشاهده کردن عکس ها دلواپس شده بودی؟…
-اره اره..یادمه..به من گفت حالت خوب نیست ولی نگفت چت شده…
با نگرانی زیادی به سورن خیره شد و لب زد:
-چه بلایی سرت اورده بودن؟..
سورن اروم سرش رو قد بلند کرد و به سوگل خیره شد..
گوشه ی لبش رو جوید و خیلی اهسته بیان کرد:
-معتادم کرده بودن..بهم مواد تزریق می کردن..
دیده های سوگل گرد شد و بهت زده کف دستش رو روی لب هاش گذاشت و بریده نالید:
-چ..چی؟..یا خدا..یعنی..یعنی چی؟..
سورن پلکی زد و گحرکت کرده بیان کرد:
-اون موقع نمی دونستم چه کوفتی بود که هرروز بهم تزریق می کردن..داشتن نابودم می کردن..اونجا در اختیارشون بودم و نمی تونستم جلوشون رو بگیرم..اوایل به زور ولی بعد که بهش معتاد شدم…..
حرفش رو خورد و چنگی به موهاش زد و سرش رو پایین انداخت…
اشک های سوگل فرو ریخت و زد زیر گریه:
-خدا لعنتش کنه..خدا لعنتش کنه..عوضی..اشغال..خدایا..
کف دستش رو با عجله به دسته ی مبل گرفت و از جاش کشیده شد و به طرف سورن حرکت کرد…
کنارش جای گرفت و با هراس کف دست هاش رو دورش حلقه کرد و گریه ش شدت گراهی شد…
سورن هم بغلش کرد و روی موهاش رو بوسید:
-هیس..تموم شد دیگه..گریه نکن عزیزم..حالت بد میشه..
سوگل ولی محکم تر بغلش کرد و سرش رو به سینه ش فشرد و زار زد:
-الهی بمیرم..الهی بمیرم..چرا بهم نمی گفتی..اگه گفته بودی هرطوری بود میاوردمت بیرون…
-نمی میل داشتم مضطربت کنم..کاری هم از دستت برنمیومد..تو که اون اشغال رو می شناختی..اجازه نمیداد تو کاری بکنی و فقط اذیت میشدی….
-خدایا..چطوری نمتوجه شدم..اندیشیدم کتکت زدن که به اون حال افتادی..یک درصد هم احتمال نمیدادم همچین کاری کرده باشن….
سورن بار دیگر روی موهاش رو بوسه ای زد:
-دیگه گذشت..اروم باش خواهری..اینطوری کنی برات تعریف نمیکنم..تو بارداری..نکن اینجوری حالت بد میشه…
سوگل با حالی بد، روی دل سورن رو بوسید و سرش رو عقب کشید…
صورتش رو تو کف دست هاش قاب گرفت و با چشم های اشک الودش لب زد:
-الهی بمیرم برات..چی کشیدی..دردت به جونم..
سورن یک کف دستش رو از دورش باز کرد و مشغول پاک کردن اشک هاش شد:
-خدانکنه عزیزدلم..اروم بگیر تورو خدا..
لحنش رو شوخ کرد و ادامه داد:
-شوهرت بفهمه به این حال انداختمت کله امو می کنه ها..
سوگل لبخند لرزونی زد و اشک هاش رو پاک کرد..
ولی حالش اصلا خوب نبود..تو قلبش خالی شده بود و قبلش می لرزید…
اب دهنش رو قورت داد و با بغض گفت:
-تقصیر منه..باید زودتر کاری که بیان کرده بودنو انجام میدادم..ولی سورن به خدا بسیار تلاش کردم..زودتر نتونستم اون مدارکو پیدا کنم..تو که میدونی…..
سورن پرید تو حرفش و اخم هاش رو کشید توهم:
-تو چه تقصیری داشتی..این وسط بیشتر از همه تو اذیت شدی و سختی کشیدی..به هیچوجه خودتو مقصر ندون..تو هرکاری از دستت برمیومد انجام دادی..نبینم دیگه این حرفو بزنی…..
سوگل سر تکون داد ولی با همه ی این حرف های سورن، باز هم از عذابش چیزی کم نشد…
نفسی کشید و مجدداً اشک هاش رو پاک کرد:
-بعد چی شد؟..
سورن تکیه داد به مبل و به تلویزیون خاموش روبه روش خیره شد:
-منو که نجات دادین سرهنگ منو برد به یک خونه ی امن..
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن